Wykonania Piersa Lane'a wszystkich preludiów Skriabina są odważne i przekonujące, dopasowując się brawurą techniczną i żywą kolorystyką do wyjątkowej wyobraźni kompozytora. Pięknie zarejestrowana muzyka i znakomicie opisany kontekst historyczny stanowi zestaw, który jest obowiązkowy dla wszystkich miłośników Skriabina i muzyki fortepianowej.
Pochodzący z Węgier wybitny kompozytor Bela Bartok, urodzony w 1881 roku w Nagyszentmiklos, zmarł w 1945 roku w Nowym Jorku. Kompozytor trudni się również grą na pianinie. Postrzega jako największy kompozytor XX wieku. Przez swoje badania muzyki ludowej i analizy z tego zakresy został jednym z najwybitniejszych prekursorów etnografii muzycznej. Album został wydany przez wytwórnię Bis (BISSACD 2328).
W związku ze zbliżającą się 30 rocznicą wprowadzenia stanu wojennego zespół Big Cyc wraz z Narodowym Centrum Kultury i Stowarzyszeniem Strefa Kultury podjął się realizacji projektu muzycznego pod tytułem „Zadzwońcie po milicję!”. Płyta zawiera materiał dźwiękowy oparty na wybranych piosenkach okresu lat 82-89. Big Cyc chce oddac klimat stanu wojennego i przywrócić pamięci, zespoły naprawdę zbuntowane. Dziś często niedoceniane lub tchórzliwie pomijane nawet w specjalistycznych opracowaniach. Nagrania dokonane są na bazie piosenek zespołów takich jak: Miki Mousoleum, Brzytwa Ojca, Współczynnik Inteligencji, Karcer, Cela nr 3. Przygotowany materiał w postaci płyty CD został wzbogacony o charakterystyczne dźwięki kojarzone z tamtym okresem historycznym takie jak: syreny milicyjne, radiowe rozmowy między jednostkami milicyjnymi pacyfikującymi demonstracje, okrzyki i hasła wznoszone przez demonstrantów (tytułowe „Zadzwońcie po milicję!”), fragmenty drętwych przemówień gen Jaruzelskiego czy konferencji prasowych Jerzego Urbana. Tak skonstruowany materiał dźwiękowy tworzy nie tylko coś, do czego konsumenci muzyki popularnej są przyzwyczajeni, czyli po prostu płytę z piosenkami, ale dodatkowo coś na kształt historycznej audycji radiowej, dokumentu muzycznego epoki „kamienia rzucanego”. Spis utworów muzycznych:1. Zomo na Legnickiej2. Dyktator3. Ruski keczap4. Dziki kraj5. Polska6. Dynamit na kartki7. Życie za hymn8. Czarna Wołga9. Biały Murzyn10. Na straży pokoju11. Nasz PRL
Zarówno Munich Philharmonic, jak i Sergiu Celibidache pozostawili nam wyjątkowe dziedzictwo. Celibidache zaczął swoją pracę w 1979 roku jako pierwszy dyrygent i pozostał na tym stanowisku aż 17 lat, odgrywając kluczową rolę w tworzeniu Munich Philharmonic, która obecnie jest orkiestrą cenioną na całym świecie, na której koncerty bilety wyprzedawane są zwykle z dużym wyprzedzeniem. Na ostatnio wydanej przez MPHIL płycie Munich Philharmonic odsłania swoje obszerne archiwa, oferując słuchaczom niepowtarzalną radość ze słuchania legendarnych artystów, których nagrania w swoich bogatych zbiorach posiada. Ze względu na niepodważalną rolę, jaką Celibidache odegrał w tworzeniu istoty tej orkiestry, pierwszy wydany przez MPHIL album składa się z dwóch archiwalnych nagrań zrealizowanych właśnie pod batutą Maestro. W swojej 125-letniej historii, Munich Philharmonic wypracowała swoje własne brzmienie i wyspecjalizowała się w wykonywaniu niemieckiej muzyki. Czerpała korzyści z bliskiej współpracy z wieloma dyrygentami, dokonując premier utworów Brucknera i Mahlera (m.in. słynnej VIII Symfonii). Współpracowała z największymi solistami i kompozytorami praktycznie każdego pokolenia. Wśród jej ostatnich dyrektorów znalazły się takie osobistości jak: Rudolph Kempe, Sergiu Celibidache, James Levine, Christian Thielemann i Lorin Maazel. We wrześniu 2015 roku stanowisko dyrektora muzycznego objął Valery Gergiev, który znacząco rozwinął promocję (również cyfrowo) Munich Philharmonic, m.in. poprzez współpracę z Warner Classics. Mimo że w przeszłości Gergiev współpracował z orkiestrami i salami operowymi na całym świecie (m.in. LSO, Metropolitan Opera, Pacific Music Festival, Rotterdam Philharmonic), to nigdy wcześniej nie obejmował stałej funkcji w orkiestrze w Niemczech. W wieku 24 lat wygrał Karajan Competition, dyrygując utworami Beethovena. Zyskał natomiast światową sławę, jako specjalista od muzyki rosyjskiej i francuskiej. W ciągu ostatnich 20 lat ugruntował swoją pozycję jako interpretator muzyki niemieckiej, wykonując utwory Mahlera, Brucknera, Wagnera i Straussa - muzykę, która jest bardzo bliska sercu repertuarowi monachijskich filharmoników.
