Krążek z 11 nagraniami legendarnej australijskiej grupy AC/DC jest pierwszym materiałem od czasu wydanej 7 lat temu płyty „Black Ice” (1. miejsce w 31 krajach, 8 milionów sprzedanych egzemplarzy, w Polsce status Platyny).
Legendarne jazzowe płyty w oryginalnych japońskich opakowaniach.
Po dłuższej przerwie czyli od wydania albumu „Generation“, nadszedł czas na nowe dzieło Audio Bullys. Wygląda na to, że Simon Franks oraz Tom Dinsdale znaleźli receptę na stworzenie energetycznej i tanecznej płyty. Połączenie house z elektroniką, punkiem i dub’em przyniosło oczekiwany efekt. Album „Higher Than The Eiffel“ na pewno będzie odkryciem roku 2010!Opiekę nad albumem objęli zaprzyjaźnieni z zespołem muzycy - Suggs i Mike Barson z Madness oraz Charlie Creed Miles i Si’s brother Jimmy.Audio Bullys to brytyjski duet producentów. Swój pierwszy album wydali w 2003 roku, jednak dopiero po dwóch latach dzięki utworowi „Shot You Down“, osiągnęli nieoczekiwany sukces. Track pochodzący z płyty „Generation“ był stworzony na podstawie sampla Nancy Sinatra z utworu „Bang Bang (My Babe Shot Me Down)“. Utwór szybko zwrócił zainteresowanie mediów oraz miłośników muzyki elektronicznej.Audio Bullys tworzy muzykę w rytmie house, garage, dub, punk i electro. Inspiracje w głównej mierze czerpią z Basement Jaxx, Queen, Specials, Method Man, The Beatles i Duran Duran. Lista utworów:1. Drums(On with the Story)2. Only Man3. Daisy Chains4. Feel Alright5. Twist Me Up6. Dynamite7. Drained Out8. London Dreamer9. The Future Belongs to Us10. Shotgun11. Dragging Me Down12. Smiling Faces13. 1714. Goodbye
Małolat powraca z kolejnym solowym albumem, tym razem za warstwę muzyczną w całości odpowiadał będzie Auer. Mieszanka elektronicznych brzmień cenionego w środowisku producenta - Auera w połączeniu z dosadnymi wersami rapera - Małolata pozwala doskonale odnaleźć się w obecnych realiach rynku muzycznego. Raper na płycie „Transfer” w kwestii tekstowej porusza historie dotychczas nieporuszane.Album jest swego rodzaju powrotem do kultowej już płyty „W pogoni za lepszej jakości życiem” wyprodukowanej w całości również przez jednego producenta – Ajrona. Jak wskazuje sam tytuł płyty oraz singlowy kawałek Małolat stara się nas przenieść metaforycznie do przeszłych czasów jednocześnie przekazując historie na nowoczesnych bitach Auera. Dodatkowo „Transfer” próbuje zwrócić uwagę na różnicę panujące dziś w otoczeniu rapera. Na płycie gościnnie pojawili się tacy artyści jak Szpaku, Bonson, KPSN, EMAS, Melny.O tym, że Małolat odnajduje się świetnie na bitach Auera może świadczyć m.in. utwór „Pragniesz” czy też „Antanarywa” nagrany z Pezetem, a wyprodukowany w całości przez wyżej wymienionego producenta.
Ares & The Tribe to międzynarodowa formacja grająca reggae (roots, dub, ragga, ska, lover's rock, rock steady), afrocubanjazz, latino. Pierwszą płytę zespół nagrał jako Tribe of Izrael (LP Great awakaning 2002). Potem w skład weszli również muzycy Gedeon Jerubbaal. Po powrocie z USA greckiego lidera grupy o niezwykłej charyzmie, Jah Ares'a i założeniu Ariston Roots Reggae Studio doszło do nagrania maxisingla Jah Bless, a potem płyty Great Return 2007. Ta wzbogacona dub'ami produkcja, trafiła do plebiscytu branżowego czasopisma "Free Colours" na najlepszą płytę reggae roku! Formacja tkwi głęboko w korzeniach Rastafari.
Dwie płyty współczesnego Franka Sinatry, obdarzonego aksamitnym głosem wielokrotnego laureata Grammy, Kanadyjczyka Michaela Bublé, po wyjątkowo atrakcyjnej cenie. Dwupak wypełniły krążki "It's Time" z 2005 roku oraz wydany cztery lata później "Crazy Love". "It's Time" ukazała się dwa lata po debiucie Michaela, którym zachwycił cały świat. Bublé przygotował na album kolejną porcję smakowitych, jazzowo-popowych interpretacji klasyków światowej piosenki. Tym razem Michael wybrał kompozycje między innymi Cole'a Portera, George'a Gershwina, The Beatles, Leona Russella, Steviego Wondera. A do gościnnego zaśpiewania zaprosił choćby piękną i sławną rodaczkę Nelly Furtado ("Quando, Quando, Quando"). W USA album stał się trzykrotnie platynowy. Na całym świecie sprzedał się w ponad 6 mln kopii. Z kolei "Crazy Love" z 2009 roku nagrywany był przez sześć miesięcy w studiach w Nowym Jorku, Los Angeles i Vancouver. Produkcją czwartej płyty w dyskografii Michaela zajęli się najlepsi specjaliści w branży – Bob Rock, David Foster i Humberto Gatica. Na krążku znalazło się 13 utworów, a wśród nich między innymi tytułowy "Crazy Love" z repertuaru Vana Morrisona i singlowy przebój "Haven't Met You Yet". Gościnnie na płycie wystąpili Naturally 7 ("Stardust") oraz Sharon Jones And The Dap-Kings (w "Baby (You've Got What It Takes)").
