Debiutancki album Troye Sivana! Ten australijski aktor i wokalista już został okrzyknięty głosem pokolenia! Poprzedzająca „Blue Neighbourhood” mini-płyta „Wild” od razu trafiła na 1. miejsce listy albumów w Australii, a także top 5 w Wielkiej Brytanii i USA oraz 1. miejsce iTunes aż w 57 krajach!
Reedycja albumu zarejestrowanego w grudniu 1996r. podczas koncertów w Wolverhampton, Cambridge i Shepherds Bush Empire w Londynie. W ich programie znalazły się bluesowe klasyki spopularyzowane przez takie sławy muzyków jak Robert Johnson i Fredie King oraz kompozycje, które Green wykonywał w czasach współpracy z Johnem Mayallem i Fleetwood Mac. Co więcej, po raz pierwszy od 20 lat Peter Green pojawił się w studiu, by nagrać dwa rewelacyjne akustyczne utwory. Peter Green, założyciel grupy Fleetwood Mac, do dziś pozostaje jednym z największych białych gitarzystów bluesowych w historii. W połowie lat 90. ubiegłego wieku po długiej nieobecności powrócił na scenę muzyczną i nagrał serię doskonale przyjętych albumów razem z The Splinter Group. W 2003 roku Peter Green zajął 38 miejsce na liście gitarzystów wszechczsów wg magazynu "Rolling Stone". Tracklista: 1. Hitch Hiking Woman 2. Travelling Riverside Blues 3. Look On Yonder Wall 4. Homework 5. The Stumble 6. Help Me 7. Watch Your Step 8. From 4 'Till Late 9. Steady Rollin' Man 10. It Takes Time 11. Dark End Of The Street 12. Going Down
Oto płyta, która wyniosła legendarny, synthpopowy duet Erasure na szczyty popularności. Album "The Circus" miał premierę w 1987 roku i zameldował się na szóstym miejscu brytyjskiej listy. Wokalista Andy Bell, ikona społeczności LGBT, a także klawiszowiec i kompozytor Vince Clarke, wcześniej muzyk Depeche Mode i Yazoo, nagrali na niego 10 piosenek, wśród których znalazł się megahit "Sometimes" (drugie miejsce na brytyjskiej liście singli), dziś już niekwestionowany synthpopowy klasyk. Podkreślić warto, że oprócz Vince'a Clarke'a album produkował Flood, znany też ze współpracy z U2, A-Ha, Depeche Mode. Tracklista: Side A 1. It Doesn't Have To Be 2. Hideaway 3. Don't Dance 4. If I Could 5. Sexuality Side B 1. Victim Of Love 2. Leave Me To Bleed 3. Sometimes 4. The Circus 5. Spiralling
Ostatni solowy album wybitnego malijskiego muzyka. „Savane” ukazał się kilka miesięcy po śmierci artysty w 2006 roku. Nagrań dokonano w stolicy Mali, Bamako. W sesji wziął udział wybitny saksofonista Alfred „Pee Wee” Ellis, znany ze współpracy z Jamesem Brownem i Van Morrisonem. To jedna z najwyżej ocenianych płyt Farki. „Savane” znalazł miejsce w słynnej książce „1001 Albumów Które Musisz Usłyszeć Przed Śmiercią”. Tracklista: 1. Erdi 2. Yer Bounda Fara 3. Beto 4. Savane 5. Soya 6. Penda Yoro 7. Machengoidi 8. Ledi Coumbe 9. Hanana 10. Soko Yhinka 11. Gambari Didi 12. Banga 13. N'Jarou
Album studyjny Przemysława Gintrowskiego, Jacka Kaczmarskiego i Zbigniewa Łapińskiego. Premierowe wykonanie programu miało miejsce 2 listopada 1992 roku w olsztyńskiej Filharmonii. Materiał zarejestrowany w Studiu S-4 w Warszawie w styczniu i lutym 1993 r.