Spiro jest jednym z najbardziej ekscytujących kwartetów wykonujący muzykę folkową. Ich unikalne brzmienie jest głębokie i majestatyczne z pogranicza muzyki ludowej i filmowej.Album "Lightbox” jest sygnowany znakiem wytwórni Real World Records, co świadczy o wysokiej jakości muzyki Spiro.
Album "Constant Image" pojawił się 8 czerwca 2018 nakładem Domino Recording. Nagrany w zeszłym roku w Rare Book Room na Brooklynie w Nowym Jorku, "Constant Image" został wyprodukowany przez Nicolasa Vernhesa (Animal Collective, Deerhunter, War On Drugs). To niespotykane dźwięki trzech osób - Taylora Mulitza (gitara), Daniela Sapersteina (bas) i Emmy Baker (perkusja) - które od samego początku dokładnie wiedzą, co chcą osiągnąć. Wychodząc z rodzinnego Waszyngtonu, z bogatą historią idiosynkratycznej muzyki undergroundowej, Flasher pojawił się na czele żywej muzycznej teraźniejszości. Wytwórnia The Sister Polygon (którą Mulitz uruchomił z członkami zespołu Priests), jest obecnie istotnym elementem lokalnej kultywacji i konfrontacji politycznej. Z tym albumem, Flasher pomaga zdefiniować nową generację muzyki w mieście.
Wydanie zawiera Album The Maytals z 1965 roku wznowiony przez wytwórnię Jamaican Gold w 1993 roku, zawierający 20 zremasterowanych (Digitally Remastered) nagrań w tym 8 nagrań bonusowych. The Maytals - jamajska grupa muzyczna wykonująca ska, rocksteady i reggae we wszystkich etapach rozwoju muzyki jamajskiej, działająca od roku 1962 do dzisiaj. Pod względem popularności i znaczenia dla rozwoju muzyki reggae ustępują tylko grupie The Wailers. The Maytals uważani są za jedną z kluczowych grup dla historii muzyki jamajskiej, twórców i klasyków gatunku.12 lipca 2008 roku. Toots and The Maytals wystąpili w Płocku na festiwalu Reggaeland Tracklista: 1. It's You 2. Daddy 3. Never You Change 4. If You Act This Way 5. It's No Use 6. You Make Me Feel The Way I Do 7. What's On Your Mind 8. My New Name 9. Fever 10. She Will Never Let Me Down 11. I Know 12. Tell Me The Reason Bonus Tracks - Outtakes 13. Never You Change (Take 1) 14. Never You Change (Take 2) 15. Never You Change (Take 3) 16. Daddy 17. It's You (Take 1) 18. It's You (Take 2) 19. What's On Your Mind (Take 1) 20. What's On Your Mind (Take 2)
Timoteo "Dino" Saluzzi to obecnie jeden z najważniejszych artystów współczesnej muzyki w Ameryce Południowej. Wydanie najnowszej płyty El Encuentro zbiega się z jego 75-tymi urodzinami. Na płycie El Encuentro Saluzziemu towarzyszy brat – saksofonista Felix Saluzzi oraz uznana wiolonczelistka Anja Lechner. Całość dopełniona jest akompaniamentem orkiestry The Metropole Orchestra pod dyrekcją Jules Buckley, która tworzy znakomity kontekst muzyczny dla mistrza bandoneonuDo powstania i realizacji projektu w wielkiej mierze przyczynił się Gustavo Pazos – związany z Amsterdamem pisarz i producent, który odwiedził Saluzziego w Buenos Aires w 2004r. Dzięki zainteresowaniu ze strony holenderskiej orkiestry Metropole Orchestra możliwe stało się wykonanie muzyki bandoneonisty w Amsterdamie.
