Natalie Loves You to zespół założony przez muzyków grających wcześniej w projektach takich jak Iowa Super Soccer, Gutierez, Mofoplan. Ich płyta Words & Lies została nazwana „jednym z najbardziej oczekiwanych wydawnictw na scenie alternatywnej 2014 roku”, a premiera singla „Out of oxygen” miała miejsce w Radiowej Trójce w audycji Myśliwiecka 3/5/7.
Hagar’s Song , najnowszy album Charlesa Loyda to porywający duet z Jasonem Moranem, pianistą, który wystąpił na szeregu wcześniejszych płyt Lloyda, m.in. Rabo de Nube (2008), Mirror (2010) and Athen’s Concert (2012). Album zawiera kompozycje szczególnie bliskie Lloydowi, takich twórców jak: Billy Strayhorn (Pretty Girl znana też pod nazwą Star-Crossed Lovers), Duke Ellington (Mood Indigo), George Gershwin (Bess, You Is My Woman Now) i Earl Hines (Rosetta), standard znany dzięki Billie Holiday (You’ve Changed), najpopularniejsza ballada Briana Wilsona z repertuaru Beach Boys (God Only Knows) oraz przebój Boba Dylana (I Shall Be Released). Centralne miejsce na płycie zajmuje tytułowa suita napisana przez Lloyda i zadedykowana praprababci muzyka, którą zabrano w wieku dziesięciu lat z rodzinnego domu w Missisippi i sprzedano jako niewolnicę do Tennessee. „Kiedy dowiedziałem się, jaka była jej historia, bardzo mną to wstrząsnęło. Suita stara się uchwycić każdy z etapów w jej życiu – utratę rodziny, samotność, niezrozumienie, sny, marzenia, smutek, a także kołysanki dla dzieci” – mówi Lloyd.
Lesław i Administratorr to wspólny projekt muzyczny liderów dwóch warszawskich formacji doskonale znanych fanom krajowej sceny alternatywnej. Zarówno Lesław, liderujący Kometom (a przed laty kultowej Partii), jak i Administratorr, dowodzący własnym projektem o takiej samej nazwie, nie po raz pierwszy sięgnęli po inspirację, jaką stanowi dla nich miejsce, w którym tworzą, na co dzień. Wydany przez Jimmy Jazz Records album „Piosenki o Warszawie” to muzyczne refleksje obu artystów dotyczące Warszawy, wsparte udziałem licznego grona gości. Muniek Staszczyk (T. Love), Martyna Załoga (Nancy Regan), Bartosz Chmielewski (Muzyka Końca Lata), Michał Deptuła (Inside Again), Łukasz Mach (Skowyt), Karol Strzemieczny (Stan Miłości i Zaufania), Paweł Dunin-Wąsowicz (Meble) oraz Krzysztof Varga... to artyści, fascynaci, piewcy Stolicy zaproszeni przez Lesława i Administratorra do udziału w projekcie opowiadającym o współczesnej Warszawie. Album „Piosenki o Warszawie” to swoisty przewodnik po miejscach ważnych, ciekawych, intrygujących i niebezpiecznych, opowieść o ludziach, których przeżycia splatają się z historią Stolicy. Choć czas i miejsce, w jakich powstały utwory na płytę stawiają w pozycji uprzywilejowanej współczesną Warszawę to jednak autorzy w tekstach nie uciekają od przeszłości miasta, a mimo sporego grona wykonawców zaangażowanych w projekt, reprezentujących, na co dzień różne style, płyta stanowi muzyczny i tekstowy monolit. Choć tytuł albumu sugerować może jego lokalny charakter to jednak po przesłuchaniu okazuje się doskonałym materiałem do głębszych przemyśleń nad istota przywiązania do własnego miejsca na ziemi, którego koloryt tworzą w równej mierze domy, ulice i skwery jak i opowieści o ludziach i zdarzeniach. Pomysł na „Piosenki o Warszawie” zrodził się podczas pierwszego spotkania Lesława z Administratorrem gdy jesienią 2009 roku nagrywali swoje płyty w Studio Serakos, dojrzewając przez lata i nabierając realnych kształtów. Sami twórcy projektu tak mówią o płycie jako o „zderzeniu dwóch spojrzeń na Stolicę - Lesława, rodowitego warszawiaka i Administratorra, który to miasto pokochał. Tracklista: 1. Weronika na Agrykoli 2. Rowerem na wolę 3. Urodziłem się w warszawie 4. Jesteśna Mokotowie 5. Księżyc nad Ochotą 6. Warszawa centralna 7. Stręczyciel 8. Jak dalej stąd 9. Dziewczyna Z Zachodu 10. Ogrody i cmentarze 11. Żeglarze z portu praskiego 12. Szemrana młodzież 13. Różanka
Czwarty album z roku 1966 brytyjskiej legendy białego bluesa. Na CD - dwie wersje albumu mono i stereo a ponadto utwory bonusowe. Album powstał już po odejściu Erica Claptona, którego miejsce zajął Jeff Beck.
