Jamie Treays, występujący jako Jamie T, to brytyjski muzyk i autor tekstów z Wimbledonu w południowym Londynie, bardzo popularny w Wielkiej Brytanii (jego poprzednia płyta dotarła do 2 miejsca list sprzedaży). Carry On The Grudge to jego trzeci album, wydany po 5-letniej przerwie.
Wspaniały prezent dla wielbicieli muzyki filmowej! W specjalnej szacie graficznej, autorstwa Laurenta i Jacka Durieux ukazuje się wznowienie soundtracku do kultowego filmu "Conan Barbarzyńca" z Arnoldem Schwarzeneggerem, Jamesem Earlem Jonesem i Maksem von Sydowem w rolach głównych. Za doskonałą ilustrację dźwiękową odpowiada oczywiście doskonały amerykański kompozytor greckiego pochodzenia, Basil Poledouris. Film w reżyserii Johna Miliusa powstał na podstawie powieści Roberta E. Howarda, a premierę miał w 1982 roku. Przygody obdarzonego wielką siłą Conana z Cymmerii z miejsca stały się hitem, a potem kultową pozycją filmografii nurtu fantasy. Kompozycje Poledourisa, stanowiące podkład pod przygody, w tym liczne pojedynki głównego bohatera, mającego pomścić zamordowanych rodziców, doskonale uzupełniają to, co widać na ekranie.
Piąty studyjny materiał gotyckich metalcore'owców z Pensylwanii, którymi od samego początku dowodzi charyzmatyczny wokalista Chris "Motionless" Cerulli. Muzycy nagrywali kompozycje w Los Angeles z producentem, który posługuje się ksywką WZRD BLD, a naprawdę nazywa się Drew Hulk (m.in. Bullet for My Valentine, Crown The Empire, Lil Peep). Do promocji albumu wybrane zostały kompozycje "Disguise" i "Brand New Numb". Materiał jest następcą wysoko ocenionego przez fanów i recenzentów "Graveyard Shift" z 2017 roku. Motionless In White istnieje od 2005 roku. Z pierwszego składu w zespole pozostał tylko Chris "Motionless" Cerulli. Kapelę wyróżnia charakterystyczny gotycki image oraz agresywna, nowoczesna muzyka. Największym sukcesem MIW był album "Reincarnate" z 2014 roku, który dotarł aż do dziewiątego miejsca na liście Billboardu. Na koncie zespołu są hity "LOUD (F*ck It)", "Eternally Yours", czy "Necessary Evil". Tracklista: Side A 1. Disguise 2. Headache 3. 4. Thoughts & Prayers 5. Legacy 6. Undead Ahead 2: The Tale of the Midnight Ride Side B 1. Holding On To Smoke 2. Another Life 3. Broadcasting From Beyond the Grave: Death Inc. 4. Brand New Numb 5. Catharsis
Legenda Manchesteru – nocny klub The Haçienda to miejsce, gdzie narodziło się wiele przebojów muzycznych 80 i 90 - tych lat XX wieku., aż do momentu jego zamknięcia w 1997 roku. Hacienda – w przeszłości stanowił hotel i kasyno, który funkcjonował przy bulwarze Las Vegas Strip w latach 1956–1996. Był własnością Standard Motels, Inc., a zarazem czwartym obiektem należącej do korporacji sieci hoteli Hacienda. Album to kompilacja zmiksowanych przebojów, ważnych dla tego miejsca w opracowaniu na orkiestrę. Producentem jest legenda tego miejsca – Peter Hook, jeden z założycieli zespołu Joy Division. Wykonawcami zaś Manchester Camerata, jeden z najciekawszych zespołów instrumentalnych Europy, nie stroniący od projektów crossover, współpracujący z gwiazdami muzyki klasycznej od Marthy Argerich po zespół New Order. Orkiestrację przygotował i całość poprowadził Tim Crooks.
