Trzeci album zespołu Placebo, oryginalnie wydany w 2000 roku. Nagranie płyty zajęło zespołowi aż 9 miesięcy, jest to więc najdłużej nagrywana płyta w ich dorobku. Dotarła do 6. miejsca w Anglii oraz na sam szczyt listy sprzedaży we Francji. Od tej pory każdy następny studyjny album Placebo powtórzy ten sukces. Na świecie sprzedano ponad 1 mln egzemplarzy.
Niekwestionowani pionierzy niekonwencjonalnej i przekraczającej wszelkie granice muzyki elektronicznej powracają z pierwszym od 5 lat albumem studyjnym pt. „Born in the Echoes”. Jest to kolekcja jedenastu wyśmienitych utworów zróżnicowanych gatunkowo. Robotyczny funk, futurystyczny freakbeat, upiorna psychodelia, euforyczny acid, zniekształcony ambient – duet stworzył jeden z najbardziej niejednolitych i zaskakujących albumów w swojej karierze. Na ósmym albumie The Chemical Brothers pojawia się wielu bardzo zdolnych gości: Q-Tip pierwszy singiel „Go”, Ali Love „EML Ritual”, St. Vincent „Under Neon Lights”, Cate Le Bon „Born in the Echoes” oraz Beck „Wide Open”.„Bracia” z Manchesteru działalność rozpoczęli w 1989 roku, a debiutancką płytę „Exit Planet Dust” wydali sześć lat później. Są współodpowiedzialni za popularyzację big beatu i jego przeniknięcie do popkultury w latach 90. Dziś ich dyskografia składa się z ośmiu albumów studyjnych, spośród których aż pięć dotarło do 1. miejsca najlepiej sprzedających się albumów w Wielkiej Brytanii. Wszystkie ich wydawnictwa pełne są przebojowych utworów – 13 singli The Chemical Brothers dotarło do top 20 brytyjskiej listy, a dwa z nich weszły na sam jej szczyt. W Polsce znani są głównie z takich hitów jak „Setting Sun” (1996) z Noelem Gallagherem, „Block Rockin’ Beats” (1997), „Hey Boy Hey Girl” (1999) czy „Galvanize” (2005) z Q-Tipem.
To najbardziej muzyczna płyta O.S.T.R. Praktycznie pozbawiona sampli, oparta w dużej mierze na instrumentach elektronicznych i bogatych aranżacjach kolektywu Killing Skills. Płyta lekka i melodyjna. Dużo tu przestrzeni i miejsca na refleksje, choć są też momenty mocno energetyczne. Tekstowo jest to najbardziej osobista płyta O.S.T.R., szczera do bólu, pozostawiająca ciarki na plecach.
Kiedy zakończyła się trasa promująca mocno krytykowany album "One Hot Minute", jasne się stało, że współpraca z Dave'em Navarro nie potrwa długo. Gitarzysta po prostu nie pasował do RHCP. Członkowie zespołu dowiedzieli się w 1998 roku, że syn marnotrawny, John Frusciante, porzucił ostatecznie narkotyki i wrócił do muzyki. I zaproponowali staremu i mocno doświadczonemu życiowo przyjacielowi powrót do składu. John propozycję przyjął, po czym pod czujnym uchem Ricka Rubina rozpoczęło się pisanie materiału na krążek, który przez wielu jest uważany za najlepszy w dorobku Red Hot Chili Peppers. "Californication" ukazał się w czerwcu 1999 roku i z miejsca podbił wszystkie listy przebojów. Stało się tak także za sprawą doskonałego singla z kompozycją tytułową. RHCP powrócili na płycie do weselszych melodii, typowego dla siebie lekkiego, eklektycznego stylu. Inne udane single z krążka to "Otherside", "Scar Tissue", "Easily", "Parallel Universe". Krążek sprzedał się w ponad 15 mln kopii, z czego przeszło pięć rozeszło się w USA
