Pojedyncza płyta CD zapakowana dodatkowo w kartonik, wydanie zawiera 16 nagrań Bee Gees , miedzy innymi: Spicks & Specks, Claustrophobia, Follow the Wind, Everyday I Have to Cry i inne.
Ponad pół miliona fanów na Facebooku, miliony wyświetleń w serwisie YouTube i cały wachlarz nagród, a to dopiero początek. Ewelina Lisowska na swoim koncie ma EP-kę „Ewelina Lisowska“ oraz debiutancki album „Aero-Plan”, który dotarł do Top 10 polskich bestsellerów płytowych. Artystka stoi za takimi przebojami jak „Nieodporny rozum” (#1 miejsce listy najczęściej granych utworów w polskich rozgłośniach radiowych), „W stronę słońca” (#1 miejsce listy najczęściej granych utworów w polskich rozgłośniach radiowych), „Jutra nie będzie”. Na swoim profilu na facebooku ma ponad pół miliona fanów i ponad 18 tysięcy followersów na Instagramie! Wszystkie jej teledyski mają łącznie ponad 50 milionów wyświetleń na YouTube. Charyzmatyczna artystka właśnie zakończyła pracę nad nowym albumem „Nowe horyzonty”. Podstawowym założeniem mojego drugiego albumu studyjnego było brak ograniczeń stylistycznych i wyjście poza kręgi rockowego brzmienia, którym charakteryzowała się płyta „Aero-Plan”. „Nowe Horyzonty” to podróż w poszukiwaniu nowoczesnych dźwięków i różnorodności. Materiał powstawał we współpracy z Filipem Pacholczykiem i Maćkiem Wiergowskim, którzy byli odpowiedzialni również za produkcję płyty. Każdy utwór opowiada swoją indywidualną historię, a mianownikiem wspólnym jestem ja. Pisałam o tym co czuję i widzę. „Nowe Horyzonty”, „Niebo/ Piekło” to teksty o przewrotności naszego losu- raz bywa lepiej, innym razem gorzej. „Znasz mnie” i „Na obcy ląd” są uosobieniem mojego poczucia humoru oraz flirciarskiego podejścia (nawet w chwili, w której przyznaję się do błędu). „Szkło”, „We mgle” i „Zaklinam czas” poruszają tematykę nieszczęśliwej miłości, ale płytę kończy „Wszystko od nowa”, który daje nadzieję na nowy, lepszy początek. „Kilka sekund” opisuje pewnego rodzaju wewnętrzną destrukcję, na szczęście równoważy ją „Kameleon”. Rockowy aranż i tekst wyrażają wszystko, co sądzę na temat tych, którzy zawsze wiedzą lepiej, jak urządzić moje życie. Nie zamykam się na inne brzmienia muzyczne i ta płyta jest tego najlepszym dowodem” – podsumowuje Ewelina.
Płyta Dextera Gordona „Doin’ Allright” to: Wydany w 1961 roku debiut legendarnego saksofonisty zrealizowany dla Blue Note. Nagrany 6 maja 1961 roku w Van Gelder Studio, Hackensack, New Jersey. Odrodzenie ikony jazzu po dekadzie problemów z narkotykami i prawem. W nagraniach wziął udział wspaniały zespół w składzie: trębacz Freddie Hubbard, pianista Horace Parlan, basista George Tucker i perkusista Al Harewood. Zawiera takie hard-bopowe oryginały, jak „Society Red” oraz słynną interpretację ballady „You’ve Changed”. Klasyczna okładka zaprojektowana przez Reida Milesa, z fotografią Fancisa Wolffa.
“Osobliwości” - trzecia solowa płyta TOMASZA BUDZYŃSKIEGO to kolejny odważny krok w karierze muzyka znanego przede wszystkim z ARMII ale też TRUPIEJ CZASZKI, SIEKIERY czy 2TM2,3. Po onirycznych neofolkowych piosenkach na „Tańcu szkieletów” i „Lunie”, oraz armijnych “czadach”, Budzyński nagrał płytę, która odzwierciedla szerokie spectrum jego muzycznych fascynacji - punkową w duchu, niepokorną w muzycznej i poetyckiej formie.Elektroniczne rytmy spotykają sie tu z “crimsonowymi” pasażami gitar, niski przesterowany bas kontrastuje z delikatnymi dźwiękami klarnetu i poetyckimi klimatami spod znaku Brendana Perry’ego.Ważnym punktem odniesienia obok lidera DEAD CAN DANCE, wydaje się też inny z twórców “obozu 4AD” – SCOTT WALKER. Ducha jego eksperymentów słychać szczególnie w porażającym “Człowiek nie jest sam“. “Osobliwości” to album poetycki, ale równoczesnie bardzo intensywny. Jest w tych piosenkach także coś z mrocznej aury wczesnych nagrań NICKA CAVE‘A, a w morderczym “Mordopolis” odnajdziemy ducha KILLING JOKE, YOUNG GODS czy nawet TRENTA REZNORA i jego NINE INCH NAILS.Gatunkowy synkretyzm tego niezwykłego zbioru kompozycji tłumaczy nie tylko punkowy głód poszukiwań i niechęć do tego, co modne, ale też wrażliwość modernistyczna. ”Osobliwości” to artystyczne doświadczanie korespondencji