22 października 2008 na rynku pojawił się debiutancki album Hip-Hop'owego trio Raca / Stona / DJ Ike, zatytułowany 'Samotność, Wolność, Pasja'. Spełnia on wszelkie przesłanki, by stać się najciekawszym Hip-Hop'owym debiutem 2008 roku. Ta utrzymana w klimatach 'Złotej Ery' Hip-Hop'u płyta to zestaw 15 kawałków brawurowo zarymowanych przez zaliczającego 'legalny' debiut, pochodzącego z Olecka, 22-letniego Racę - nieprzeciętnie błyskotliwego MC który równie dobrze sprawdza się w 'poważnych' kawałkach jak i w bezczelnych 'przechwalankach' pełnych ciętych point, które na długo zapadają w pamięć. Perfekcyjną produkcję muzyczną album zawdzięcza Stonie - pochodzącemu z Żor producentowi znanemu i cenionemu za liczne podkłady i remixy przygotowane dla krajowych i zagranicznych MC's (m.in. Duże Pe, Tetris, 247, Jimson, Raks One, Visual, Peshi czy Nicolay). Gramofonowa oprawa płyty również stoi na najwyższym poziomie, dzięki pracy włożonej w nią przez pochodzącego z Torunia DJ'a Ike'a - zwycięzcę Turntable Contest 2005 (kategoria 'advancement'), zdobywcę 2 miejsca na eliminacjach Mistrzostw Polski DJ-ów IDA 2006, 4 miejsca w finałach IDA Polska 2006, 3 miejsca na finałach IDA Polska 2008 oraz 2 miejsca podczas Bruk DJ's Battle 2008. Na płycie poza w/w trio gościnnie udzielają się czołowi artyści krajowej sceny Reggae/Dancehall i Hip-Hop (Ras Luta, Duże Pe i Mista Pita) oraz wyróżniający się reprezentanci krajowego Hip-Hop'owego 'podziemia' (W.E.N.A. i LaikIke1). To jednak nie wszystko - swoje zwrotki na płytę dograli również utalentowani goście z zagranicy - czołowi zawodnicy amerykańskiego Hip-Hop'owej sceny niezależnej: Visual (Chicago, powiązany z ekipą Molemen) i Emilio Rojas aka Raks One (Nowy Jork, związany z wytwórnią Wax Reform) oraz Szwedzka raperka/poetka/pisarka Peshi (jedna z najsłynniejszych MC's płci żeńskiej w Europie, znana ze współpracy z największymi nazwiskami światowego 'podziemnego' Hip-Hop'u)!
Podsumowanie pierwszych kilkunastu lat działalności ZZ Top, wspaniałego i istniejącego do dziś, powstałego w 1969 roku tria z Teksasu, które zaczynało od blues rocka, by później skutecznie wbić się do mainstreamu poprzez bardziej rockowe i poprockowe piosenki. Pięciopłytowy wycinek bogatego dorobku Billy'ego Gibbonsa, Dusty'ego Hilla i Franka Bearda zaczyna się od pierwszej płyty, która znalazła się w Top 200 "Billboardu", a była drugą z kolei nagraną przez ZZ Top - "Rio Grande Mud" z 1972 roku. Na albumie trio szło w kierunku wyznaczonym na wydanym rok wcześniej debiucie. Z tym, że blues rock ZZ Top na dwójce miał postać bardziej dojrzałą. Krążek przyniósł tylko jeden umiarkowany przebój, "Francine", lecz lata później popularność zdobyło choćby nagranie "Just Got Paid", przerobione nie tak dawno przez Mastodon. Przełomem dla ZZ Top w latach 70. okazała się trzecia płyta, "Tres Hombres" z 1973 roku, która dotarła do ósmego miejsca na "Billboardzie" i była pierwszym złotym krążkiem tria w USA. Z niej pochodzą pierwsze evergreeny ZZ Top - "Jesus Just Left Chicago", "Beer Drinkers & Hell Raisers" (przerobiony niedługo później przez Motörhead), "Master Of Sparks", czy wydany na singlu "La Grange". Krytycy rozpływali się w zachwytach, a "Rolling Stone" zaliczył album do grona 500. największych płyt wszech czasów. Dobrą passę ZZ Top podtrzymali wydanym w 1975 roku albumem "Fandango!". Z niego pochodzi kolejna niezapomniana piosenka tria, "Tush", która na liście singli w USA dotarła do miejsca 20., najwyższego wówczas dla zespołu. Na czwartym krążku ZZ Top zamieścili dwa covery - "Jailhouse Rock", który wcześniej rozsławił Elvis Presley, oraz "Mellow Down Easy" Willego Dixona. W zestawie pominięto krążek "Tejas". Znalazł się w nim natomiast pierwszy platynowy album ZZ Top w USA - "Degüello" z 1979 roku. Niespełna 35 minut wspaniałej, nieco bardziej rockowej muzyki, która zachwyciła recenzentów w Ameryce. ZZ Top również na tym materiale zamieścili dwie przeróbki - "I Thank You" Isaaca Hayesa oraz "Dust My Broom" Roberta Johnsona. Wybór twórczości Teksańczyków zamyka płyta, dzięki której stali się znanymi na całym świecie i przebili się do komercyjnego mainstreamu - "Eliminator" z 1983 roku. Bardziej wygładzone brzmienie, syntezatory, przyjazne dla radia i raczkującej jeszcze wówczas MTV melodie, dały ZZ Top pierwszy multiplatynowy status w USA w karierze. Tylko w Ameryce sprzedano 10 mln egzemplarzy płyty. Znalazły się na niej wielkie przeboje - "Gimme All Your Lovin'", "Got Me Under Pressure", "Sharp Dressed Man", "Legs" - wszystkie ilustrowane zabawnymi wideoklipami z charakterystycznym samochodzikiem z okładki.
