Wznowienie niedostępnego przez dłuższy czas albumu "Yield" amerykańskiej grupy Pearl Jam. Premiera tej płyty miała miejsce w 1998 roku.
„Link Up” - producencka płyta K-JAH Sound. Tamika & Gentleman, Lutan Fyah, Sara Lugo, Runkus, Ras Shaggai, MadMajk, Dawid Portasz - to tylko część gości zaproszonych przez K-Jah do współpracy przy albumie. Premiera płyty miała miejsce 7 sierpnia podczas Ostróda Reggae Festival.
„Dirty Deeds Done Dirt Cheap” to drugi ogólnoświatowo wydany album studyjny AC/DC. Jego premiera miała miejsce w 1976 roku w Europie, a w Stanach Zjednoczonych dopiero w 1981 roku. Wszystkie utwory są autorstwa Angusa Younga, Malcolma Younga, i Bona Scotta.
Pierwsza płyta zrealizowana w wyniku współpracy Polskiej Orkiestry Sinfonii Iuventus z Warner Classics. Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus to istny gejzer energii – soczyste brzmienie, z którego bije młodość, zarazem intensywne emocje, jak i lekkość frazy. W albumie znalazły się dwie tytułowe „Piąte Symfonie” – V Symfonia f-moll op. 76 Mieczysława Wajnberga oraz V Symfonia b-moll op. 100 Sergiusza Prokofiewa. Nagranie konfrontuje symfonie dwóch kompozytorów tworzących blisko siebie, w trudnych realiach Związku Sowieckiego, gdy władza silnie ograniczała autonomię artystów, którzy na różne sposoby o nią walczyli – pisze Piotr Maculewicz - Prokofiew i Wajnberg doświadczali i przychylności, i prześladowań ze strony władz; w swych dziełach dawali wyraz ustępstwom wobec krępujących doktryn oraz – na ogół aluzyjnie – się im przeciwstawiali. Historia oddała im sprawiedliwość, a prawdziwe piękno muzyki obu twórców okazało się ponadczasowe. Wolne od ideologicznych kontekstów ponurej epoki zachwyca dziś słuchaczy całego globu. O ile sława Prokofiewa jest od dekad trwała i ugruntowana, to twórczość Mieczysława Wajnberga dopiero w ostatnich latach przeżywa renesans, zwłaszcza w kraju, z którego artysta pochodził i który zawsze uważał za ojczyznę. Uważa się na ogół, że Prokofiewowska muzyka przynależy do nurtu neoklasycznego [...] Wiele dzieł Prokofiewa istotnie wywodzi się z trendu antyromantycznego, lecz równie wiele nosi na sobie wyraźne znamiona inspiracji ekspresjonistycznej czy nawet blisko pokrewnej muzyce późnoromantycznej. Analizując tę twórczość, raz po raz napotykamy nader specyficzną syntezę elementów właściwych klasycyzującemu obiektywizmowi z elementami nacechowanymi romantycznym subiektywizmem. (Jerzy Jaroszewicz,1983) Miejsce kompozytora w historii określa tylko to, czy zdołał powiedzieć coś własnym głosem. [...] Zawsze pisałem i nadal piszę tak, jak słyszę i czuję. Każdy kompozytor powinien przede wszystkim pracować – to jest aksjomat, nad którym nie należy się długo zastanawiać, gdyż o tym, czy zajmie się miejsce w centrum panteonu, czy może tylko na jego obrzeżach i tak zadecyduje naturalna selekcja. (Mieczysław Wajnberg, 1988) W albumie obie symfonie można usłyszeć w ekspresyjnym wykonaniu Polskiej Orkiestry Sinfonii Iuventus pod batutą Maestro Gabriela Chmury, w ten sposób młodość i doświadczenie pozwalają odkryć te potężne dzieła na nowo, we współczesnym kontekście. Gabriel Chmura Urodził się we Wrocławiu, w 1957 r. wyemigrował z rodziną do Izraela, gdzie podjął studia w Akademii Muzycznej w Tel Awiwie (kompozycja, fortepian i dyrygentura). Studia kontynuował u P. Dervaux w Paryżu, H. Swarowsky’ego w Wiedniu oraz F. Ferrary w Sienie. Jest laureatem wielu prestiżowych nagród. W latach 1974-1991 jako dyrektor artystyczny kierował Operą w