„Llyrìa” to trzeci album grupy pianisty Nika Bärtscha Ronin dla wytwórni ECM. Na nowej płycie lider oddala się od koncepcji wypracowanych na płytach „Stoa” (2005) oraz „Holon” (2008). Bärtsch porównywał współgranie partii instrumentalnych w swoich kompozycjach do ławicy ryb pływających z błyskawiczną szybkością wśród raf koralowych. Tytuł nowej płyty to kolejna morska metafora. Llyria to niedawno odkryty, świecący mieszkaniec głębin oceanicznych, stworzenie tak dziwaczne, że biolodzy zajmujący się systematyką gatunków nie wiedzą jak go zakwalifikować. Stworzenie pływa zwinnie w głębinach, gdzie panuje potężne ciśnienie wody,.„Llyria” została nagrana na południu Francji, w marcu 2010 roku. Producentem albumu jest Manfred Eicher. W komentarzu dołączonym do płyty Bärtsch pisze: „Jako autor materiału dla grupy, dokładnie zapisuję partyturę każdej kompozycji, jednak w trakcie ich wykonywania przestaje być jasne co zostało zakomponowane, co zinterpretowane, a co zaimprowizowane. Grupa musi odkryć właściwe napięcia, dramaturgię i strukturę kompozycji w chwili jej wykonywania.”W nowych kompozycjach jest więcej przestrzeni. Grupa nadal eksperymentuje w zakresie rytmu i formy, ale tym razem w bardziej swobodny sposób. „Używając krótkich tematów, skoncentrowaliśmy się na rozwoju melodycznym, a nie jak to było dotychczas, na pulsujących figurach rytmicznych.” - mówi Bärtsch.Mamy tu i łagodne i śpiewne „Modul 48” - który dyskretnie gra różnorodnym metrum, jak i rozpędzone „Modul 52”, które nie oglądając się na nic prze do przodu, („jak w medytacji i w sporcie, podnosi energię na kolejny, wyższy poziom.”). „Modul 55” zestawia ze sobą różne tematy („Który z nich jest głównym? Który kieruje zmianami? Który wspomaga melodie, a który rytm?”), zaś finałowy „Modul 49_44”, rozpoczyna się w miejscu, w którym „Modul 44” zakończył płytę „Holon”. „Próbowałem nałożyć na siebie jeszcze więcej linii melodycznych, większą ilość głosów, rozszerzyć polifonię jednocześnie zachowując prostotę, tak by struktura kompozycji była dla wszystkich oczywista.”Główne inspiracje, minimalizm i muzyka funk, nie są tu już tak słyszalne. „Nie musimy się już odwoływać do Steve'a Reicha czy też Jamesa Browna” - mówi Bärtsch - „Słuchanie ich muzyki to jedynie część naszej edukacji, która doprowadziła nas do głębszego zrozumienia własnego języka.”
Jamiroquai wracają. Właśnie podpisali kontrakt z Universalem i na listopad planowane jest wydanie nowej, pierwszej od pięciu lat, płyty „Rock Dust Light Star”.Album powstawał w domowym studio Kaya w Buckinghamshire oraz w legendarnym Hook End Manor w Oxfordshire („Najlepsze studio nagraniowe w Wielkiej Brytanii” mówią współproducenci płyty Charlie Russell i Brad Spence). Ostatecznych miksów dokonano w Tajlandii. „Dlaczego w Tajlandii?” – zastanawia się Kay. – „By sprawić przyjemność kolegom z grupy. Nie było innego powodu. Tamtejsze studio miało dokładnie taką samą konsoletę jak moje i miksowanie tam było znacznie tańsze. Pobyt również. Bez sensu było siedzieć w środku zimy w Hook End.””Płyta ma bardzo żywe brzmienie. Poprzedni album był nagrywany inaczej – graliśmy swoje partie w studio, a potem łączyliśmy poszczególne ścieżki i sekcje w komputerze. Całość stała się przez to bardzo sterylna. Tym razem nagraliśmy wszystkie instrumenty na żywo. Tak jak na scenie, pozwalaliśmy sobie na improwizowane wstawki i pomyłki.”Jay Kay postanowił trzymać się kilku zasad. Nowe piosenki miały być proste i melodyjne. „Jeśli utwór nie brzmi dobrze w surowej wersji – na fortepian i głos lub na gitarę i głos, można go sobie odpuścić. Nie ważne jak mocny jest funkowy groove, jeśli nie da się zanucić melodii. Piosenki mają trafiać do serca, nie do głowy. Tak jak kawałki Stevie Wondera. Czasem nie ma znaczenia to, co śpiewasz. Jeśli robisz to prosto z serca – to działa” – mówi.Kay zrezygnował