Sam Smith zapowiada długo oczekiwany drugi album "The Thrill of It All"! Po trzech latach od debiutu Sam Smith nareszcie powraca z materiałem! Debiutancka płyta rozeszła się na świecie w oszałamiającej ilości ponad 12 milionów egzemplarzy, a Sam Smith stał się międzynarodową gwiazdą i jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów na scenie muzyki pop, obsypanym najważniejszymi nagrodami muzycznymi – m.in. Golden Globe, Brit Awards i Grammy. W Polsce album zdobył status potrójnej platynowej płyty! Przy tworzeniu materiału Sam Smith ponownie połączył siły z ze swoim wieloletnim przyjacielem Jimmym Napesem, a ponadto do współpracy zaprosił Timbalanda, Malay, Jasona "Poo Bear" Boyda oraz zupełnie nowy talent – YERBA. Płytę "The Thrill of It All" zapowiada singiel "Too Good At Goodbyes", który natychmiast dotarł do 1. miejsca Global Spotify Charts.
To jedna z najbardziej wystrzałowych i rasowych propozycji w polskiej muzyce hardrockowej! "Forever" to reedycja debiutanckiego krążka kapeli legendarnego polskiego gitarzysty znanego z TSA, Andrzeja Nowaka. Album pierwotnie ukazał się w 2002 roku i z miejsca podbił serca fanów szczerego, energetycznego grania, zyskując uznanie również w mediach.
Najnowsza płyta Omara Sosy powstała podczas pobytu w Nowym Jorku, gdzie pianista przebywał w lutym 2012 roku na zaproszenie EMPAC (Experimental Media and Performing Arts Center at Rensselaer Polytechnic Institute in Troy, New York). Razem z tancerką i choreografką - Norą Chipaumire z Zimbabwe pracował nad jej nowym spektaklem "Miriam". Wspólna praca jak i atmosfera miejsca sprawiły, że Sosa skomponował i zarejestrował szesnaście miniatur fortepianowych, które pokazują nowe, raczej nie znane oblicze tego muzyka. Powstała najbardziej intymna z dotychczasowych płyt, porównania z solowymi płytami Keitha Jarretta są jak najbardziej uzasadnione.
Za sprawą "Best Troubador" Bonnie "Prince" Billy składa hołd swojemu wieloletniemu bohaterowi, jakim był zmarły w zeszłym roku Merle Haggard. Bonnie, który dwadzieścia pięć lat wcześniej, po raz pierwszy występował publicznie grając piosenki Haggarda, często cytował jego prace podczas występów, na płytach i w rozmowach, ze wszystkimi, których spotykał. W 2009 roku przeprowadził nawet rozmowę z Merle dla magazynu Filter. Na "Best Troubador" przewraca strony swojego śpiewnika, zatrzymując się na tych niezmiennych od lat stronach, jednak odkrywa je za każdym razem na nowo. Przenosząc się od roku 1978 do 1969, od 2003 do 1981, sprawia, że album w swoim cyklu jest prawdziwym wspomnieniem, podążającym z miejsca do miejsca, powodując dyskretne wrażenie nieznanego, a przy tym znajomego.