Płyta zawiera muzykę XVI wiecznego weneckiego kompozytora Marco dall’Aquila. Lutnista Lukas Henning wykonuje jego utwory na instrumencie pochodzącym z epoki renesansu.
Kariera Alexandra Glazunova jako największego rosyjskiego kompozytora swoich czasów rozwijała się w czasie imperialistycznej i sowieckiej historii tego kraju. „Nikt wcześniej nie dyrygował dziełami Głazunowa z taką werwą i kolorem” – pisał The New Yorker o interpretacji Jose Serebriera i tej kolekcji 9 symfonii, 5 koncertów oraz pozostałych dzieł orkiestrowych kompozytora. Sam dyrygent określa ją, jako „bogactwo wspaniałej poźnioromantycznej muzyki”, mówiąc o „głębokich emocjach, które są w niej zawarte, będąc jednocześnie wysublimowane i subtelne”, a także o „perfekcyjnej technice kompozytorskiej, wyraźnie widocznej w każdym takcie tej muzyki”. Tracklista: CD 1: Symphonies No. 1 in E major, Op. 5 “Slavyanskaya” & No. 2 in F-sharp minor, Op. 16 CD 2: Symphony No. 3 in D major, Op. 33 · La Mer, Op. 28 CD 3: Symphonies No. 4 in E-flat major, Op. 48 & No. 5 in B-flat major, Op. 55 CD 4: Symphonies No. 6 in C minor, Op. 58 & No. 7 in F major, Op. 77 “Pastoral” CD 5: Symphonies No. 8 in E-flat major, Op. 83 & No. 9 in D major “Unfinished” (orch. Gavriil Yudin) Introduction and Dance from Salome, Op. 90 CD 6: Raymonda — Suite from the ballet, Op. 57a · The Seasons, Op. 67 CD 7: Violin Concerto, Op. 82 · Méditation for violin and orchestra, Op. 32 Concerto Ballata for cello and orchestra, Op. 108 · Chant du ménestrel, Op. 71 CD 8: Piano Concertos No. 1, Op. 92 & No. 2, Op. 100 Concerto for alto saxophone and string orchestra, Op. 109 Rêverie for horn and orchestra, Op. 24
Album oryginalnie nagrany w 1963 roku w słynnym Van Gelder Studio. Legendarny debiut kompozytora i pianisty Andrew Hilla. Album w gwiazdorkiej obsadzie: Joe Henderson (tenor saksofon), Richard Davis (bass) and Roy Haynes (perkusja)
Ta płyta to konsekwencja poszukiwań i pasji, radości odkrywania przez młodych muzyków Michała Buczkowskiewgo oraz Aleksandra Wilgosa nowych brzmień i kolorów, tak niezwykłych we współgraniu skrzypiec i gitary. Cykl 12 Tańców hiszpańskich Enrique Granadosa inspirowany jest tradycyjną muzyką hiszpańską; utwory cyklu są stylizacjami tańców - elementy folkloru są kanwą na której powstały charakterystyczne, ale i samodzielne stylistycznie utwory. Większość kompozycji na płycie w podobny sposób czerpie z muzyki ludowej pochodzącej z kraju kompozytora: Pieśń kurpiowska Karola Szymanowskiego - z muzyki polskiej, Duety Beli Bartoka - z węgierskiej, a Suite Maximo Diego Pujola - z argentyńskiej. W tej grupie wyróżnia się stylistycznie Spiegel im Spiegel Arvo Pärta, należąca do nurtu minimal music.
Po sukcesie zrealizowanego przez firmę DUX projektu nagrań symfonii Krzysztofa Pendereckiego pod batutą samego kompozytora, jeden z najznakomitszych współczesnych twórców muzycznych po raz kolejny staje za pulpitem dyrygenta, by pokierować wykonaniami swoich koncertów.
