Utwory na orkiestrę i na orkiestrę z towarzyszeniem fortepianu węgierskiego kompozytora Ernő von Dohnányi w wykonaniu Eldara Nebolsina i Buffalo Philharmonic Orchestra pod dyrekcją JoAnn Falletta.
Po nagraniu drugiego koncertu fortepianowego Brahmsa (Alfa 395) Nelson Goerner prezentuje tutaj swój pierwszy solowy recital z muzyką kompozytora. Na płycie mamy dwa utwory sonatę op. 5 oraz Wariacje na temat Paganiniego.
Trwający 60 minut utwór współczesnego kompozytora australijskiego Georgesa Lentza skomponowany na solową elektryczna gitarę w wykonaniu gitarzysty Zane Banksa.
Jedna z pierwszych oper barokowych skomponowanych przez weneckiego kompozytora Francesco Cavalliego w pierwszej połowie XVII wieku. Wykonawcy to zespół Concerto Vocale pod dyrekcją René Jacobsa.
Electric Bath to siódmy album trębacza jazzowego Dona Ellisa uważany za przełomowy w karierze tego muzyka i kompozytora. Album swoją premierę miał w 1968 roku.
Nagranie zespołu Dunedin Consort dla firmy Linn prezentuje nową wersję jednego z największych dramatów Jerzego Fryderyka Haendla - oratorium „Samson”. Po raz pierwszy słuchacze mogą usłyszeć autentyczny haendlowski chór, obejmującego zarówno solowe głosy sopranowe, jak i chłopięce alty. Dyrektor muzyczny zespołu Dunedin Consort John Butt przedstawia nam wersję utworu zgodną z intencjami kompozytora. W tym potężnym oratorium, będącym w zasadzie operą, znajdujemy takich wykonawców jak Joshua Ellicott, Sophie Bevan, Matthew Brook, Mary Bevan, Hugo Hymas, Jess Dandy, Vitali Rozynko i Fflur Wyn. Niniejsze nagranie Samsona jest jak do tej pory najbardziej ambitnym przedsięwzięciem Dunedin Consort.
Suity na wiolonczelę solo J.S. Bacha to prawdopodobnie najpopularniejsze kompozycje na ten instrument – tu w nowoczesnej interpretacji młodego szkockiego kompozytora Petera Gregsona. Gregson zdecydował się nagrać sześć kompozycji z zespołem pięciu wiolonczel w różnych kombinacjach, z subtelnym elektronicznym tłem, stworzonym i granym przez samego kompozytora. Artysta współpracuje z wieloma wiodącymi kompozytorami muzyki filmowej, w tym z Rupertem Gregsonem-Williamsem i Maxem Richterem. Wystąpił również na albumie Eda Sheerana (Perfect, How Would You Feel, Happier). Kompozytor został w 2015 roku nominowany do nagrody World Soundtrack Awards za ścieżkę dźwiękową do „A Little Chaos” Alana Rickmana. Wiolonczelista od dziecka grywał suity Bacha - teraz stworzył nowe fascynujące wersje tych kompozycji. Tracklista: CD 1 1.1 Prelude 1.2 Allemande 1.3 Courante 1.4 Sarabande 1.5 Menuetts 1.6 Gigue 2.1 Prelude 2.2 Allemande 2.3 Courante 2.4 Sarabande 2.5 Menuetts 2.6 Gigue 3.1 Prelude 3.2 Allemande 3.3 Courante 3.4 Sarabande 3.5 Bourrées 3.6 Gigue CD 2 4.1 Prelude 4.2 Allemande 4.3 Courante 4.4 Sarabande 4.5 Bourrées 4.6 Gigue 5.1 Prelude 5.2 Allemande 5.3 Courante 5.4 Sarabande 5.5 Gavottes 5.6 Gigue 6.1 Prelude 6.2 Allemande 6.3 Courante 6.4 Sarabande 6.5 Gavottes 6.6 Gigue
46 płyt CD z zachowaniem oryginalnych okładek, ułożonych chronologicznie, tak, aby bez trudu móc prześledzić drogę artysty przez kolejne etapy jego ponad pięćdziesięcioletniej kariery, podczas której Ashkenazy związany był z firmą Decca. Zbiór wszystkich koncertów nagranych dla Dekki przez pianistę. Zawiera niepublikowany dotychczas utwór Mozarta (K488), 2 płyty DVD, na których znalazły się nagrania Ashkenazy’ego z Bernardem Haitinkiem (1974) oraz wszystkie Koncerty Fortepianowe Beethovena, wzbogacone o materiał dokumentalny oraz uwertury kompozytora, nagrane w Royal Festival Hall Obszerny booklet z nowymi esejami autorstwa krytyka Jeda Distlera oraz długoletniego managera artysty - Jaspera Parrotta.
