"Everything Is Forgotten" to album Methyl Ethel, który jest żywym, zniewalającym i tajemniczym tworem, przynoszącym mocny, apetyczny pop, wpisujący się we współczesny nurt. Jednak prosząc lidera Jake`a Webba by wyjaśnił jego tajemnice, napotyka się na mały opór.
Dzięki swojemu liryzmowi, silnym motywom i zmysłowi ciągłej inwencji melodycznej, nowy album norweskiego saksofonisty Trygve Seima to oczywisty przyszły klasyk. Album Helsinki Songs to zbiór melodii skomponowanych - w przeważającej części - w stolicy Finlandii i oddający pokłony w wielu kierunkach. Są tu utwory nawiązujące do Igora Strawińskiego i Jimmy'ego Webba, utwory dedykowane każdemu z utalentowanych muzyków Seima, oraz melodie, które składają przewrotny hołd Ornette Colemanowi i Billowi Evansowi. Kwartet gra znakomicie na wszystkich nagraniach, z wybitnymi solówkami lidera Seima i pianisty Kristjana Randalu. Album Helsinki Songs został nagrany w Rainbow Studio w Oslo w styczniu 2018 roku i wyprodukowany przez Manfreda Eichera.Trygve Seim Quartet "Helsinki Songs". Skład: Trygve Seim - saksofon tenorowy i sopranowy Kristjan Randalu - fortepian Mats Eilertsen - kontrabas Markku Ounaskari - perkusja
"JESTEŚ ŚWIATŁEM" to już dwunasta autorska płyta Krzysztofa Herdzina. Po raz kolejny artysta zaskakuje nas innym podejściem do swojej twórczości. Były już płyty jazzowe w trio, Chopin rozpisany na jazzowy kwintet a la Jazz Messengers, czy muzyka współczesna (SYMPHONICUM - nominowana do Fryderyka obok Pendereckiego i Kilara).Tym razem mamy do czynienia z piosenkami. Wszystkie skomponowane przez lidera do lirycznych, pięknych wierszy K. I. Gałczyńskiego i K. Przerwy - Tetmajera, zaśpiewane przez Jego przyjaciół: Annę Marię Jopek, Dorotę Miśkiewicz i Grzegorza Turnaua. To nie są "zwyczajne" piosenki, jakie możemy usłyszeć w radio. To rozbudowane opowieści, działające na wyobraźnię narracje, pełne improwizacji fortepianu, eterycznych klimatów bądź intensywnych rytmów, z ambientowymi strukturami generowanymi przez syntezatory i mnóstwem instrumentów dętych obsługiwanych przez samego lidera (!). Cała płyta jest zamkniętą, zwartą historią o czystej miłości, opowiadanej językiem naszych najwybitniejszych poetów. Muzyka i słowo związane są ze sobą w pełnej symbiozie, to "poetycki śpiew" pozostający mocno osadzony w jazzowo - filmowym kontekście.