W 1946 roku w Krakowie ukazała się książka o znamiennym tytule Najpiękniejsza ze wszystkich jest muzyka polska. Jej autorem był zasłużony pedagog i muzykolog Józef Reiss (1879-1956), pochodzący podobnie jak Krzysztof Penderecki z Dębicy. Książka ta - jak i inne teksty Reissa: podręczniki czy leksykony (zwłaszcza Mała historia muzyki) - przez lata śniła się uczniom szkół muzycznych.
Muzyka polska XIX wieku wywołuje bezpośrednie skojarzenia z twórczością dwóch kompozytorów, Chopina i Moniuszki. Poszerzenie tych skojarzeń o nazwisko Zarębskiego zbyt jeszcze często wywołuje zdumienie, a niekiedy konsternację. Fakt istnienia tego wybitnego kompozytora i pianisty, artysty – kosmopolity, ucznia Liszta i obywatela XIX-wiecznej Europy, który powielił w pewnym sensie drogę, jaka była udziałem Chopina, w świadomości ogółu jeszcze nie funkcjonuje. Mimo, że wysoki poziom dzieł zapewnia autorowi Kwintetu fortepianowego g-moll pozycję najwybitniejszego twórcy doby pochopinowskiej, reprezentanta nowatorskich i prekursorskich trendów na poziomie europejskim, które to własnie dzięki niemu pojawiły się równocześnie w muzyce polskiej II poło wy XIX w. Także dzięki jego twórczej spuściźnie można mówić o rozwojowej ciągłości pomiędzy dziełem Chopina a przypadającymi na początek XX w. osiągnięciami Mieczysława Karłowicza i Karola Szymanowskiego, którzy podobnie jak Zarębski nawiązywali do europejskich aktualności w sztuce muzycznej. Liczne kompozycje fortepianowe Zarębskiego – pisał wybitny muzykolog Zdzisław Jachimecki –… są dalszą konsekwencją stylu Chopina pod względem techniki instrumentalnej i charakteru harmoniki. Młody kompozytor dochodzi jednakże także do tych środków, jakie stanowią podstawę dzisiejszej muzyki francuskiej, przeczuwał egzotyzm całotonowej skali Debussy’ego i jego harmonię na skali tej opartą. O nowatorstwie techniki dźwiękowej Zarębskiego, którego twórczość wyprzedziła swoją epokę mówi też inny wybitny znawca muzyki, Józef W. Reiss: Kompozycje Juliusza Zarębskiego wnosiły bowiem tyle nowych pierwiastków do muzyki i śmiałością swojej techniki tak wyprzedzały swoją epokę i to nie tylko u nas, ale i na szerszym terenie muzyki europejskiej, że nie mogły stać sie od razu popularne.[…] J. Z.., z uosobienia romantyk, stał się przedstawicielem radykalizmu w muzyce. […] Technika Zarębskiego posługuje się już tymi środkami, które wprowadzili do muzyki impresjoniści francuscy, a przede wszystkim Claude Debussy. Twórczość Zarębskiego, wybitnego pianisty, dotyczy głównie utworów fortepianowych. Trzy utwory zarejestrowane w albumie, najbardziej dla tej twórczości reprezentatywne, mówią o niej wiele. Przyjrzyjmy się im bliżej w kolejności opusowej. Grande polonaise Fis-dur op. 6. z dedykacją dla Liszta to jeden z najbardziej znanych i popularnych utworów kompozytora. Ta rozbudowana kompozycja odznacza się warsztatową precyzją i dźwiękowym wyrafinowaniem, osobliwą dramaturgią sukcesywnie narastajacej dynamiki i ekspresji oraz wyraźnymi odniesieniami do stylu Chopina i Liszta. Konfrontowana często z Polonezem E-dur Liszta i Polonezem As-dur Chopina, wykazuje liczne z tymi utworami zależności, powiązania i podobieństwa. W pierwszym rzędzie dotyczą one