Debussy i Czajkowski są jak dwie strony tej samej monety. Mają wspólny rdzeń, ale zwróceni są w przeciwnych kierunkach. Czajkowski pozostaje wierny Mozartowi i europejskim tradycjom klasycznym, podczas gdy Debussy, ze swoją miłością do muzyki Bali, kieruje nas w stronę szeroko pojętego braterstwa ludzkości. Podstawowy język muzyczny, jakim się posługują, jest jednak bardzo podobny. To język melodii. Być może właśnie ich magiczna zdolność do tworzenia pięknych i niezapomnianych melodii najbardziej zachwyciła madame Nadieżdę von Meck, bogatą rosyjską mecenaskę obu kompozytorów. „Moją rolą, tak to widzę, jest nie tylko odtworzenie, wyeksponowanie i ożywienie kompozytorskich intencji, ale także w pewnym sensie sięgnięcie do umysłu i świadomości samego kompozytora. Podobnie jak wielki aktor musi w jakiś sposób „stać się” postacią, którą przedstawia, tak ja, kiedy prowadzę dzieła Debussy’ego, czuję się zupełnie inną osobą niż wtedy, gdy dyryguję utworami Czajkowskiego. Wykonanie przełomowego Kwartetu Debussy’ego w wersji na orkiestrę smyczkową jest prawdopodobnie czymś, co sam Debussy uważałby za niemożliwe. (Większość współczesnych muzyków orkiestrowych pewnie zgodziłaby się z tym stwierdzeniem). Ale według mnie ten nieco radykalny pomysł wydaje się odpowiedni dla dzieła tego kompozytora rewolucjonisty i jestem przekonany, że jemu też by się bardzo spodobał! W porównaniu z brzmieniem czterech instrumentów paleta kolorów, zakres dynamiki i emocjonalna ekspresja orkiestry smyczkowej są znacząco szersze i głębsze, mimo że orkiestra gra oryginalne partie instrumentalne Kwartetu Debussy’ego, z najwyższym szacunkiem dla każdego szczegółu zawartego w partyturze. Serenada na smyczki to kwintesencja muzycznej inspiracji. Miłość Czajkowskiego do dawnych form i jego uwielbienie dla Mozarta są tutaj oczywiste. Ucieleśnienie idei Czajkowskiego, integrującej transcendentny klasycyzm ze zmysłowymi i emocjonalnymi aspektami jego temperamentu, stanowi mój cel podczas prowadzenia wszystkich dzieł tego kompozytora, zwłaszcza Serenady na smyczki.” - Joseph Swensen Tracklista: Claude Debussy (1862–1918) Kwartet smyczkowy g-moll op. 10 (1893) (opracowanie na smyczki Joseph Swensen) [25'00] 1. Animé et très décidé 6'25 2. Assez vif et bien rythmé 3'37 3. Andantino, doucement expressif 7'22 4. Très modéré – Très mouvementé 7'23 Piotr Czajkowski (1840–1893) Serenada na smyczki C-dur op. 48 (1880) [29'48] 5. Pezzo in forma di Sonatina: Andante non troppo – Allegro moderato 9’46 6. Valse: Moderato 3'44 7. Élégie: Larghetto elegiaco 8'52 8. Finale (Tema russo): Andante. Allegro con spirito 7’11 Czas całkowity: 54'56
"...Najnowsza - czwarta już - płyta Masada String Trio jest nieco bardziej śpiewna i łagodna od wcześniejszych nagrań. Zorn jednak nie byłby sobą gdyby to krainy ogólnej muzycznej szczęśliwości nie wprowadził nieco zgrzytu i chaosu, oczywiście nieco osładzając klimat w kolejnej kompozycji. Przez lata wypracował własny styl, rozpoznawalny po pierwszych dźwiękach - zwłaszcza, gdy początek kompozycji grany jest pizzicato. Mark Feldman, Erik Friedlander oraz Greg Cohen grają niczym jeden organizm, kierowani pewną ręką kompozytora, który i tym razem dyryguje zespołem. Tak powstaje kolejna spójna muzyczna wizja, w której napięcie narasta od pierwszych nut aż po ostatnie dźwięki wieńczącej płyt kompozycji Gergot. Świetny album, do którego można wracać nie tylko w zimowe miesiące..."