Akwizgranie, Orkiestrą Symfoniczną w Bochum oraz Orkiestrą Narodową w Ottawie. W 2001 r. objął stanowisko dyrektora artystycznego Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia. Gabriel Chmura dyryguje czołowymi orkiestrami świata. W Polsce występował z NOSPR oraz z muzykami wielu filharmonii, w tym Filharmonii Narodowej w Warszawie. Od sezonu artystycznego 2012/2013 pełni funkcję dyrektora artystycznego Teatru Wielkiego w Poznaniu, a od 2015 r. jest również pierwszym dyrygentem gościnnym Filharmonii Krakowskiej. Jego najnowsze realizacje to dwie opery Wajnberga Pasażerka i Portret (w Nancy) oraz Lady Makbet mceńskiego powiatu Szostakowicza i Parsifal Wagnera w poznańskim Teatrze Wielkim. Artysta nagrywa z London Symphony oraz z orkiestrami radiowymi w Berlinie i Monachium; wiele jego nagrań zdobyło prestiżowe nagrody. Popularyzuje za granicą twórczość polskich kompozytorów, m.in. M. Wajnberga. Po wielkim sukcesie dwóch pierwszych płyt CD z jego utworami (Chandos; V Symfonia, Sinfonietta nr 1, IV Symfonia, Sinfonietta nr 2, Rapsod na tematy mołdawskie), Gabriel Chmura przystąpił do nagrania XIV i XVI Symfonii tego kompozytora Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus została utworzona z inicjatywy J. Semkowa, rozpoczęła działalność artystyczną w 2008 r. W jej skład wchodzą najzdolniejsi muzycy, którzy nie ukończyli 30 lat. Współpracuje z czołowymi dyrygentami oraz solistami polskimi i zagranicznymi, koncertując w wielu krajach Europy, a także w Chinach. Orkiestra zrealizowała szereg nagrań płytowych, radiowych i telewizyjnych. Szczególne miejsce w dyskografii Orkiestry zajmują dwie płyty z repertuarem symfonicznym (Schubert, Czajkowski) zarejestrowane pod batutą J. Semkowa. Współpraca dyrygencka z K. Pendereckim (od 2013 sprawuje nad orkiestrą Honorowy Patronat Artystyczny) zaowocowała wydaniem szeregu jego dzieł, m.in. kompletu symfonii (2012) oraz płyty z koncertami. W dorobku zespołu znajdują się ponadto nagrania z dyrygentami i solistami, takimi jak: G. Chmura (Strauss, Françaix, Debussy), T. Wojciechowski (Chopin), M. Nałęcz-Niesiołowski (Chopin), M. Patyra (Wieniawski), I. Monighetti (Haydn), A. Szymczewska (Bruch, Wieniawski i Mendelssohn), G. Tchitchinadze i M. Wolińska (Bacewicz). Pierwszym Dyrygentem Gościnnym Orkiestry jest Michaił Jurowski. Dyrektorem instytucji jest powołana przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Anna Kościelna. Tracklista: CD 1 Mieczysław Weinberg (1919-1996) Symphony No. 5 in F minor Op. 76 (1962) 1. Allegro moderato 2. Adagio sostenuto 3. Allegro 4. Andantino CD 2 Sergei Prokofiev (1891-1953) Symphony No. 5 in B-flat major Op. 100 (1944) 1. Andante 2. Allegro marcato 3. Adagio 4. Allegro giocoso
Najnowszy, tegoroczny krążek formacji Subtle to najbardziej przystępna i przebojowa, a zarazem najciekawsza i najbardziej porywająca płyta w dorobku zespołu. "ExitingARM" to prawdziwy fajerwerk muzycznej inwencji i kreatywności, eksplozja brzmień, melodii oraz dźwiękowych stylistyk i jeden z najpoważniejszych kandydatów do tytułu płyty roku.Indie-rock spod znaku Radiohead i TV On The Radio, soczyste hiphopowe beaty, znakomite rymy, chwytliwe piosenki i nośne refreny, zaawansowana elektronika, art.-rockowy rozmach i avant-popowa słodycz - to wszystko ma miejsce często w ramach jednego, przyprawiającego o zawrót nagrania. Doseone i załoga ponownie stworzyli album, którym delektować się będziemy przez długie lata (i po wielu latach będziemy w stanie go w pełni docenić).
