Kolejne DVD grupy Cult. 1. Spiritwalker (live on "The Tube") 2. Go West (live at "The Lyceum") 3. Resurrection Joe 4. She sells Sanctuary 5. Rain 06 Revolution 7. Love Removal Machine 8. Lil' Devil 9. Wild Flower 10. Fire Woman 11. Edie (Ciao Baby) 12. Sweet Soul Sister 13. Sun King (live at Pinkpop) 14. Wild Hearted Sun 15. Heart Of Soul 16. The Witch 17. Coming Down 18. Star
ECM wprowadza na rynek kolejne wznowienia najważniejszych płyt w historii firmy wydając je w formie audiofilskich 180 gramowych płyt winylowych.Obecnie lista tytułów dostępnych jako 180 gramowe winyle liczy już 19 pozycji. Planowane są kolejne tytuły które sukcesywnie będą się ukazywać na rynku.
„Road to Cordoba” to mój pierwszy, jednak bardzo zdecydowany głos. Jest wynikiem mojej wieloletniej pracy i doświadczeń. W swoich poszukiwaniach artystycznych sięgałam po muzykę z różnych zakątków świata. Chciałam ją zrozumieć, poczuć, przenieść się w nieznane, a może po prostu oderwać od codzienności, od swojego miejsca. Muzyka daje mi tę możliwość. To właśnie w muzyce hiszpańskiej znalazłam to słońce, którego czasami mi brakuje. Dlatego znaczna część repertuaru tej płyty to właśnie muzyka hiszpańska. Pokochałam ten ognisty temperament, tę naturalność, która nie potrzebuje nic więcej, jak tylko szczerości w interpretacji. Poczułam jednak, że wciąż muszę poszukiwać, doświadczać. Sięgnęłam więc do skrajności – ze słonecznej Hiszpanii, zawędrowałam do chłodnej Skandynawii. Kolejne zauroczenie – muzyka Martina Lohse. Wydawała mi się równie szczera, prawdziwa i piękna. Nie mogło jej zabraknąć na tej płycie. Dlaczego taka skrajność? Skąd muzyka rodem z Danii w hiszpańskim repertuarze? Wystarczy zadać sobie pytanie, czy człowiek może być w stu procentach spójny? Jestem cholerykiem i melancholikiem na równi.
Na płycie mamy nagrane dwa koncerty Johannesa Brahmsa na instrumenty smyczkowe. Są to koncerty na skrzyoce i orkiestrę oraz koncert podwójny - na skrzypce i wiolonczelę z towarzyszeniem orkiestry. Wykonawcy to Tianwa Yang - skrzypce, Gabriel Schwabe - wiolonczela oraz orkiestra Deutsches Symphonie-Orchester Berlin pod dyrekcją Antoniego Wita. Jest to kolejne nagranie polskiego dyrygenta dla firmy Naxos. Jego dyskografia jest imponująca, nagrał wiele dzieł polskiej i światowej symfoniki.
Kolejne trzecie wydawnictwo z serii Fasolki i Pan Tik Tak.
ECM wprowadza na rynek kolejne wznowienia najważniejszych płyt w historii firmy wydając je w formie audiofilskich 180 gramowych płyt winylowych.Obecnie lista tytułów dostępnych jako 180 gramowe winyle liczy już 19 pozycji. Planowane są kolejne tytuły które sukcesywnie będą się ukazywać na rynku.
