
Znakomita kolekcja muzyki kompozytorów francuskich na 5 CD
- Wykonawca Various Artists
- Data premiery 2009-08-07
- Nośnik CD
- Muzyka filmowa i teatralna / Kompilacje
- 21-07-2020, 03:30
- 0
- 0
- admin

Znakomita kolekcja muzyki kompozytorów francuskich na 5 CD

To pierwszy album, który Alexandre Tharaud poświęca w całości twórczości Beethovena. Francuski gwiazdor pianistyki wybrał trzy ostatnie sonaty kompozytora: Nr 30 E-dur Op. 109 ; Nr 31 As-dur Op. 110 oraz Nr 32 c-moll Op. 111.Artysta powiedział : „Długo zwlekałem, zanim zdecydowałem się wspiąć na ten Everest muzyki romantycznej”. Potężne dzieła skomponowane zostały pomiędzy 1820 a 1822 r. niedługo przed IX Symfonią, w czasie tzw. późnego okresu twórczości, który obfitował w arcydzieła gatunku, takie jak sonata Hammerklavier, Variacje na temat Diabellego i Missa solemnis. Ekspertka w dziedzinie muzyki Beethovena – Elisabeth Brisson pisze w książeczce dołączonej do albumu: „Ta ostatnia grupa sonat miała potrójny cel: dydaktyczny, duchowy i służący promocji. Beethoven musiał wciąż oferować nowe dzieła różnorodnym wydawcą, aby zarobić na życie, ale motywowało go także pragnienie aby zainspirować pianistów w przyszłości, by wnosili się na jeszcze większe wyżyny, pisząc dla nich muzykę, która emanowała wzniosłą duchowością”. Alexandre Tharaud wyjaśnia, że: “Swymi ostatnimi trzema sonatami Beethoven zamknął katalog swych dzieł fortepianowych. Jednak gdy otwieram nuty, czuję że jego pisanie na fortepian stawało się coraz bardziej kreatywną z każdą nutą, tak jak gdyby kompozytor odkrywał fortepian dla potomnych. Brzmi to tak, jak gdyby to był zupełnie nowy Beethoven”.

