Wznowienie albumu El Norra Alila - drugiej studyjnej płyty izraelskiego zespołu metalowego Orphaned Land. Album ten miał swoją premierę w 1996 roku.
Aventine" to tytuł nowej, oczekiwanej płyty Agnes Obel, która ukaże się 30 września 2013 r. „Aventine" to następca, docenionego przez krytyków albumu "Philharmonics" (2010), który sprzedał się w Europie, w nakładzie 450,000 egzemplarzy. Jednocześnie zyskał status platynowej płyty we Francji i Belgii, złotej płyty w Holandi i pięciokrotnej platyny w Danii, z której pochodzi Agnes Obel. W 2011 roku artystka otrzymała także pięć nagród Duńskiego przemysłu muzycznego (Danish Music Awards).
Sony Music prezentuje pierwszy album z bestsellerowej serii "Hidden In My Heart" zawierający unikalny zestaw utworów, które mają za zadanie wywrzeć głęboki wpływ na słuchacza w każdym wieku. Każdy z utworów został precyzyjnie dopracowany tak, aby słuchacz znalazł spokój w sercu. Podczas odtwarzania tej płyty koszmary znikają (zarówno u dzieci, jak i dorosłych!), a lęki i stresy odchodzą w niepamięć. Albumy z serii "Hidden In My Heart" to idealny prezent nie tylko dla dzieci, ale dla wszystkich, którzy przeżywają trudne chwile.
W powyższym albumie pianistka Sally Whitwell pragnie wciągnąć słuchacza w magiczny świat filmów. Delikatnie uwodzicielska, złośliwie kochająca, surowa, a jednocześnie piękna, te epitety zdają się idealnie pasować do tej inspirującej płyty, która oddaje w muzyce charaktery niezapomnianych postaci - zarówno dobrych i złych - ukształtowanych przez filmy naszych czasów.
„Product” to druga w dyskografii zespołu płyta. Następca przyjętego entuzjastycznie albumu „Block To Block”. O ile debiut był utrzymany w estetyce post punk/new wave o tyle na „Product” dominuje już stylistka zimnej fali. Utwory w większości są mroczne i depresyjne. Wielkim atutem płyty jest produkcja, za którą tak jak w przypadku debiutu odpowiedzialny był John Leckie (angielski producent, mający na koncie współpracę z Pink Floyd, członkami The Beatles a w tamtym czasie produkującego płyty znakomitego zespołu XTC). Na płycie znalazł się kolejny utwór śpiewany przez Dziubka po polsku. To znakomity „Święty pokój” do tekstu C.K.Norwida. „Product” był przez wiele lat nieosiągalny zarówno w Polsce jak i Norwegii. Dopiero ta edycja, przygotowana starannie, w oryginalnej szacie graficznej i odtworzonymi tekstami utworów, wypełnia tę lukę.
Nikt tak jak oni nie połączył bezkompromisowości i energii punk rocka z duchem irlandzkiego folku. Londyńska grupa The Pogues nie tylko tworzyła niesamowitą muzykę, lecz była również wyrazicielem wielu radykalnych kwestii. Ostro występowała szczególnie przeciwko establishmentowi. Pięć kolejnych jej płyt znalazło się w czołowej 20. brytyjskiej listy. The Pogues wylansowali też jeden wielki przebój, „Fairytale Of New York”, przez wielu uważany za najwspanialszą piosenkę świąteczną.Z okazji 30-lecia debiutu płytowego zespołu, ponownie ukazuje się na winylu jego pierwszych pięć krążków. Oraz wyprodukowana przez Elvisa Costello EP-ka „Poguetry In Motion”. Wszystkie materiały mają szatę graficzną identyczną z oryginalną. Albumy „Red Roses For Me” i “Peace And Love” są w remiksach z 2013 roku. Piosenki zremiksowano z oryginalnych taśm. W pierwszym przypadku zrobił to Nick Robbins, w drugim, Steve Lillywhite. Pozostałe płyty zostały zmasterowane pod kątem czarnego krążka w studiach Abbey Road.Tracklista LP:Side A1. If I Should Fall From Grace With God2. Turkish Song Of The Damned3. Bottle Of Smoke4. Fairytale Of New York5. Metropolis6. Thousands Are Sailing Side B1. Fiesta2 .Medley3. Streets Of Sorrow/Birmingham Six4. Lullaby Of London5. Sit Down By The Fire6. The Broad Majestic Shannon7. Worms