Róże Europy powstały w grudniu 1983 roku w Warszawie. Liderem, wokalistą i autorem tekstów od samego początku jest Piotr Klatt, który również jest jedynym ogniwem łączącym kolejne składy zespołu. Klatt założył Róże Europy będąc jeszcze wokalistą innej warszawskiej grupy - Lalki Kaliguli, a pomysł na nazwę zaczerpnął z książki Szlakiem czerwonych róż. Idea założenia zespołu powstała w... trolejbusie, którym Piotr wracał z próby swojej starej kapeli. Pierwszym sukcesem Róż Europy był udział w Festiwalu Muzyków Rockowych Jarocin’85, kiedy to grupa zakwalifikowała się do koncertu finałowego. To otworzyło zespołowi możliwość czynnego uczestniczenia w kolejnych imprezach prezentujących młode grupy rockowe, m.in. Poza Kontrolą w Warszawie i I Zlot Młodzieży Cynicznej w Gdyni. Pierwszym przebojem Róż Europy było Stańcie przed lustrami, pierwszym hymnem Młode koty noszą wykrochmalone kołnierzyki znane bardziej jako Rock’n’rollowcy. Podwójny tytuł wiązał się z ówczesnym wymogiem ZAIKSu – można było tylko raz zarejestrować tytuł, a Rock’n’rollowców ktoś zgłosił wcześniej. Po 1989 roku sytuacja uległa zmianie i piosenka pojawiła się pod pierwotnym tytułem. Jej refren podchwycili też kibice stołecznej Legii, którzy przerobili go na własne potrzeby (śpiewali „My jesteśmy legionistami i pijemy tanie wino, pijemy je litrami"). Podstawową postacią ówczesnych Róż Europy był też gitarzysta Artur Orzech, kompozytor większości piosenek. Mimo że wypełniły one debiutancki album Róż Stańcie przed lustrami, Orzech nie uczestniczył już w sesji nagraniowej - wyjechał do stolicy Afganistanu Kabulu, w roli tłumacza polskiej ambasady. Po powrocie na krótko pojawił się w składzie zespołu uczestnicząc w nagraniu drugiego albumu Krew Marilyn Monroe. Potem poświęcił się głównie dziennikarstwu, dziś jest znanym prezenterem Telewizji Publicznej i Polskiego Radia. Zresztą nie jest jedynym muzykiem Róż Europy, który został dziennikarzem. Również Piotr Klatt, Grzegorz Kluska (gb) i Ryszard Wojciul (sax) z powodzeniem spróbowali dziennikarskiego fachu. Pierwszy z nich już w początkach lat 90. prowadził w Programie III PR audycję Brum, potem w TVP programy Rocknoc i był autorem Pozytywka, a w XXI wiek wszedł jako pracownik Redakcji Rozrywki TVP 1, piastując także stanowisko m.in. dyrektora Festiwalu w Opolu (2005). Teksty Kluski można od lat znaleźć na łamach najpierw Tylko Rocka, obecnie Teraz Rocka, a Wojciul w połowie lat 90. był szefem programowym warszawskiego Radia WaWa. Orzecha za muzycznymi sterami zastąpił Michał Grymuza. To spod jego pióra wyszły kolejne przeboje Róż – Surfingujące buty czy Radio młodych bandytów. Grymuza odszedł z zespołu po nagraniu kolejnej płyty, właśnie Radia młodych bandytów. W 1992, już ze Sławkiem Wysockim (zm.25.03.2003) - kolejnym gitarzystą i kompozytorem Róż Europy - nastąpiło apogeum popularności grupy. Wszystko za sprawą piosenki Jedwab, największego przeboju w historii zespołu oraz podpisania kontraktu płytowego na astronomiczną wówczas kwotę miliarda złotych (100 tysięcy po denominacji). Umowa obligowała zespół do nagrania dwóch płyt studyjnych, jednej koncertowej oraz sprzedaży gadżetów. Informacja o rekordowym kontrakcie pojawiła się nawet na czołówce Gazety Wyborczej. Nagrany z gościnnym udziałem, nieznanej wówczas szerzej, Edyty Bartosiewicz Jedwab przyniósł zespołowi i wokalistce ogromny rozgłos trafiając na pierwsze miejsce m.in. Listy Przebojów Programu III PR i dostając nagrodę Programu I PR. Piosenka znalazła się na albumie Poganie! Kochaj i