Świadome budowanie muzycznej architektoniki oraz intuitywna, lecz bardzo zgłębiona komunikacja między członkami zespołu jest myślą przewodnią w projekcie Roberta Kusiołka. Owa koncepcja powołuje do życia niezwykle przestrzenny i równocześnie archaiczny świat dźwięków. "NUNTIUM" przekracza granice, poruszając się na przestrzeni wolnej improwizacji i strukturalnej świadomości, tradycji jazzu i muzyki etnicznej oraz muzyki współczesnej i zabytkowej. Pozwala to stworzyć nowy wymiar relacji "wykonawca-odbiorca", w której przechodząc podobne stany emocjonalne, inspirowane muzyką i wyobraźnią, zarówno pierwsi jak i drudzy stają się jedną całością. Ogromna dojrzałość emocjonalna, osiąganie dużego kontrastu w kulminacjach dynamicznych i dramaturgicznych, wysoka kultura w prowadzeniu dialogu muzycznego - to cechuje projekt Roberta Kusiołka "NUNTIUM".Robert Kusiołek to młody, niezwykle utalentowany akordeonista i kompozytor. Ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną w Poznaniu. Od 2007 roku studiuje na Hochschule für Musik und Theater Hannover w klasie prof. Elsbeth Moser. Robert Kusiołek od lat konsekwentnie zajmuję się eksperymentalną muzyką awangardową i improwizowaną. Owocem jego twórczych poszukiwań jest wydana płyta "NUNTIUM" (Multikulti Project - 2011 rok). Posługując się własnym, indywidualnym językiem muzycznym udało mu się przerzucić most pomiędzy tradycją i nowoczesnością, dwoma nurtami, które jego zdaniem nie są w opozycji wobec siebie. Kusiołek posiada imponującą umiejętność budowania ad hoc bogactwa ram muzycznej interakcji, tekstur i nastrojów, panując nad swym instrumentem z niesłychaną wirtuozerią. Ta umiejętność w połączeniu z niezwykła kulturą dźwięku tworzą jego muzyczny styl ponadczasowym, współczesnym, choć pozbawionym modernizmu i jednocześnie bardzo rozpoznawalnym.Skrzypek Anton Sjarov studiował w Bułgarii, na Jazz Academy w Antwerpii oraz w Królewskim Konserwatorium w Brukseli. Niezależnie od tego zajmował się intensywnie muzyką etniczną z różnych części świata. Do tej pory dawał koncerty zarówno w składach kameralnych, jak i w zespołach symfonicznych. W swej grze wzbogaca często skrzypce głosem, tworząc wyimaginowane muzyczne pejzaże, budując kameralny klimat, rozpięty między mroczną melancholią i lawiną emocji, połączonych z energią jazzu, opartą o klasyczne figury i techniki. Sjarov poszukuje wewnętrznych struktur muzyki improwizowanej oraz mikrokosmosu wybrzmień.Ksawery Wójciński jest wszechstronnym, chętnie eksperymentującym kontrabasistą, o wielkiej wirtuozerii i wrażliwości na barwy dźwięku. Mimo gotowości do podejmowania ryzyka i wpadania w stany ekstatyczne, tworzy za pomocą skromnych środków wyrazu płynne i metalicznie sprężyste kontury rytmiczne, zawsze czujny i gotowy do zmiany barwy brzmienia, porzucenia dominującego motywu i zmiany kierunku. Zainteresowania muzyczne Ksawerego obejmują dzieła muzyki dawnej aż po jazz i kompozycje współczesne. Współpracował z takimi muzykami jak Mikolaj Trzaska, Wacław Zimpel, Norris Garner, Michael Zerang i Paweł Postaremczak, dając koncerty w całej Europie."Klaus Kugel to elastyczny i wrażliwy perkusista, którego obecność w grupie takich solistów jest najlepszym możliwym rozwiązaniem". (Frankfurter Rundschau)Klaus Kugel, który swój zestaw perkusyjny rozszerzył o liczne filigranowe warianty brzmień i dźwięków perkusyjnych, jest jednym z najbardziej niezwykłych i pomysłowych niemieckich perkusistów. Dzięki projektom realizowanym takimi muzykami jak Petras Vysniauskas, Karl Berger, Tomasz Stańko, Charlie Mariano, Kenny Wheeler, Vyacheslav Ganelin, Bobo Stenson, Glen Moore, Perry Robinson, Arkady Shilkloper, Vijay Iyer, Charles Gayle, Bobby Few i wielu innych stał się rozpoznawalny na całym świecie. Wystąpił na ok. 40 płytach CD, dając w ciągu ostatnich 25 lat liczne koncerty w całej Europie, krajach bałtyckich, Kanadzie, USA, Syrii, Japonii, Meksyku, Rosji, Ukrainie, Chinach i Izraelu.Tracklista:1. Chapter 12. Chapter 23. Chapter 34. Chapter 45. Chapter 56. Chapter 67. Chapter 7

Zespół Muzyki Cerkiewnej pod dyrekcją ks. Jerzego Szurbaka istnieje od ponad 40 lat – jego początki sięgają września 1971 r., kiedy to na potrzeby spektaklu „Rewizor” M. Gogola w Teatrze Dramatycznym w Szczecinie, dokonano nagrania muzyki cerkiewnej jako ilustracji muzycznej do przedstawienia. Po tym występie, założyciel i dyrygent zespołu, młody ksiądz Jerzy Szurbak otrzymał propozycję stałej współpracy od dyrektora Warszawskiej Opery Kameralnej, Stefana Sutkowskiego.