Pytania o płytowy debiut Baranovskiego nie ustawały odkąd w ubiegłym roku radiowy eter podbiły jego dwa przebojowe, dziś już złote, single - „Dym” i „Luźno”. Atmosferę oczekiwania na album dodatkowo podgrzały kolejne, równie hitowe piosenki - „Zbiór” oraz aktualne singlowe „Czułe miejsce”. Płyta zatytułowana „Zbiór” to zwieńczenie długoletniej pracy Baranovskiego nad materiałem idealnym, który w pełnej krasie prezentuje jego umiejętności jako autora piosenek, wokalisty i producenta. Baranovski sam przyznaje, że choć napisał już mnóstwo piosenek to potrzebował czasu, aby pozbyć się wszelkich kompleksów i zyskać przekonanie co do słuszności obranej drogi. Sukcesy pierwszych singli pomogły mu wzmocnić pewność siebie jako artysty i dopracować ten materiał tak, jak go sobie wymarzył. „Zbiór” to 10 przebojowych piosenek zaśpiewanych po polsku, w których zamiłowanie do klasycznego songwritingu zderza się z odpowiednio nowoczesnym brzmieniem. Uniwersalna produkcja nie zakrywa jednak swojskości i lokalnego sznytu, jaki ma w sobie ten album. Na „Zbiorze” znalazły się wszystkie dotychczasowe single Baranovskiego („Dym”, „Luźno”, „Zbiór”, „Czułe miejsce”) oraz upublicznione wcześniej piosenki „Hey” i „Mamo”, acz ta ostatnia nagrana została w zupełnie nowej, bardziej minimalistycznej aranżacji. Za produkcję muzyczną płyty odpowiadają sam Baranovski oraz znany z szeregów grupy Xxanaxx Michał Wasilewski alias Atari Wu. Pod pseudonimem Baranovski kryje się Wojtek Baranowski. Niektórzy pamiętają go z udziału w programie The Voice Of Poland, inni kojarzą go z koncertów grupy Xxanaxx, z którym przez kilka sezonów występował jako klawiszowiec i gitarzysta. Od stycznia 2018 roku Baranovski działa na własny rachunek z autorskim projektem znanym już doskonale z przebojowych singli oraz licznych występów na najważniejszych koncertowych i festiwalowych scenach w Polsce, na czele z Open’erem, Męskim Graniem, Orange Warsaw Festivalem i Olsztyn Green Festivalem. Potwierdzeniem dotychczasowych sukcesów była tegoroczna nominacja dla Baranovskiego do Fryderyka w kategorii „fonograficzny debiut roku”.
Winylowa edycja albumu Stand! – czwartej studyjnej płyty zespołu Sly and the Family Stone , którego premiera miała miejsce w 1969 roku.
Ekscentryczny raper A$AP Ferg to już drugi po A$AP Rocky’m członek kolektywu A$AP Mob, który wydaje solowy album – płyta A$AP Rocky’ego „LONG.LIVE.A$AP” trafiła od razu na 1. miejsce Billboard Top200 i jest jedną z najlepiej sprzedających się hiphopowych produkcji roku.
Jedna z najpopularniejszych grup polskiego pop-rocka, utworzona przez Sławomira Łosowskiego - kbrd, lidera zespołu Akcenty, który w 1975 roku zaprosił do współpracy perkusistę tego zespołu Jana Plutę oraz Grzegorza Skawińskiego - g, voc, i Waldemara Tkaczyka - bg (muzyków zespołu Horoskop). W 1976 pod nową nazwą grupa Kombi zadebiutowała w koncercie Bałtyckie forum muzyczne zorganizowanym przez Rozgłośnię PR w Gdańsku. W 1983 roku miejsce J. Pluty zajął Jerzy Piotrowski, który współpracował z zespołem do 1987 roku.
Voo Voo to jeden z najoryginalniejszych zespołów na polskiej scenie rockowej, który w swojej muzyce, ze świetnym skutkiem połączył rock z jazzem i folkiem różnych rejonów świata. Grupa powstała w 1985 r. w Warszawie, jej założycielem był Wojciech Waglewski (ur. 1953) - kompozytor, autor bardzo ciekawych metaforycznych tekstów, gitarzysta i wokalista, który wcześniej występował w zespołach Osjan, Bemibem oraz MWNH. Wśród założycieli zespołu byli również perkusjonista Milo Kurtis, perkusista Wojciech Morawski i basista Andrzej Nowicki. Już z Markiem Czapelskim w miejsce Morawskiego, grupa nagrała debiutancką płytę Voo Voo zbierając świetne recenzje zarówno od publiczności, jak i od krytyki. W 1986 r. do Waglewskiego dołączyli bracia Jan (bg; grający wcześniej m.in. w Czerwonych Gitarach oraz z duetem Marek i Wacek) i Mateusz (multiinstrumentalista grający również w Tie Break; do dziś podstawowa postać Voo Voo) Pospieszalscy oraz Andrzej Ryszka (dr). W 1990 r. Ryszkę zastąpił Piotr „Stopa” Żyżelewicz (występujący w zespołach Armia, Izrael, a później też 2Tm2,3), a osiem lat później miejsce J. Pospieszalskiego (znanego od tej pory m.in: z programów TVP Swojskie klimaty, Warto rozmawiać) zajął Karim Martusewicz. 12 maja 2011 r. nagle zmarł Żyżelewicz. Jego następcą został Michał Bryndal, grający wcześniej z W. Mazolewskim i w zespole Sofa.