sztuk. Z jednej strony obok siebie współistnieją tu poetyczne ballady (“Dziwadełko”) i nowofalowa energia (“Wio Garbusku”). Z drugiej nie mniej istotne są teksty Budzego - niektóre przypominające świat z utworów Brunona Schulza czy ballady dziadowskie Leśmiana, inne jakby pisane w duchu mrocznego ekspresjonizmu i wybrzmiewające echami Witkacego (są tu ślady pracy Budzyńskiego przy teatralnym spektaklu “Iuvenilium Permanens”).Można też domniemywać, że nie mniej istotne dla lidera ARMII były inspiracje plastyczne - Budzyński konstruuje utwory niczym obrazy, zderza różne formy, szuka dynamicznych kontrastów, wszystko w celu znalezienia oryginalnej, “mocnej” ekspresji. Pojawia się krzyk, ale i przedwojenne sentymentalne miejskie tango. Nie brakuje też potężnych basowych riffów, ale w obszernych fragmentach dominuje nierockowe instrumentatrium - akordeon, saksofon, klarnet, elektronika. Choć są tu też momenty, które nietrudno wyobrazić sobie na albumie ARMII.Za finalne brzmienie “Osobliwości” oprócz Budzyńskiego, odpowiedzialnego za produkcję płyty, odpowiada jej realizator Michał Garstecki, który nagrywał między innymi płyty Jacka Hałasa, Janusza Prusinowskiego czy zespołu Affabre Concinui. Tomasz Budzyński, po niemal trzech dekadach na scenie, wciąż chce poszukiwać, zaskakiwać, stawiać przed sobą i słuchaczami nowe wyzwania. “Osobliwości” to płyta niezwykle bogata, domagająca się wzmożonej uwagi i współprzeżywania. Artystyczne dzieło ery po punku, a nie kolejna oswojona i nostalgiczna powtórka z rozrywki.1. Museo barbari 2. Mała śmierć3. Człowiek nie jest sam4. Amor sui5. Mordopolis6. Dziwadełko7. Imię 8. Natura nature9. Bestiarium 10. Wio Garbusku11. Ciszej12. Gorsze dziecko
Na początku lat 90. istniała ogromna liczba zespołów hardrockowych, którym mimo niezwykłego talentu nie udało się zdobyć należnej im popularności. Było to spowodowane głównie przesunięciem się zainteresowań, a media skupiały się prawie wyłącznie na dźwiękach Seattle, a zwłaszcza na pojawiającym się ruchu grunge. To właśnie ta obsesja na punkcie nowego trendu spowodowała, że kilka doskonale sprawnych grup zostało świadomie odsuniętych na boczny tor. Saigon Kick był jednym z takich przykładów. Powstały na Florydzie w późnych latach 80-tych, ten zespół czterech ludzi, kierowany przez wokalistę Matta Kramera i gitarzystę Jasona Bielera, stworzył wyjątkowo mocną markę hard rocka. Był to interesujący zwrot w tradycyjnym rocku i znacznie ostrzejszy, prowadzący do porównań z innymi podobnymi grupami, takimi jak Love/ Hate, Wildhearts, Redd Kross, Cheap Trick i Kings X. Wyprodukowana przez Michaela Wagenera (Skid Row, Extreme, Ozzy Osbourne) i wydany w Atlantic Records płyta została nagrana w szalonym tempie w Los Angeles. Wydany w 1991 roku album sprzedał się dobrze i szybko by potem zniknąć z rynku. Special Deluxe Collector's Edition, Fully Remastered Audio, dwa bonusowe utwory, jeden z najlepszych albumów hard rocka z lat 90, 12-stronicowa pełno kolorowa książeczka, ulepszona grafika z niepublikowanymi zdjęciami. Tracklista: 1. New World 2. What You Say 3. What Do You Do 4. Suzy 5. Colors 6. Coming Home 7. Love Of God 8. Down By The Ocean 9. Acid Rain 10. My Life 11. Month Of Sundays 12. Ugly 13. Come Take Me Now 14. I.C.U. 15. Hey Hey Hey (Bonus Track) 16. Colors (Acoustic) (Bonus Track)
Jarrett i towarzyszący mu Gary Peacock i jack De Johnette, wystapili z programem zawartym na nowym albumie " My Foolish Heart" w Starvinsky Auditorium w Montreux w lipcu 2001 roku. Pokazuje ono trio w najbardziej energetycznej swingowej i melodyjnej formule. Ich radość i entuzjazm wypełniają zarejestrowane dźwięki i powodują, że " My Foolish Heart" to płyta wręcz wzorcowa jako zapis "live".
Płyta poświęcona jest madrygłom Claudia Monteverdiego. Na płycie nagrane są utwory z ksiąg II, VI, VII i VIII. Wykonawcy to zespoły Musica Ficta i Ensemble Fontegara pod dyrekcją Raúla Mallavibarreny.
Płyta zawiera 15 kolęd w oryginalnym wykonaniu Binga Crosbego.
Druga płyta z cyklu „Jan Kanty Pawluśkiewicz, Antologia”.
Pierwszy album Johanna Johannssona dla wytwórni Deutsche Grammophon - “Orphee” to od dawna oczekiwana płyta artysty – pierwsza od 6 lat!