Soundtrack do filmu „Tango” Carlosa Saury, nominowany do Oscara w 1999 roku w kategorii najlepszy film zagraniczny, którego pochłania całkowicie temat tanga. Film to mieszanka wybuchowa flirtu, pożądania i piękna, wyrażane przez taniec. Pokazuje również miejsce sztuki w ówczesnej historii Argentyny i interakcję między nią a polityką.
George Enescu był niezwykle utalentowanym wykonawca i kompozytorem. Pablo Casals nazwał go "największym muzycznym fenomenem od czasu Mozarta". Jego kompozycje zajmują wyjątkowe miejsce pośród wielu utworów na skrzypce i fortepian.
Zapis koncertu z 2001, który miał miejsce w Nowym Jorku Bruce'a Springsteena - amerykańskiego gitarzysty, piosenkarza i kompozytora rockowego.
Powszechne stało się stwierdzenie, że Vivaldi skomponował jednen koncert - reszta to wariacje na temat tego koncertu. Wśród bardzo płodnych kompozytorów - jest Jan Sebastian Bach, który też miał szczęście być przypomnianym współczesnym przed Telemannem. Ale z pewnością wśród wielkich baroku i popularnej wtedy formy koncertu, Telemann zajmuje miejsce poczesne.
Druga płyta w dorobku amerykańskiej wokalistki, której debiut "Songs In A Minor" (2001) stał się światową sensacją i znalazł 10 milionów nabywców! Dlatego z wielkim zainteresowaniem oczekiwano na drugą odsłonę. Utwory powstawały głównie w czasie trasy koncertowej po Europie. W czasie długich podróży wokalistka wymyślała rytmy i spisywała myśli oraz obserwacje z życia w drodze. Keys ponownie zaprezentowała melodyjne, pop/soulowe kompozycje, z charakterystycznym dla niej nastrojowym fortepianem w tle. Na płycie znalazło się jednak kilka niespodzianek. Pojawiają się bowiem dźwiękowe eksperymenty, częściowo zainspirowane pobytem wokalistki w Madrycie. Dominują jednak niemal klasyczne kompozycje z cyklu "ja przy swoim pianinie, czyli tam, gdzie jest moje miejsce". Producentami nagrań są Keys, Kanye West i Kerri Brothers z Krucial Keys. W kompozycji "Streets of New York" gościnnie pojawiają się znani nowojorscy raperzy Nas i Rakim. Album promował singel "You Don't Know My Name". Album zawiera 16 utworów, a na pierwszego singla wybrano kompozycję "You Don't Know My Name".