Trzy lata po ukazaniu się skromnego, lecz urzekającego swą muzyczną urodą i emocjonalną głębią albumu "For Emma, Forever Ago", Justin Vernon powraca albumem, który lokuje go w lidze Antony'ego Hegarty'ego czy Rufusa Wainwrighta. Pierwszy album Justin podpisał pseudonimem Bon Iver, co - biorąc pod uwagę francuską fonetykę, mniejsza o ortografię – przetłumaczyć można Dobra Zima. Rzeczywiście, tamta zima sprzed paru lat, gdy zaszył się on w głuszy w północnym Wisconsin okazała się dla niego znaczącym krokiem do światowej kariery. Dysponując minimalnymi środkami do nagrania muzyki i przetrwania stworzył małe arcydzieło, które po drobnych studyjnych retuszach jednako podbiło serca publiczności i krytyków i zapewniło albumowi „For Emma, Forever Ago” wysokie miejsca we wszystkich znaczących dorocznych ankietach na najlepszą płytę 2008 roku. Od tamtego przełomowego momentu Justin zapisał na swym koncie szereg ciekawych i ambitnych kolaboracji z tak różnymi wykonawcami, jak St. Vincent, Gayngs czy Volcano Choir, a nawet z Kanye Westem, które znacznie poszerzyły jego pierwotnie neofolkowo-altcountry’ową paletę. To słychać wyraźnie na bogato zorkiestrowanym i świetnie wyprodukowanym nowym albumie „Bon Iver”, który można odczytać jako swoistą bardzo intymną opowieść o podróży przez życie i miejsca rzeczywiste i metaforyczne, od narodzin po śmierć. Nie ma tu jednak nachalności standardowych, jednoznacznych albumów koncepcyjnych, każdy może interpretować poszczególne utwory i całość wedle swoich własnych uczuć i emocji. Tym razem w obsadzie muzycznej „Bon Iver” znalazło się – obok kilku stale współpracujących z Justinem muzyków (Sean Carey, Mike Noyce and Matt McCaughan) – wiele znakomitych postaci, by wspomnieć mistrza pedal steel Grega Leisza (Lucinda Williams, Bill Frisell), tworzących sekcję dętą Colina Stetsona (Tom Waits, Arcade Fire), Mike’a Lewisa (Happy People, Andrew Bird) i C.J. Camerieri’ego (Rufus Wainwright, Sufjan Stevens) czy odpowiedzialnego za aranżacje smyczków Roba Moose’a (Antony & The Johnsons, The National). Już tylko sam zestaw zaproszonych do nagrania „Bon Iver” muzyków świadczy, w jakim miejscu na muzycznej mapie Ameryki Justin Vernon chciałby się znaleźć, gdy wchodził do studia. Po wysłuchaniu płyty nie ma wątpliwości, iż jest to już faktem dokonanym.
Raczej nikt nie spodziewał się takiego debiutu. Do tej pory raper Travis Scott znany był głównie z bogatego życia towarzyskiego, ale premiera jego debiutanckiej płyty Rodeo (oryginalnie wydanej 4 września 2015 r.) zmieniła wszystko. Krążek od razu znalazł się w czołówce najlepiej sprzedających się cyfrowo płyt na całym świecie (w Polsce dotarł do 2. miejsca listy iTunes) i Travis z miejsca stał się jednym z najpopularniejszych raperów świata.Nie ma się czemu dziwić – nad produkcją tej płyty czuwała cała gama najlepszych producentów takich jak: Mike Dean, WondaGurl, Terrace Martin, Zaytoven, Kanye West czy Pharrell Williams. Gościnnie wystąpili na niej m.in. Future, 2Chainz, Justin Bieber, Young Thung oraz wspomniany Kanye West. Album promują single "3500 (feat. Future & 2 Chainz)", "Antidote", "Piss On Your Grave (feat. Kanye West)".Niniejsza wersja deluxe płyty zawiera dodatkowo 2 utwory, w tym "OK Alright (feat. Schoolboy Q)".