Pasja wg Św. Jana neapolitańskiego kompozytora Gaetano Veneziano żyjącego w latach 1656-1716. Wykonawcy to zespół Cappella Neapolitana (dawniej: I Turchini) pod dyrekcją Antonio Florio. Wykonawcy ci zdobyli sławę odkrywaniem dawnej muzyki z Neapolu, który ma jedną z najbogatszych tradycji muzycznych w Europie.

Na przełomie XVII wieku Neapol był tętniącym życiem ośrodkiem muzyki, jego zasięg rozszerzył się z Włoch, by dotknąć wszystkich zakątków kontynentu. Szeroko zakrojony wpływ Szkoły Neapolitańskiej przyciągał utalentowanych muzyków z Hiszpanii i Europy Północnej. Wydanie to skupia najbardziej innowacyjnych kompozytorów tamtych czasów, w tym Alessandro Scarlattiego, Trabaci i De Macque, kompozytorów, których prace zainspirowały pokolenia twórców muzyki klawiszowej na wiele lat, zwłaszcza znanego syna Alessandro Domenico. Tracklista: 1. Tenore Del Passo E Mezzo 2. Seconde Stravaganze G Major 3. Gagliarda Napolitana 4. Capriccio Sopra Re, Fa, Mi, Sol 5. Ricercata Seconda 6. Durezze Et Ligature 7. Canto Fermo Secondo 8. Canzon Francese Sesta 9. Gagliarda Cromatica “La Trabacina” 10. Toccata Seconda 11. Canzon Francese Prima 12. Passagagli F Minor 13. Canzon Francese Seconda 14. Toccata Quarta Per L’elevazione 15. Partite Sopra L’aria Della Folia In D Minor 16. Sonata In C Major, Kk. 49 17. Sonata In C Major, Kk. 72 18. Sonata In G Minor, Kk. 43

Genialny prezent dla fanów filmów uwielbianego w Polsce Woody'ego Allena, jak i muzyki z nich pochodzącej. Dwupłytowa kompilacja "From Manhattan To Magic In The Moonlight" to kilkadziesiąt utworów, jakie można było usłyszeć w wielu klasycznych filmach amerykańskiego mistrza.Zgodnie z tytułem, są tu utwory z okresu od kultowego "Manhattanu" aż do "Magii w blasku księżyca". Jest sporo tradycyjnego jazzu (m.in. Louis Armstrong, Billie Holiday), który Allen uwielbia i sam również gra z własnym zespołem. Nie brakuje także muzyki klasycznej (m.in. Gershwin), operowej (np. arie w wykonaniu Enrico Caruso). Znajdziemy na kompilacji także wielki hit zespołu Giulia y los Tellarini z filmu "Vicky Cristina Barcelona".Fantastyczna podróż przez muzyczny krajobraz filmów jedynego w swoim rodzaju twórcy, jakim jest Woody Allen. Tracklista:CD 1 1. Magic In the Moonlight2. Blue Jasmine3. To Rome With Love4. Midnight In Paris5. You Will Meet A Tall Dark Stranger6. Whatever Works7. Magic In The Moonlight8. Vicky Cristina Barcelona9. Cassandra’s Dream10. Scoop11. Match Point12. Melinda and Melinda13. The Curse of the Jade Scorpion14. Sweet amd Lowdown CD 21. Celebrity2. Decostruction Harry3. Mighty Aphrodite4. Bullets Over Broadway5. Manhattan Mystery Murder6. Alice7. Radio Days8. Hannah and Her Sisters9. The Purple Rose of Cairo10. Stardust Memories11. Manhattan