również z efekciarskich wideoklipów. Chce by nowe teledyski przypominały krótkie filmy. Postanowił nie eksponować siebie, to muzyka grupy ma być na pierwszym miejscu. W studio nagraniowym unikał nadmiernej analizy nagranego materiału „Nagrywaliśmy podstawową wersję piosenki – i po prostu wracałem do niej po dwóch miesiącach, by sprawdzić, czy nadal mi się podoba…”„Rock Dust Light Star” powstawała przez dwa lata. Tytułowa piosenka albumu powstała kilka lat temu w trakcie tourne po Dalekim Wschodzie. ”Byliśmy w Malezji w Kuala Lumpur. W trakcie kolacji pojawiło się kilka osób. Nie miałem pojęcia, kim są i nie przypadli mi do gustu. W trakcie rozmowy pojawił się temat religii. Nie jestem religijny, nigdy nie byłem, ale zawsze fascynowało mnie to, że religia dotyczy pojęć, których istnienia nie da się udowodnić. Ta rozmowa bardzo mnie zirytowała, pomyślałem sobie, że mam już dosyć. Wierzę jedynie w to, że kiedyś wielki meteor uderzy w Ziemię. Stało się to już kiedyś, więc prawdopodobnie zdarzy się to i w przyszłości.”Pierwszym singlem z płyty jest taneczny „White Knuckle Ride”, który powstał już kilka lat temu – „Pracowaliśmy nad nim od lat, ale tekst, a właściwie jego główna część, powstała w ciągu 20 minut.” Słowa utworu dotyczą doświadczeń Jaya z przemysłem muzycznym. O podpisanym, gdy miał 22 lata, kontrakcie z Sony, mówi, że był „wyczerpujący pod każdym względem.”Tym razem wszystko wydaje się być na swoim miejscu. „Jestem mądrzejszy, zarówno w kwestiach muzyki, jaki i działania przemysłu muzycznego” – mówi Kay. Nowy kontrakt oparty jest na twórczej współpracy między muzykami i producentami. Grupa nie może doczekać się powrotu na sceny, by móc na koncertach zaprezentować nowy materiał. Latem pojawili się na kilku festiwalach i poprzedzali występ Steviego Wondera w londyńskim Hyde Parku.”Ta klisza, że życie zaczyna się po 40-tce, jest niestety prawdziwa” – uśmiecha się Jay Kay. – „Cieszę się, że nadal mogę robić to, co do tej pory. Przebyłem bardzo długą drogę. Nieważne, co w przeszłości poszło nie tak, a co się udało – fantastycznie jest móc robić to nadal.”
Wyprodukowany przez Nicka Cave'a i zespół The Bad Seeds szósty album formacji, który po raz pierwszy ukazał się w 1990 roku, teraz wznowiony w wersji zremasterowanej. Radośniejszy klimacie, co miało związek z tym że Nick był wówczas zakochany, a także z tym że piosenki nagrywano w Brazylii. Dużą rolę w powstawaniu i aranżowaniu materiału odegrali tu Mick Harvey i Blixa Bargeld. To właśnie z tej płyty pochodzi jedna z klasycznych kompozycji Nicka Cave'a, "The Weeping Song". Wzbogacona od DVD edycja zawiera album zmiksowany w systemie 5.1, trzy bonusowe piosenki, dwa teledyski oraz dokument o powstawaniu płyty.
Dawno nie mieliśmy w naszym wydawnictwie płyty, która byłaby zarejestrowana w studiu nagrań. Naszym założeniem jest wydawanie muzyki improwizowanej i jazzu, pochodzącej z różnych naturalnych przestrzeni akustycznych. La skech up zostało zrealizowane w budynku kaliskiego teatru, Danzinger Strassenmuzik na ulicy, Noc została w całości zrealizowana w kolońskim mieszkaniu Paula Wirkusa. Tym razem nowy materiał tria Trzaska/Friis/Uuskyla został zarejestrowany w sopockim, analogowym studio Maćka Cieślaka. Sesja nagraniowa odbyła się tuż po trasie po Ukrainie, podczas której trio zagrało m.in. koncert we Lwowie w czasie trwania Pomarańczowej Rewolucji. Nie ma co ukrywać że to wydarzenie stało sie głównym motorem inspiracji nagrań jak i, odrobinę, tytułu płyty. Muzycy:Mikołaj Trzaska - alto, C melody, baritone, saxophones & bass clarinetPeter Friis Nielsen - el. bassPeeter Uuskyla - drumsTracklista:1. Next stop (Uuskyla)2. Tallest Trees (Uuskyla)3. Orangeada (Trzaska/Nielsen/Uuskyla)4. Scandal in the Forest (Nielsen)5. Ford Fiasco (Nielsen)6. Charm Trousers Ballad (Trzaska)7. Man with yellow eyes (Trzaska)