Sam Smith zapowiada długo oczekiwany drugi album "The Thrill of It All"! Po trzech latach od debiutu Sam Smith nareszcie powraca z materiałem! Debiutancka płyta rozeszła się na świecie w oszałamiającej ilości ponad 12 milionów egzemplarzy, a Sam Smith stał się międzynarodową gwiazdą i jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów na scenie muzyki pop, obsypanym najważniejszymi nagrodami muzycznymi – m.in. Golden Globe, Brit Awards i Grammy. W Polsce album zdobył status potrójnej platynowej płyty! Przy tworzeniu materiału Sam Smith ponownie połączył siły z ze swoim wieloletnim przyjacielem Jimmym Napesem, a ponadto do współpracy zaprosił Timbalanda, Malay, Jasona "Poo Bear" Boyda oraz zupełnie nowy talent – YERBA. Płytę "The Thrill of It All" zapowiada singiel "Too Good At Goodbyes", który natychmiast dotarł do 1. miejsca Global Spotify Charts.
LiN to trio Bartosza "Niedźwiedzia" Matuszewskiego, przede wszystkim gitarzysty, wokalisty i multiinstrumentalisty gorzowskich, "okołomagnatowych" formacji. Perkusistą LiN jest Łukasz Machała (siła), zaś drugim gitarzystą został Tomasz Korytowski (znany z Energy, Jump i innych zespołów). LiN powstał w 2016 roku i obecnie rezyduje w klubie Magnetoffon. Na płycie "Rad" zespół LiN ma introwertyczny stosunek do mód i popularnych ruchów muzycznych. Płyta faktycznie jest radioaktywnym zlewem elementów charakterystycznych dla wielu dekad muzyki i jednocześnie trudno jest ją z czymkolwiek porównać. Jarre'owska elektronika z garażowym zacięciem? Lata 80`te spod znaku Simple Minds czy Talk Talk w psychodelicznym sosie? Może. O dziwo jest to płyta spójna, chwilami zaskakująco radosna i radiowa, choć nie brak w niej mroków kosmosu, lęku przed śmiercią i samotnością. Przywraca wiarę w aranżację, rockową energię, muzyczną prostotę i teksty piosenek, bo słowa odgrywają tu znaczenie. Słowa krępująco szczere i bezlitosne dla ludzkich iluzji oraz potocznych nawyków, nie pozostawią nikogo obojętnym. Warto spojrzeć na "Rad" jako na całość, bo nad jej brzmieniem ostatecznym czuwał trójmiejski producent Piotr Pawlak. Wystarczy jednak płytę po prostu włączyć i połyka słuchacza sama. Szybko porywa w podróż w miejsca nieznane a lądowanie odbywa się już w zupełnie innym świecie. Próby wydania płyty w dużych i cenionych wytwórniach spełzły na niczym, okazały się kompletnym nieporozumieniem, stratą prawie roku z życia, co omal nie doprowadziło do zaniechania dalszych działań w ogóle. Lider formacji, Niedźwiedź skorzystał jednak z doświadczeń, które przyniosły mu m.in. koncerty z Błażejem Królem, zespołem anTeny i lokalna nadaktywność. Pieniądze na wydanie płyty zebrał w akcji croudfunding'owej. Muzycy w imię zasady DIY założyli label Czarna Korona by wspierać swoje i inne lokalne zespoły. Tracklista: 1. inDro-n 2. Kaktus 3. Na linie 4. Hator 5. Dreszcz 6. Wstaje 7. Miejsca nieznane 8. Wrczyszkło 9. Gra-nic 10. Swayambhu 11. Oswajacz-rozbrajacz 12. Tutenchamon 13. Pieśń komety
Cała jesteś w skowronkach” to trzeci album studyjny zespołu Skaldowie, wydany w 1969. Tej płyty w serii „Kultowe winyle na CD” nie mogło zabraknąć. Jest to z pewnością najbardziej przebojowa płyta zespołu. Z jedenastu utworów znajdujących się na płycie, sześć trafiło na pierwsze miejsca list przebojów m.in. „Króliczek”, „Cała jesteś w skowronkach”, „Medytacje wiejskiego listonosza”, „Z kopyta kulig rwie”, „Prześliczna wiolonczelistka”.
Wokalista, kompozytor i autor tekstów. Jeden z najciekawszych, funkcjonujących obecnie na naszej rodzimej scenie głosów młodego pokolenia. Laureat drugiego miejsca w pierwszej edycji programu „The Voice of Poland” oraz półfinalista 7 edycji programu „Must be the music”.