obrażaj, w efekcie jedynym następstwem głośnego kontraktu. Potem o Różach zrobiło się ciszej. Jeszcze koncertowa Marihuana podtrzymała popularność, ale już Kolor przeszedł niemal bez echa. Ostatnią, do momentu wydania Złotej Kolekcji, płytą studyjną są Bananowe drzewa. Wszystkie piosenki na ten album skomponował Michał Grymuza (Wysocki przestał grać w zespole; zmarł na zawał serca 25 marca 2003), wówczas już członek zespołów Edyty Górniak i Edyty Bartosiewicz (przez chwilę również Armii, obecnie Kasi Kowalskiej) oraz popularny muzyk sesyjny (nagrywał m.in. z Robertem Chojnackim, Arturem Gadowskim, Kayah) i producent (album Kasi Kowalskiej). Przez kolejne lata Róże Europy występowały sporadycznie nawet na czas jakiś zawieszając działalność. Dopiero rok 2002 przyniósł zmiany, występów pojawiło się coraz więcej, grupa zaczęła pisać nowe piosenki (ukazały się dwa single) i przygotowywać się do nagrania kolejne płyty. Co ciekawe nowi członkowie Róż też czynni byli i są dziennikarsko, basista Sebastian Miłkowski był prezenterem telewizji Atomic TV, a gitarzysta Krzysiek Krajewski zaczął pisywać do pisma Gitara i Bas. Leszek Gnoiński
Formacja Frontera, to kolejne okrycie duńskiej wytwórni Music For Dreams. Założona w 2001, od swojego debiutu (BLISS "Afterlife") niezmiennie pozostaje jedną z czołowych wytwórni spod znaku chill out/lounge na świecie. Systematycznie poszczególne utwory z płyt wydawanych przez Music for Dreams trafiają na kompilacje Buddha Bar, Mezzanine De L'alcazar, Hotel Costes, Saint Germain Des Pres Cafe czy Cafe Del Mar stając się ich prawdziwą ozdobą. Założycielem wytwórni jest duński DJ - Kenneth Bager, którego nazwisko można znależć na ponad 500 różnych chill-outowych kompilacjach na całym świecie. Kolejne płyty w katalogu Music for Dreams są wciągającą podróżą w poszukiwaniu emocji oraz pasjii, które Bager dosłownie wyczarowuje, harmonizują one z jego osobowością i gustem artystycznym. Muzyka na nich zawarta jest pełna relaksu i odprężenia, warto słuchać jej wieczorami, odpocząć po całym dniu, wypijając filiżankę aromatycznej herbaty. Tracklista: 1. Nature 2. Rouge 3. Everything Changes 4. Charity 5. Ku No .1 6. Walking In The Rain 7. Let Yourself Go 8. A Baia 9. How To Get Ahead... 10. Rouge Reprise
Jest wokalistką, aranżerem, kompozytorem, producentem i liderem własnego zespołu. Przez amerykańskich krytyków zgodnie uznana jest za jedną z najciekawszych postaci na światowej scenie jazzowej. Po ukończeniu studiów w Polsce i nagraniu swojej pierwszej płyty ”Sunrise Sunset” w 1988 roku trafia do słynnej amerykańskiej uczelni Berklee College of Music w Bostonie. Dyplom ukończenia szkoły otrzymuje w 1992 roku z wyróżnieniem z rąk Philla Collinsa i Alla Jarreau. Od 1994 roku mieszka w Chicago, gdzie koncertuje, nagrywa własne płyty, bierze udział w wielu jazzowych i undergroundowych projektach nagraniowych innych artystów, prowadząc równocześnie własną wytwórnię płytową. Nagrała, wyprodukowała i wydała do tej pory 11 płyt solowych, spośród których 7 we własnej firmie nagraniowej, co najmniej drugie tyle jako gość, a kolejne to remixy z jej głosem. Współpracuje z muzykami, których dobrze zna i ceni. Wśród nich są: Patricia Barber, Paul Wertico, John Medeski, Michael i Randy Brecker, Jim Hall, Michał Urbaniak, Leni Stern, Urszula Dudziak, John McLean, Terry Callier, Ernie Adams, Kurt Rosenwinkel, Robert Irving III, Paulinho Garcia, Bogdan Hołownia, Jarek Bester, Andrzej Jagodzinski i wielu innych. Jazzowym wydarzeniem 1996 roku („Don't let me go”) było