Kolejne winylowe wydawnictwa w serii Złota Kolekcja. Tym razem Andrzej Zaucha i Novi Singers. Na czarnym krążku znajdziemy wybór utworów danego artysty z wersji cd. Prawdziwa gratka dla wiernych odbiorców serii Złota Kolekcja. Do perkusji zasiadł namówiony przez ojca, tajniki gry na saksofonie i harmonijce ustnej zgłębił samodzielnie, śpiewać nie uczył się wcale, bo śpiewać umiał od zawsze. Był jedną z barwniejszych postaci polskiej estrady, ale w pamięci zapisał się jako wyśmienity wokalista obdarzony przez los talentami – niezwykłą barwą i skalą głosu, imponującą muzykalnością, wspaniałym poczuciem rytmu, estradowym wdziękiem i umiejętnością szybkiego nawiązywania kontaktu z publicznością. Gdyby od piosenki Czarny Ali-Baba przyszło mu zaczynać karierę piosenkarską, szybko stałby się ulubieńcem tłumów. Ale właśnie wtedy obchodził jubileusz dwudziestolecia pracy estradowej. Podczas jubileuszowej fety w teatrze STU przypomniano mu amatorskich Czartów, a także Beatmenów i Telstar, przygrywających rówieśnikom do tańca, krakowskich dixielandowców z Old Metropolitan Band i Beale Street Band, rockmanów z Kwadratu i Grupy Doktora Q, a nawet kabaretowe trio Sam, czyli Sikorowski, Piasecki i Zaucha. Śpiewać zaczął w Dżamblach od standardów bluesowych i rockowych. Ale w ówczesnych realiach drogę do radia i telewizji otwierały banalne piosenki. Z pomocą Strzeleckiego kurka złożył daninę ekranową, by już nieskrępowanie – jak pisali o nim i Dżamblach krytycy – wyprzedzać czas i „zasypywać przepaść dzielącą modne i wciąż mocne uderzenie i trudny jazz”. Tę muzykę ktoś słusznie nazwał wkrótce jazz-rockiem. Kariera Dżambli, choć krótka, wyznaczyła Andrzejowi Zausze stałe miejsce na polskiej scenie muzycznej. Pierwsza płyta prekursorów polskiego jazz-rocka okazała się jednak ostatnią. Andrzej Zaucha trafił do Anawy, opuszczonej przez Marka Grechutę. Współpraca z nią zaowocowała nowymi doświadczeniami, w których bardziej niż jazzowe frazowanie, liczyła się interpretacja tekstu, walor słowa wyartykułowanego z wyśmienitą dykcją. Ale i ta przygoda muzyczna Zauchy trwała krótko. Ślad na szczęście pozostał, a Andrzej Zaucha stał się artystą rozpoznawalnym. Zanim jednak znalazł swoje miejsce w muzyce, spędził za granicą sześć lat, grając i śpiewając w zespole rozrywkowym Mini Max. Powrócił na estradę w 1980 roku. I wtedy okazało się, jak bardzo jest potrzebny polskiej piosence. „Trzeba robić to, co się lubi i wtedy robi się to dobrze”. Mówił tak, gdy trenował kajakarstwo i odnosił sukcesy sportowe. Tej samej zasadzie hołdował, gdy zauroczyła go muzyka. Kolejne doświadczenia systematycznie wyzwalały drzemiące w nim zdolności artystyczne. Wystąpił w spektaklach muzycznych. Pojawił się też w epizodycznych rolach filmowych. „To świetny aktor, który gra piosenkarza” – powiedział kiedyś o nim profesor Bardini. Zaucha jazzman korzystał z każdej okazji, by pokazać, co tak naprawdę jest jego „serca biciem”. „Bo – jak mówił w jednym z wywiadów – jazzowe kawałki to po prostu ładne piosenki. Wszystko zależy tylko od tego, jak się je poda”. Swoboda we frazowaniu, wyczucie swingu, nieco chropawy głęboki głos o „czarnej” barwie były znakiem firmowym jego jazzowej wokalistyki. Jego najlepsze dni miały dopiero nadejść. Dożywał czasów, gdy mogły się spełnić marzenia każdego artysty. Stało się jednak inaczej. Zginął 10 października 1991 roku, zastrzelony wraz z towarzyszącą mu aktorką Zuzanną Leśniak. Zabójcą był jej mąż, francuski reżyser Ives G. Co po nim zostało? Trochę rozwichrzonego dorobku, którego nikt wcześniej nie porządkował. Kilkanaście wywiadów prasowych, recenzje płyt, kilkadziesiąt teledysków i setki artykułów omawiających sensacyjne okoliczności jego śmierci. Tracklista:Side A1. Naga rzeka2. Blues o rannym wstawaniu3. Wymyśliłem ciebie4. Byłaś serca biciem5. Bądź moim natchnieniem6. Ach te babySide B1. Masz przewrócone w głowie2. Wieczór nad rzeką zdarzeń3. Tańcząc w powietrzu4. Dzień Dobry Mr Blues5. O cudzie w tancbudzie6. C'est la vie - Paryż z pocztówki