Utwory wokalne Carla Gesualdo - mistrza włoskiego renesansu. Płyta zawiera motety i madrygały w wykonaniu zespołu Concerto Soave oraz Jean-Marc Aymesa - klawesyn i prowadzenie oraz Mary Galassi - harfa. Na płycie także utwory instrumentalne innego kompozytora renesansowego Ascania Maione.
Londyńska Wigmore Hall nie należy do największych – jej audytorium mieści 550 osób – ale to jedna z najważniejszych sal koncertowych na świecie. Jej akustyka owiana jest legendą, a wśród wspaniałych wokalistów, którzy w niej wystąpili można wymienić jednym tchem takie sławy, jak: Enrico Caruso, Nellie Melba, Elisabeth Schwarzkopf czy Victoria de los Ángeles. Możliwość otwarcia sezonu Wigmore Hall, to dla muzyka wielki zaszczyt. We wrześniu 2014 r. przypadł on w udziale (już po raz drugi) amerykańskiej mezzo-sopranistce Joyce DiDonato. Akompaniował jej podczas tego wydarzenia nie, kto inny, jak sam Sir Antonio Pappano, który poświęca obecnie swój czas w Londynie przede wszystkim obowiązkom Dyrektora Muzycznego Royal Opera House, Covent Garden. The Times opisał tę parę, jako „najwspanialsza mezzo diva” oraz „złoty maestro i akompaniator gwiazd”. Materiał, który znalazł się na tym 2-płytowym albumie został nagrany na żywo podczas otwarcia sezonu w Wigmore Hall oraz koncertu powtórzonego dwa dni później. Jak pisze Telegraph „Dookoła budynku ustawiła się kolejka po bilety na koncert DiDonato w Wigmore Hall. I słusznie! Nie ma współcześnie drugiej wokalistki, która umiałaby tak łączyć wewnętrzne ciepło swej osobowości z głęboką muzykalnością, pięknym głosem oraz błyskotliwą techniką”. Koncert otworzyła dramatyczna kantata Haydna Arianna a Naxos (którą DiDonato zaczęła także swój debiutancki recital w Wigmore Hall w 2003 r.). Guardian napisał: DiDonato wspaniale ukazała proces „przejścia porzuconej heroiny od rozpaczy do furii ze wszystkimi jej wokalnymi możliwościami na przedzie wraz z Antonio Pappano – rzadko dziś słyszanym w roli akompaniatora, a jednocześnie prawdziwym miestrzem tej sztuki – który sekundował każdemu jej gestowi”. The Time opisał tę interpretację słowami: „rozżarzona... śmiałe piruety wokalne, żywiołowe aktorstwo, duże zmiany dynamiczne i zdumiewająca kontrola nad oddechem”. Następnie duet wykonał dwie pieśni Rossiniego – kompozytora, który zdefiniował karierę operową DoDonato (jej niezapomniana współpraca z Pappano w „Il barbiere di Siviglia” w Covent Garden uchwycona na DVD 5099969458194) – oraz cztery soczyste późnoromantyczne utwory napisane w 1908 r. przez mało znanego kompozytora neapolitańskiego Francesco Santoliquido. DiDonato, która sama siebie nazywa czasem „Yankee Diva” pochodzi z Kansas, a urodzony w Londynie Pappano przeniósł się do Connecticut jako nastolatek, w związku z tym idealnym dopełnieniem programu były dzieła kompozytorów amerykańskich. Wśród nich wymienić należy choćby: Stephena Fostera, znanego jako ojca muzyki amerykańskiej; Jerome Kerna, którego „Show Boat” wprowadził nową epokę w amerykańskim teatrze muzycznym; Rochard Rodgers, którego współpraca z tekściarzem Lorenzem Hartem jest przykładem wysublimowanej strony Broadwayu, oraz William Bolcom (ur. 1938), którego elokwentne