"Czas czekania, czas olśnienia" to powrót do rodziny syna marnotrawnego Krzysztofa Cugowskiego. To jednocześnie radość grania pozostałych muzyków z wokalistą, który zawsze kojarzony był tylko z tym zespołem. Stylistycznie czas czekania jest krokiem a nawet podróżą w nieznane dotąd rejony muzyki zespołu Budka Suflera. To jedna z najbardziej szanowanych i niezwykłych sesji wydanych jako katalogowa płyta. To również debiut T. Zeliszewskigo jako autora tekstów. "Cały mój zgiełk" w jednej chwili zawędrował na 1 miejsce Listy Przebojów Trójki. "Czas czekania..." to wielki powrót Budki do ekstraklasy krajowej w macierzystym składzie. Tytułowy utwór został uznany przez krytykę za jedną z najlepszych realizacji dźwięku tamtego okresu. Tracklista: Side A 1. Cały mój zgiełk 2. Zmiany w organizmie 3. Czas czekania, czas olśnienia Side B 1. Wyspy bez nazw 2. Woskowe dusze 3. Dobrej zabawy nigdy dość 4. Lot nad bocianim gniazdem
Cuori agitati – pierwszy album Erosa Ramazzotti, wydany w 1985 roku. Jego sprzedaż osiągnęła w tamtym roku dziesiąte miejsce we Włoszech i piąte w Szwajcarii. Singlem promującym płytę był utwór Una storia importante, który zajął pierwsze miejsce na włoskiej liście przebojów.
Rewelacyjna nagranie popularnego "dziadka do orzechów" Prokofieva. Dyrygujący orkiestrą teatru Mariinsky, Valery Gergiev, inspiruje się premierowym wykonaniem tego dzieła, które miało miejsce w 1892 roku, przenosząc słuchaczy do tamtych czasów.
W październiku David Greilsammer i "L'Orchestra Chambre de Genève" rozpoczynają 10-miesięczne tournée prezentujące koncerty fortepianowe Mozarta.Oprócz IX koncertu fortepianowego Es-dur (do którego Greilsammer napisał i wykonuje swoje kadencje) pozostałe prace na płycie są rzadko rejestrowane i wykonywane. Świeża i intrygująca prezentacja Greilsammera rzuca na nie nowe światło.Greilsammer wyjaśnia koncept i tytuł: "To nagranie to podróż, która zaprasza słuchacza do poznania Mozarta, jakiego nie zna: dwuznacznego, niepewnego, zagubionego między odległymi światami. Każdy z utworów wykonywanych na tym albumie przedstawia zupełnie inne sytuacje, a wszystko prowadzi ku gwałtownej wyimaginowanej burzy, która ma miejsce wewnątrz serca Mozarta. Wewnątrz tego tajnego świata, nagle znajdujemy się w obliczu walki pomiędzy przeciwstawnymi siłami: światło i ciemność, ludzkie i boskie, dzieciństwo i dorosłość, konserwatyzm i nowość, samotność i zbiorowość, miłość i nienawiść, przeszłość i teraźniejszość, sen i rzeczywistość , ojciec i matka ".Kontynuując filozofię Greilsammera, połączenie muzyki z różnych epok dostarcza nowych, wspaniałych wrażeń słuchowych – nagranie jest współczesnym odbiciem wczesnych dzieł Mozarta.Na drugim albumie dla Sony Classical Greilsammer odkrywa swoją "nieskończoną miłość" do Mozarta – kierowuje zespołem "L'Orchestra Chambre de Geneve" poprzez bogaty program wczesnych utworów kompozytora, w tym koncert m.in.: fortepianowy "Jeunehomme" (który Greilsammer gra oraz dyryguje znad klawiatury), Symfonię nr 23 i wczesnie aria z opery "Mitridate" śpiewane przez kontratenora Lawrence Zazzo oraz wiele innych prac.The New York Times napisał o późnych koncertach fortepianowych Mozarta: "Pod tą elegancką powierzchnią czai się śmiały i ciekawski muzyk, głodny każdego genialnego niuansu i kaprysów tych nieuchwytnych utworów. On gra swoje własne, pomysłowe kadencje. "The Daily Telegraph napisał o wczesnych koncertach