nagranie przez nią wokalnych wersji utworów znanych dotąd jedynie w wersjach instrumentalnych (Ron Carter, Kenny Garrett, Mulgrew Miller, Makato Ozone i inni). W roku 1998 jej płyta „Pastels” zrealizowana wspólnie z Bogdanem Hołownią uznana została przez National Public Radio za jedną z najlepszych jazzowych płyt roku. Następny album „Fragile” znalazł się na prestiżowym Top 20 Jazz Albums roku 2000. Wśród projektów zainspirowanych muzyką klasyczną, etniczną i latynoamerykańską jej zainteresowania sięgają również do londyńskiej „underground music”, gdzie uznawana jest za zjawisko samo w sobie. Nagrania z jej udziałem dla London Peace Frog Records i Underground Evolution w roku 2000 były na pierwszych miejscach brytyjskich list radiowych. Dwukrotnie, w 1998 i 2002 roku występuje na jednym z największych festiwali jazzowych na świecie Chicago Jazz Festival, następnie na Chicago World Music Festiwal w 2001, 2002, 2004 roku, oraz Concord Jazz Festival w Japonii w 2002 roku (wspólnie z Michael i Randy Brecker) oraz w 2004 na Elite Jazz Festival (wraz z Jim Hall Trio) Kolejna płyta „River”, wydana w 2002 roku, uznana została za jedno z największych wydarzeń muzycznych stawiając Grażynę w gronie 15-u najlepszych wokalistek jazzowych w Stanach (2002 Twirlie Nomination). Otrzymuje też prestiżową nominację dla najlepszej wokalistki 2002 roku w 22nd Annual Chicago MusicAwards. W styczniu 2003, 2004 i 2005 pismo „Jazz Forum Magazine” w plebiscycie publiczności przyznaje jej tytuł najlepszej wokalistki jazzowej. Udział w Fujitsu Concord Jazz Festiwal 2002 przynosi Top Vocal Award a płyta „Homage” Three for Brazil nagrana dla japońskiej Pony Canyon Records zostaje umieszczona przez „Swing Journal” na liście Top 20 Jazz Albums w Japonii. Album „PastForward” z udziałem Jarka Bestera, lidera Cracow Klezmer Band, to kolejne objawienie dla fanów i krytyków. „Koncerty mają dla mnie moc uzdrawiającą” - mówi Grażyna. Śpiew jest dla niej aktem wyzwolenia. Tak w sztuce jak i w życiu nie uznaje kompromisów. Jest dzieckiem natury, czego dowodem jest jej zamiłowanie do muzyki ludowej i płyty takie jak „Kolędy”, „To i Hola”, oraz „PastForward”. Jest wierna swoim marzeniom. Odkąd pamięta, zawsze chciała robić to, co robi - śpiewać. Jak w „amerykańskim śnie” rzeczywistość przerosła marzenia. Równolegle do kariery wokalnej realizuje również karierę niezależnego producenta. Każda z jej płyt jest wydarzeniem artystycznym. Jej udział w festiwalach na całym świecie, takich jak: CJF, CWMF, FCJF, EJF, JVCJF i wielu innych, stawiają ją w gronie najlepszych wokalistek jazzowych. Album „The Light” wydany z początkiem 2005 roku to kolejne zaskoczenie dla krytyków i fanów jej muzyki.
Formacja Milky Chance to pochodzący z Niemiec popowo – alternatywny duet. Clemens Rehbein i Philipp Dausch rozpoczęli swoją przygodę z muzyką w szkole średniej, gdzie pisali teksty utworów, a w 2013 roku wydali samodzielnie pierwszy album “Sadnecessary”, który został entuzjastycznie przyjęty przez publiczność i krytyków. Singiel “Stolen Dance” z charakterystycznym teledyskiem, który przekroczył 270 milionów wyświetleń na YouTube potwierdził sukces duetu. Wyprzedana trasa po Europie, którą zespół ogłaszał tylko i wyłącznie na swoim Facebooku, to kolejne osiągnięcie muzyków. Także w Polsce “Stolen Dance” osiągnął status najczęściej granego w radiach utworu 2014 roku! Po trzech latach duet wraca z nowym albumem, który przynosi piękną mieszankę muzyki pop z alternatywnym folkiem. Album zwiastuje intrygujący teledysk „Cocoon".