LADY PANK "MARATON" Od czadowych, balangowych pewniaków w rodzaju singlowego „Dziewczyny dzisiaj z byle kim nie tańczą”, przez romantyczne ballady, jak "Świat bez ciebie", po osadzony w charakterystycznym dla najstarszych nagrań zespołu pulsie reggae " Życie jak maraton" – ten album to esencja rock'n'rolla i stylu Lady Pank. Mógłby to być ich "Best of…", gdy nie fakt, że zawiera wyłącznie premierowe piosenki. - Janek jest bardzo rozpoznawalnym muzykiem. Nawet jeśli użyje jakiegoś buzera czy próbuje inaczej grać, jego sposób komponowania jest tak charakterystyczny, że od razu wiesz, że to on. Są tacy, co będą to uważać za wadę, ale dla mnie to zaleta. Jest tak wielu ludzi na świecie, którzy wszystko oddaliby za rozpoznawalność, a Janek to ma w naturze – komplementuje Jana Borysewicza, swojego przyjaciela i partnera z zespołu Janusz Panasewicz. Są już razem od 30 lat. Niewiele jest małżeństw, które przetrwałyby taką próbę czasu, ale widocznie miłość do muzyki i sceny cementuje mocniej niż sakramenty. Niewielu spodziewało się teraz nowej płyty studyjnej Lady Pank. Niedawno przecież zarówno Panasewicz, jak i Borysewicz wydali albumy solowe, na początku roku grupa przygotowała natomiast koncerty z orkiestrą symfoniczną. Okazało się jednak, że muzycy grupy równolegle pracowali nad nowym materiałem. - Pod koniec ubiegłego roku zabraliśmy się do roboty – mówi wokalista Lady Pank. - W grudniu i styczniu nagraliśmy sekcję rytmiczną, a Janek z gitarami zaczął w lutym. Tyle tylko, że nie pracowaliśmy jednym ciągiem, jak ludzie, ale z przerwami. Które były wymuszone między innymi tym, że Rafał Paczkowski, nasz producent, pracuje też w Kalifornii i nagrywa z Kaczmarkiem muzykę filmową. Korzystaliśmy więc z okazji, kiedy był w Warszawie. Ta sytuacja z koncertami symfonicznymi też podziałała na nas mobilizująco. Wzięliśmy się za siebie. Dziewczyny może i z byle kim nie tańczą, natomiast Lady Pank byle czego nie nagrywa. "Maraton", najnowszy album gigantów polskiego rocka, to płyta, którą śmiało moglibyście postawić na półce obok "Lady Pank" czy "Tacy sami". Szkopuł w tym, że nieprędko odstawicie ją na półkę – bo długo nie będziecie chcieli wyjmować jej z odtwarzacza… Większość tekstów napisał sam wokalista, dwa podrzucił mu Andrzej Mogielnicki, pierwszy tekściarz i współzałożyciel Lady Pank. W odróżnieniu od wydanej przed czterema laty poprzedniej płyty studyjnej zespołu, czyli "Strach się bać", na nowym albumie nie znajdziecie polityki i palących problemów społecznych. To piosenki o emocjach, o kobietach, o życiu. - Lepiej pisać o fajnej babce z cyckami, niż o głupim polityku – twierdzi Panasewicz i trudno nie przyznać mu racji.
"Fturując" to album Peji i Dj-a Decksa, który został wydany 2 maja 2006 roku pod nazwą Peja/ Slums Attack. Album jest zbiorem najlepszych kawałków Peji nagranych z innymi artystami na przestrzeni lat. Na płycie znajduje się 16 utworów, w tym "Dzień zagłady" nagrany z Fu & Wiśnix’em oraz kultowy "Jeden Taki Dzień", który powstał we współpracy ze Sweet Noisem. 30 stycznia 2013 roku album uzyskał status złotej płyty. Reedycja "Fturując" w muzycznej warstwie pozostała wierna pierwotnej wersji albumu. Powiększony został booklet albumu o niepublikowane wcześniej zdjęcia i odświeżoną grafikę.
Po 29 latach od ostatniej swojej płyty studyjnej Moskwa wydaje materiał. Czy po tylu latach wciąż są w formie? Jak najbardziej. Punk rock z pewną dozą melodii udowadnia że załoga, która kieruje Paweł „Guma” Gumola nie straciła pazurów. Ostre, poruszające aktualne tematy ale też osobiste teksty wchodzą do głowy i dają do myślenia. Punk w wykonaniu Moskwy dobitnie pokazuje że ten gatunek wciąż ma wiele do powiedzenia. Starzy fani będą usatysfakcjonowani a młodzi mają okazję poznać muzyczną stronę jednego z najbardziej utytułowanych bandów w kraju a następnie wszyscy razem spotkać się na koncercie. Zespół powstał w 1983 roku i szturmem wdarł się na polskie i zagraniczne sceny festiwalowe i klubowe. Nagrał dwie płyty studyjne i kilka płyt/kaset demo. W zespole grali m.in. Darek „Maleo” Malejonek, Piotr „Stopa” Żyżelewicz czy Tomasz „Gogo Szulc” Kożuchowski. Muzycy stworzyli unikalne, ostre a jednocześnie melodyjne brzmienie, które stało się ich znakiem rozpoznawalnym. Zespół wciąż koncertuje, zdobywa kolejnych fanów dla których każdy koncert to ważne wydarzenie.
Płyty z udziałem wybitnego kornecisty Williama Dongoisa cieszą się zawsze dużym uznaniem zarówno ze strony krytyków, jak i słuchaczy. Tak jest i tym razem. Ciekawa jest także aranżacja dzieł Buxtehudego, pierwotnie przeznaczone trio: skrzypce, violę gamba i basso continuo zostało zamienione na kornet, puzon barokowy i organy.