Brytyjczyk nagrywający dla Greensleves Records. Zważywszy na miejsca w których produkowany był ten album (Jamajka, USA, Wielka Brytania, Japonia i Niemcy) można napisać iż jest to płyta na... światowym poziomie
Pięciopłytowy zestaw, prezentujący najwybitniejsze dokonania jednej z największych współczesnych wokalistek jazzowych, soulowych i R&B. Box Anity Baker otwiera jej debiutancka płyta z 1983 roku, zatytułowana "The Songstress". To jedyne wydawnictwo artystki dla małej wytwórni Beverly Glen Music i pewnie z tego powodu nie odniosło komercyjnego sukcesu. Album cieszył się umiarkowanym powodzeniem na listach z muzyką R&B. Po jego wydaniu Baker podpisała kontrakt z wytwórnią Warner, która wznowiła materiał kilka lat później z nową szatą graficzną. Pierwszą pozycją w dyskografii Anity nagraną dla Warnera był krążek "Rapture" z 1986 roku. Płyta okazała się przełomem w karierze wokalistki. Na całym świecie rozeszła się w ośmiu milionach egzemplarzy i przyniosła jej dwie nagrody Grammy. Między innymi za singlowy przebój "Sweet Love". Dobra passa została podtrzymana przez trzecią płytę "Giving You The Best That I Got" z 1989 roku. Dotarła ona do pierwszego miejsca na "Billboardzie" i trzykrotnie pokryła się platyną. Tytułowa piosenka na liście singli znalazła się na pozycji trzeciej. Za trzeci krążek Anita otrzymała trzy nagrody Grammy i dwie Soul Train Music Awards, potwierdzając swój gwiazdorski status. Kolekcję Grammy Baker powiększyła czwartym albumem "Compositions". To kolejne dzieło artystki z rzędu, które pokryło się platyną. Podwójnie platynowy status uzyskał z kolei piąty materiał Anity, "Rhythm Of Love" z 1994 roku. Płyta dotarła do miejsca drugiego na "Billboardzie", a za piosenkę "I Apologize" artystka otrzymała kolejną nagrodę Grammy w karierze.
Fakt, że muzyka należy do najlepszych polskich dóbr eksportowych nie ulega wątpliwości przynajmniej od czasów Mikołaja Zieleńskiego, o Fryderyku Chopinie nie wspominając. Nie inaczej dzieje się z plejadą twórców XX wieku, wśród których Karol Szymanowski i Grażyna Bacewicz z pewnością zajmują miejsca czołowe.
Niekwestionowani pionierzy niekonwencjonalnej i przekraczającej wszelkie granice muzyki elektronicznej powracają z pierwszym od 5 lat albumem studyjnym pt. „Born in the Echoes”. Jest to kolekcja jedenastu wyśmienitych utworów zróżnicowanych gatunkowo. Robotyczny funk, futurystyczny freakbeat, upiorna psychodelia, euforyczny acid, zniekształcony ambient – duet stworzył jeden z najbardziej niejednolitych i zaskakujących albumów w swojej karierze. Na ósmym albumie The Chemical Brothers pojawia się wielu bardzo zdolnych gości: Q-Tip pierwszy singiel „Go”, Ali Love „EML Ritual”, St. Vincent „Under Neon Lights”, Cate Le Bon „Born in the Echoes” oraz Beck „Wide Open”.„Bracia” z Manchesteru działalność rozpoczęli w 1989 roku, a debiutancką płytę „Exit Planet Dust” wydali sześć lat później. Są współodpowiedzialni za popularyzację big beatu i jego przeniknięcie do popkultury w latach 90. Dziś ich dyskografia składa się z ośmiu albumów studyjnych, spośród których aż pięć dotarło do 1. miejsca najlepiej sprzedających się albumów w Wielkiej Brytanii. Wszystkie ich wydawnictwa pełne są przebojowych utworów – 13 singli The Chemical Brothers dotarło do top 20 brytyjskiej listy, a dwa z nich weszły na sam jej szczyt. W Polsce znani są głównie z takich hitów jak „Setting Sun” (1996) z Noelem Gallagherem, „Block Rockin’ Beats” (1997), „Hey Boy Hey Girl” (1999) czy „Galvanize” (2005) z Q-Tipem.
"Procedury wewnętrzne" to debiutancki album warszawskiej grupy Latające Pięści. Swoją muzykę określają jako progresywny punk lub ekstremalny pop. Sami o sobie piszą tak: "Nie jesteśmy kumplami z podwórka. Nie jesteśmy kolegami z pracy. Wielkie to ryzyko nazwać się i określić. Chcemy być po prostu. To że spotkaliśmy się gdzieś kilka lat temu to tylko określenie miejsca w czasie. Jesteśmy poza czasem. Jesteśmy poza gatunkami muzycznymi. Gdyby nas nie było, trzeba było by nas wymyślić. Jest nas trzech, a to święta cyfra. Każdy z nas jest inny, a to świetna zaleta. Naszym językiem atomowa wibracja basu. Naszym wyznaniem wiary eksplozja rytmu. Naszą twarzą nasze słowa. Jesteśmy Latające Pięści."
Trzeci krążek australijskich metalcore'owców, w których muzyce słychać też dokonania takich artystów jak Deftones czy Tool. Northlane w 2013 roku straszliwie namieszali w swojej ojczyźnie płytą "Singularity", która na oficjalnej liście albumów dotarła do miejsca trzeciego. Na "Node" debiutuje nowy frontman, Marcus Bridge, który dołączył jesienią 2014 roku.