fortepianowych Mozarta: "Na płycie, która zasługuje na szczególne miejsce w każdej kolekcji Mozarta, wyczuwalny jest duch przygody". The Daily Telegraph uznał później to nagranie za jeden z „Albumów Roku”.The New York Times zauważa: "Pan Greilsammer zdobył uznanie za swoje pełne wrażliwości występy z szerokiego repertuaru, zwłaszcza Mozarta ".The San Francisco Chronicle opisuje Greilsammera jako: ". Fascynującego interpretatora muzyki Mozarta"W stosunkowo krótkiej karierze Davida, odkrył swoją unikalną interpretację i odczuwanie dzieł Mozarta. W 2008 roku wywołał sensację w Paryżu, wykonując wszystkie sonaty fortepianowe Mozarta klawiaturze, w ciągu jednodniowego maratonu. Jego dwa poprzednie nagrania wczesnych i późnych koncertów fortepianowych Mozarta zyskały spore uznanie krytyków za niebywałą świeżość interpretacji.TracklistaSymphony No. 23 in D major, K. 1811. Allegro spiritoso2. Andantino grazioso3. Presto assaiPiano Concerto No. 9 in E-flat major, K. 271, "Jeunehomme"4. Allegro5. Andantino6. Rondeau: Presto - Menuetto - Tempo primo7. No. 2: Maestoso, Allegro8. In-Between9. No. 5: Allegro vivace assai10. "Venga pur, minacci e frema"
Pytania o płytowy debiut Baranovskiego nie ustawały odkąd w ubiegłym roku radiowy eter podbiły jego dwa przebojowe, dziś już złote, single - „Dym” i „Luźno”. Atmosferę oczekiwania na album dodatkowo podgrzały kolejne, równie hitowe piosenki - „Zbiór” oraz aktualne singlowe „Czułe miejsce”. Płyta zatytułowana „Zbiór” to zwieńczenie długoletniej pracy Baranovskiego nad materiałem idealnym, który w pełnej krasie prezentuje jego umiejętności jako autora piosenek, wokalisty i producenta. Baranovski sam przyznaje, że choć napisał już mnóstwo piosenek to potrzebował czasu, aby pozbyć się wszelkich kompleksów i zyskać przekonanie co do słuszności obranej drogi. Sukcesy pierwszych singli pomogły mu wzmocnić pewność siebie jako artysty i dopracować ten materiał tak, jak go sobie wymarzył. „Zbiór” to 10 przebojowych piosenek zaśpiewanych po polsku, w których zamiłowanie do klasycznego songwritingu zderza się z odpowiednio nowoczesnym brzmieniem. Uniwersalna produkcja nie zakrywa jednak swojskości i lokalnego sznytu, jaki ma w sobie ten album. Na „Zbiorze” znalazły się wszystkie dotychczasowe single Baranovskiego („Dym”, „Luźno”, „Zbiór”, „Czułe miejsce”) oraz upublicznione wcześniej piosenki „Hey” i „Mamo”, acz ta ostatnia nagrana została w zupełnie nowej, bardziej minimalistycznej aranżacji. Za produkcję muzyczną płyty odpowiadają sam Baranovski oraz znany z szeregów grupy Xxanaxx Michał Wasilewski alias Atari Wu. Pod pseudonimem Baranovski kryje się Wojtek Baranowski. Niektórzy pamiętają go z udziału w programie The Voice Of Poland, inni kojarzą go z koncertów grupy Xxanaxx, z którym przez kilka sezonów występował jako klawiszowiec i gitarzysta. Od stycznia 2018 roku Baranovski działa na własny rachunek z autorskim projektem znanym już doskonale z przebojowych singli oraz licznych występów na najważniejszych koncertowych i festiwalowych scenach w Polsce, na czele z Open’erem, Męskim Graniem, Orange Warsaw Festivalem i Olsztyn Green Festivalem. Potwierdzeniem dotychczasowych sukcesów była tegoroczna nominacja dla Baranovskiego do Fryderyka w kategorii „fonograficzny debiut roku”. Tylko w empik.com zamówić można edycję specjalną zawierającą dodatkowy krążek z muzycznymi niespodziankami oraz wyjątkową kostkę do gry na gitarze.