“Osobliwości” - trzecia solowa płyta TOMASZA BUDZYŃSKIEGO to kolejny odważny krok w karierze muzyka znanego przede wszystkim z ARMII ale też TRUPIEJ CZASZKI, SIEKIERY czy 2TM2,3. Po onirycznych neofolkowych piosenkach na „Tańcu szkieletów” i „Lunie”, oraz armijnych “czadach”, Budzyński nagrał płytę, która odzwierciedla szerokie spectrum jego muzycznych fascynacji - punkową w duchu, niepokorną w muzycznej i poetyckiej formie.Elektroniczne rytmy spotykają sie tu z “crimsonowymi” pasażami gitar, niski przesterowany bas kontrastuje z delikatnymi dźwiękami klarnetu i poetyckimi klimatami spod znaku Brendana Perry’ego.Ważnym punktem odniesienia obok lidera DEAD CAN DANCE, wydaje się też inny z twórców “obozu 4AD” – SCOTT WALKER. Ducha jego eksperymentów słychać szczególnie w porażającym “Człowiek nie jest sam“. “Osobliwości” to album poetycki, ale równoczesnie bardzo intensywny. Jest w tych piosenkach także coś z mrocznej aury wczesnych nagrań NICKA CAVE‘A, a w morderczym “Mordopolis” odnajdziemy ducha KILLING JOKE, YOUNG GODS czy nawet TRENTA REZNORA i jego NINE INCH NAILS.Gatunkowy synkretyzm tego niezwykłego zbioru kompozycji tłumaczy nie tylko punkowy głód poszukiwań i niechęć do tego, co modne, ale też wrażliwość modernistyczna. ”Osobliwości” to artystyczne doświadczanie korespondencji sztuk. Z jednej strony obok siebie współistnieją tu poetyczne ballady (“Dziwadełko”) i nowofalowa energia (“Wio Garbusku”). Z drugiej nie mniej istotne są teksty Budzego - niektóre przypominające świat z utworów Brunona Schulza czy ballady dziadowskie Leśmiana, inne jakby pisane w duchu mrocznego ekspresjonizmu i wybrzmiewające echami Witkacego (są tu ślady pracy Budzyńskiego przy teatralnym spektaklu “Iuvenilium Permanens”).Można też domniemywać, że nie mniej istotne dla lidera ARMII były inspiracje plastyczne - Budzyński konstruuje utwory niczym obrazy, zderza różne formy, szuka dynamicznych kontrastów, wszystko w celu znalezienia oryginalnej, “mocnej” ekspresji. Pojawia się krzyk, ale i przedwojenne sentymentalne miejskie tango. Nie brakuje też potężnych basowych riffów, ale w obszernych fragmentach dominuje nierockowe instrumentatrium - akordeon, saksofon, klarnet, elektronika. Choć są tu też momenty, które nietrudno wyobrazić sobie na albumie ARMII.Za finalne brzmienie “Osobliwości” oprócz Budzyńskiego, odpowiedzialnego za produkcję płyty, odpowiada jej realizator Michał Garstecki, który nagrywał między innymi płyty Jacka Hałasa, Janusza Prusinowskiego czy zespołu Affabre Concinui. Tomasz Budzyński, po niemal trzech dekadach na scenie, wciąż chce poszukiwać, zaskakiwać, stawiać przed sobą i słuchaczami nowe wyzwania. “Osobliwości” to płyta niezwykle bogata, domagająca się wzmożonej uwagi i współprzeżywania. Artystyczne dzieło ery po punku, a nie kolejna oswojona i nostalgiczna powtórka z rozrywki.1. Museo barbari 2. Mała śmierć3. Człowiek nie jest sam4. Amor sui5. Mordopolis6. Dziwadełko7. Imię 8. Natura nature9. Bestiarium 10. Wio Garbusku11. Ciszej12. Gorsze dziecko
Dla fanów bluesującego, ciężkiego boogie rocka, legendarny zespół Humble Pie jest prawdziwą ikoną. Współcześni artyści jak The Black Crowes, przywołują nazwę grupy oraz imię jej lidera Steve'a Marriotta z czcią.