i często dowcipne piosenki czerpały zarówno z muzyki poważnej, jak i rozrywkowej. Tematyka transatlantycka przeniosła się także na bisy: „All The Things You Are” Kerna, „I Love A Piano” Ircinga Berlina oraz popisowy numer DiDonato – „Somewhere Over The Rainbow” Harolda Arlena. Tracklista:CD 11. Arianna a Naxos, Hob.XXVIb: 22. Beltà crudele3. Les soirées musicales: No. 8 La danza4. I canti della sera: I. L'assiolo canta5. I canti della sera: II. Alba di luna sul bosco6. I canti della sera: III. Tristezza crepuscolare7. I canti della sera: IV. L'incontro8. Non ti scordar di me!CD 21. Beautiful Dreamer2. Leave it to Jane, Act 2: The Siren's Song3. Oh, My Dear!: Go Little Boat4. Irish Songs: I. Lovely Jimmie5. Love in the Dictionary6. Show Boat, Act 1: „Life Upon the Wicked Stage”7. The Golden Apple, Act 1: „Lazy Afternoon”8. Cabaret Songs, Volume 1: Amor9. Magdalena, Act 1: „Food for Thought”10. Show Boat, Act 1: „Can't Help Lovin' Dat Man”11. Babes in Arms: My Funny Valentine12. Very Warm for May: „All the Things You Are”13. I Love a Piano14. Over the Rainbow
Trzeci album dla ECM rosyjskiej pianistki Anny Gourari. Zawiera trzy współczesne suity. „Five Aphorisms” Alfreda Schnittke (1990) czerpie z poezji przyjaciela kompozytora - Józefa Brodskiego. „Diary: Seven Pieces” Rodiona Shchendrina (2002) dedykowana Gourari i inspirowana jej grą, odzwierciedla życie pianistki i kompozytora. „Zwiesprache” Wolfganga Rihma to hołd dla muzykologów: Alfreda Schlee i Hansa Heinricha Eggebrechta, dyrygenta Paula Sachera i socjologa sztuki Hermanna Wieslera. Na albumie są również dwie miniatury Giya Kancheli'ego oraz „Variations For The Healing Of Arinuschka” Arvo Pärta (1977). Dodatkowo Gourari zagrała transkrypcje weneckich kompozytorów: Antionio Vivaldiego i Alessandro Marcello autorstwa Bacha. „Anna Gourari sprawia, że te powolne dzieła Bacha stają się również nasze” - pisze Paul Griffiths. „A jej nowa muzyka jest dopieszczona i pełna wigoru”.
Płyta pozwala zapoznać się z twórczością Sebastiana Krajewskiego, kompozytora młodego pokolenia, piszącego muzykę poważną i filmową. Krajewski z założenia tworzy muzykę nieawangardową, nawiązującą do stylistyki dawnych epok. Znakomitym tego przykładem są dwa „Concerti grossi” odwołujące się do jednej z najbardziej charakterystycznych form epoki baroku. Podobny szacunek do tradycji muzycznej odnajdziemy w Koncercie na obój i orkiestrę smyczkową nawiązującym do stylu angielskiego kompozytora R. V. Williamsa. Na płycie wysłuchamy ponadto Siedmiu fragmentów z Michaela Endego, będących muzyczną ilustracją wybranych scen z Niekończącej się historii, znanej książki niemieckiego pisarza i antropozofa.
Autorem muzyki jest jeden z najwybitniejszych twórców muzyki filmowej, Alexandre Desplat. Kompozytor ma na swoim koncie ścieżki dźwiękowe do ponad 100 filmów, 19 nagród i 34 nominacje, w tym pięć do Oscara. Jego muzyka, która dzięki wpływom kulturowym i osobistej fascynacji jazzem posiada niepowtarzalny, osobisty charakter, z powodzeniem wypełnia założenie kompozytora, które zawarł w słowach: "Głównym moim celem jest pisać muzykę, która dotyczy filmu, ale potrafi też sama się obronić".