formy wynikającej z tradycji gatunku. Trzyczęściową konstrukcję ABA ‘Poloneza Fis-dur z częścią środkową – triem – kontrastującą wobec części skrajnych, posiadają także wspomniane dwie kompozycje. Wspólną cechę stanowi wprowadzenie wstępu, a zależność od dzieł Liszta i Chopina wyraża materiał tematyczny i motywiczny użyty przez Zarębskiego. Tych zależności jest zresztą znacznie więcej. Zbliżony jest charakter ekspresyjny tych trzech polonezów. To kompozycje o podniosłym, poważnym nastroju, nasycone błyskotliwą techniką wirtuozowską, przeznaczone do koncertowego wykonywania. Ich wspólne cechy implikują pogląd, że Zarębski to kontynuator Chopina i Liszta, a jego twórczość stanowi indywidualną syntezę środków, charakterystycznych dla tych wielkich twórców. Róże i ciernie op. 13 [tytuł oryginalny Les roses et les épines] jedno z najbardziej reprezentatywnych dzieł i znaczące osiągnię cie twórcze kompozytora, jest cyklem pięciu miniatur fortepianowych. Tytułowe róże i ciernie nie odnoszą się do pozamuzycznych treści, lecz do ogólnej kategorii przeżyć miłosnych, w których zdarzają się, obok emocji pełnych zmysłowego zachwytu, chwile rozczarowań i zwątpień. To nastrojowe miniatury, z podtytułem Cinq improvisations podkreślającym charakter poetyckiej ulotności, wyrażające ową dynamikę uczuć za pomocą wyszukanych środków. O kompozycyjnej spójności utworu decyduje oryginalna tonalność i harmonika oraz zestawianie poszczególnych części na zasadzie wyrazowego kontrastu, a kolorystyka dźwiękowa stanowi najbardziej eksponowany element cyklu. Szereg oryginalnych w tym zakresie rozwiązań, z podporządkowaniem jej innych elementów, także dynamiki i artykulacji zaprojektowanych w sposób drobiazgowy i dokładny to argumenty do uznania Zarębskiego za mistrza różnicowania brzmienia i ewokowania rozmaitych barw i nastrojów, który cyklem Róży i cierni prekursorsko zapowiada muzyczny impresjonizm. Napisany w 1885 roku Kwintet fortepianowy g-moll op. 34 bywa zgodnie określany jako utwór mistrzowski. Utrzymany jest w formule tradycyjnego, w szczegółach swobodnego, czteroczęściowego cyklu sonatowego. Część pierwsza z luźno potraktowaną formą allegra sonatowego, zamknięta efektownym fugato, opiera się na wyrazistym temacie ludowej proweniencji, którego charakter podkreśla skala lidyjska i szorstkość harmonicznych współbrzmień. Część druga Adagio ma budowę trójdzielną. Jej temat główny i interludium nawiązuje „integralnie” do drugiego tematu części pierwszej. Cześć trzecia Scherzo oparta jest na zasadzie silnych kontrastów, a Finał ma formę swobodnego ronda, stanowiąc rodzaj syntezy użytego w utworze materiału, która podkreśla jego formalną i integralną spójność. Kwintet powstały u schyłku życia kompozytora reprezentuje jego oryginalny język muzyczny w szczytowej fazie rozwoju; język, jak na czas powstania utworu, awangardowy. Wysokie zalety dzieła – zindywidualizowana melodyka, bogata harmonika, osobliwa rytmika, oryginalna forma, a przy tym podporządkowanie środków warsztatowych głębokim treściom emocjonalnym, pozwalają zaliczyć ostatnie dzieło Zarębskiego do najcenniejszych utworów kameralnych II połowy XIX wieku, nie tylko muzyki polskiej, lecz także europejskiej.