Grupa POWERHOUSE SOUND powstała latem 2005 roku - początkowo jako trio. Ken Vandermark napisał kompozycje dla tego składu w oparciu o linię basu, co sprawia, iż muzyka na dosyć tradycyjną, prawie rockową konstrukcję. Jak sam mówi ?trzy główne idee które wpłynęły na utworzenie tego projektu i stały się inspiracją przy tworzeniu kompozycji : rytmiczne pomysły Jamesa Browna, dubowe ? Lee Perry?ego oraz kolażowość muzyki Public Enemy.? Gdyby porównywać ten album do poprzednich płyt Kena Vandermarka to najbliżej mu do funkowych produkcji spod znaku Spaceways Inc.Na dwóch płytach Ken Vandermark zarejestrował te same kompozycje, ale w odmiennych konfiguracjach osobowych: na pierwszej z nich mamy mutację norweska w której lidera wspierają Nate McBride, Ingebrigt Haker Flaten oraz Nate McBride; druga to skład czysto chicagowski ? tutaj występują Nate McBride oraz podpory post rockowych zespołów Tortoise i Isotope 217 Jeff Parker i John Herndon. Daje to słuchaczom możliwość zobaczenia na ile instrumentarium determinuje, ogranicza twórcę, oraz przekonać się o zupełnie wyjątkowych możliwościach lidera. Ken Vandermark nie jest bowiem wirtuozem tenorowego saksofonu ? nigdy też za takiego się nie uważał. Ma jednak taką masę pomysłów ? kompozytorskich i aranżacyjnych ? którą można by obdzielić pół tuzina kreatywnych twórców. I te dwie płyty są najlepszym świadectwem powyższej tezy. Polecamy. W dniach 7-10 maja 2007 roku kwartet POWERHOUSE SOUND wystąpi na koncertach w Polsce: w Warszawie, Krakowie, Poznaniu i Słupsku.
"Winobranie" jest jedną z najważniejszych płyt w historii polskiego jazzu. Album został wznowiony przez Polskie Nagrania w ekskluzywnej reedycji kultowej serii Polish Jazz, znanej fanom polskiej muzyki jazzowej od lat 60. Album, przy zachowaniu oryginalnej okładki, został wzbogacony dwujęzyczną książeczką z tekstem Tomasza Szachowskiego. Autorem odświeżonego brzmienia jest wybitny reżyser dźwięku - Jacek Gawłowski. Niewiele albumów w historii jazzu ma taki status, jak "Winobranie" Zbigniewa Namysłowskiego. W Kwintecie obok lidera usłyszymy Tomasza Szukalskiego, Kazimierza Jonkisza Stanisława Cieślaka i Pawła Jarzębskiego. To lektura obowiązkowa dla każdego fana jazzu. Płyta dostępna również w wersji winylowej.
[. . .] Druga, po znakomitym albumie 'Tanz', płyta trio Tima Sparksa wraz z Gregiem Cohenem i Cyro Baptistą. Tym razem amerykański gitarzysta wziął na warsztat tradycyjne kompozycje klezmerskiego klarnecisty Naftula Brandweina. Sparks jest wybitnym wirtuozem gitary, ale także znakomitym aranżerem - przygotowane przez niego instrumentacje pierwotnie przeznaczonych na klarnet utworów zadziwiają skomplikowanymi harmoniami, jak również pokazują pełnię warsztatowego poziomu lidera. Słuchając tego album wprost nie chce się wierzyć, że gra tutaj tylko jedna gitara! Sparks zachowuje przy tym śpiewno-nostalgiczny charakter oryginalnych nagrań Brandweina, w czym nie mała zasługa leciutko grającej, wprost unoszącej się w powietrzu sekcji rytmicznej Cohen-Baptista. Porywające nagranie!. [. . .] autor: Józef Paprocki
Solowy album lidera zespołu Wilki. Znalazło się na nim 13 utworów, w tym przeboje “O sobie samym”, “Dokąd zmierzamy” czy “Ogień I wiatr”.
Grey Daze to zespól stworzony w 1993 roku przez Chestera Benningtona – lidera grupy Linking Park – jeszcze przed rozpoczęciem kariery z Linking Park. Zespół Grey Daze został reaktywowany przez Chestera w 2017 roku ale prace nad albumem grupy nie zostały ukończone w związku z tragiczna śmiercią lidera. W 2018 pozostali członkowie grupy wspólnie z rodziną zmarłego Chestera Benningtona zadecydowali o ukończeniu prac nad albumem. Owocem tej decyzji jest właśnie krążek „Amends”.