LowBow to projekt szczególny. Inspiracją do powstania tego rodzaju muzyki nie były wzory artystów o podobnym guście czy wyobraźni. Były nią nowe techniczne możliwości gry na instrumentach oraz silna potrzeba stworzenia czegoś na wskroś autorskiego. Płyta „Murmurs” to zbiór pięknych melodii o dużej dynamice, z potencjałem ilustracyjności i śpiewności kompozycji. Jest to jednak równocześnie zbiór minimalistyczny, odchodzący od wybujałych orkiestracji. Wybór kontrabasu i wiolonczeli, jako głównie wybrzmiewających instrumentów, jest niespotykany. W połączeniu z ubraniem ich w elektroniczny ekwipunek i przy jego pomocy wykonywanie utworów muzycznego kwartetu w dwuosobowym składzie – jest już fenomenem, który nigdzie wcześniej się nie pojawił. Wykorzystując w pełni możliwości największych instrumentów smyczkowych, zarówno w ich lirycznej jak rytmicznej rozległości, łącząc je jednocześnie z użyciem looperów i innych środków elektronicznych, duet LowBow gra złożone, dynamiczne i przykuwające uwagę kompozycje. Ostateczny kształt płyta nabrała dzięki niespodziewanej kontrybucji amerykańskiego producenta muzyki ilustracyjnej – Kevina Scotta Davisa znanego pod pseudonimem Glowworm. Ubrawszy utwory z płyty „Murmurs” w ambientowe tła – dodał im głębi i refleksyjności. Muzycy: Małgorzata Znarowska: cellos Maciej Sadowski: double basses Kevin Scott Davis (Glowworm): ambient (1,4,5,6) Antoni Wojnar: piano, marimba (9) Barbara Maja Maseli: violons (9) Mikołaj Zieliński: trombone (9) Piotr Guz: tube (9)

IPT [Improvising Piano Trio: Wójciński/Bańdur/Gucik] - trio fortepianowe wykonujące muzykę spontanicznie improwizowaną, inspirowaną szerokim horyzontem zjawisk muzycznych, począwszy od muzyki klasycznej minionych epok, poprzez rozmaite gatunki jazzu, aż po zdobycze muzyki współczesnej. Do pierwszego spotkania muzyków doszło w 2015 roku. Od tego czasu pozostają w kontakcie, zdobywając nowe doświadczenia, które zderzają ze sobą, tworząc muzykę pełną skojarzeń i odniesień do różnych gatunków. W 2018 roku trio otrzymało nagrodę imienia Andrzeja Jakóbca na 48 edycji festiwalu Fama w Świnoujściu. Muzyka IPT [Wójciński/Bańdur/Gucik] to połączenie swobodnej improwizacji charakterystycznej dla free jazzu, z precyzyjnie zakomponowaną formą i licznymi nawiązaniami do muzyki współczesnej: minimalizmu, sonoryzmu, surkonwencjonalizmu, spektralizmu. Powyższe elementy w ich wykonaniu tworzą organiczną, spójną całość, rzadko spotykaną w muzyce, która zakomponowana jest jedynie formalnie, a wszystkie elementy takie jak harmonia i melorytmika, zdawałoby się najważniejsze dla odbioru są improwizowane. Płyta „Diffractions”, to zapis koncertu tria IPT w krakowskiej siedzibie zespołu Spółdzielnia Muzyczna contemporary ensemble. Tytuł odnosi się do fizycznego zjawiska dyfrakcji, czyli ugięcia fali. Fala napotykając na przeszkodę ugina się na jej krawędzi, przechodząc przez otwór w przeszkodzie zmienia swój kształt. Podobne zjawisko zachodzi w muzyce: kiedy ciąg zdarzeń dźwiękowych dociera do przeszkody załamuje się na niej, kumuluje, szukając możliwości ujścia i rozprężenia zmienia swoją strukturę i biegnie dalej w nowym kierunku i w nowej postaci.

Zespół The Hilliard Ensemble powstał w 1974 roku, zajmując się przede wszystkim wykonawstwem wokalnej muzyki kameralnej różnych okresów. Jego członkowie utożsamiają się z angielskim kompozytorem Nicholasem Hilliardem, który znany był z szerokiego repertuaru swojej twórczości. Powyższa płyta stanowi ukłon muzyków w stronę tradycji muzyki angielskiej, z czasów panowania dynastii Tudorów, a więc z czasów renesansu.