Lesli Howard jest znany jako wirtuoz stylu romantycznego. Znakomicie oddaje ducha zapomnianego ostatnio rosyjskiego kompozytora – Antona Rubinsteina.
Szeroko pojęta muzyka klawiszowa stanowi trzon twórczości Franza Xavera Wolfganga Mozarta. (...) Co ciekawe, już najwcześniejsze utwory ujawniają własny styl kompozytora. Nawet tzw. Rondo F-dur WV VII:1 (a w istocie forma sonatowa) „porzuca” ścieżki wyznaczone przez Wolfganga Amadeusza Mozarta i Josepha Haydna, którzy stanowiliby tutaj najbardziej oczywiste wzorce. Rondeau F-dur op. 4, choć bliskie tej pierwszej kompozytorskiej próbie, jest jednak o wiele dojrzalsze i zaskakuje bogactwem technik fortepianowych oraz wyszukanymi modulacjami. Intencje twórcze stają się całkowicie jasne w Sonacie G-dur op. 10, najszerzej zakrojonym i najambitniejszym dziele szesnastoletniego wówczas kompozytora. Wzorzec Beethovena został tu ograniczony do zastosowania czteroczęściowego układu z menuetem lub scherzem jako jedną z części. Żadne z ogniw nie próbuje jednak choćby w niewielkim stopniu naśladować heroicznego stylu Beethovena. Podobnie jak w wielu utworach Schuberta (który wówczas nawet jeszcze nie zaczął swej muzycznej kariery), czuje się tu wpływ muzyki tanecznej, szczególnie w trzeciej i czwartej części.(...) Niewielka liczba utworów i ich nieznaczne rozpowszechnienie jeszcze za życia kompozytora utrudniają wyznaczenie właściwego miejsca Franza Xavera Mozarta w historii muzyki fortepianowej. Wydaje się jednak, że był jednym z pierwszych, którzy mieli swój wkład do stylu zwanego polskim lub rosyjskim. W wielu utworach fortepianowych napisanych w Podkamieniu, Smolance czy Lwowie wykorzystywał melodie słowiańskie. Niektóre z tego typu ludowych melodii już wcześniej zyskały zainteresowanie zachodnich kompozytorów, o czym dobitnie świadczą choćby Kwartety op. 59 (1806) Beethovena, zwane Kwartetami Razumowskiego lub Rosyjskimi. Franz Xaver Wolfgang skomponował całą serię cykli wariacyjnych opartych na tematach rosyjskich. Wśród nich znajdują się Wariacje na temat jak dotąd niezidentyfikowanej rosyjskiej pieśni, które opublikowane zostały jako op. 20 przez Augusta Cranza w Hamburgu przy okazji europejskiej podróży koncertowej Franza Xavera w latach 1819–21. Na niniejszej płycie prezentowane są po raz pierwszy. Wariacje te długo uznawano za zaginione, ale niedawno odnaleziono egzemplarz pierwodruku w Austriackiej Bibliotece Narodowej w Wiedniu, gdzie były błędnie skatalogowane jako dzieło Wolfganga Amadeusza i tym samym umknęły uwadze badaczy twórczości Franza Xavera. Są znakomitym przykładem tego, że Franz Xaver nie naśladował już modelu zaczerpniętego od swego ojca, obecnego jeszcze w najwcześniejszych utworach wariacyjnych, w których mamy do czynienia z nieco przewidywalnym następstwem melodycznych wariacji. Raczej – jak u Beethovena od op. 34 i 35 (1802) – kompozytor konstruuje serię utworów charakterystycznych, bazujących na wspólnym następstwie harmonicznym. Wariacje są wymagające pod względem technicznym i możemy sobie bez trudu wyobrazić, jak Franz Xaver Mozart zaskakiwał i bawił publiczność wielu europejskich miast takimi właśnie folklorystycznymi wariacjami, granymi na bis po wykonaniu koncertu fortepianowego – swojego lub ojca. Kolejnym krokiem w tym kierunku było dwanaście polonezów na fortepian solo, które w większości Franz Xaver Wolfgang napisał w czasie swojego pobytu we Lwowie i opublikował w trzech opusach: 17, 22 i 26. Z katalogu utworów – sporządzanego przez kompozytora przez wiele lat, podobnie jak w przypadku jego sławnego ojca – wynika, że kompozycje te nie były pomyślane jako cykl sensu stricto, lecz powstawały pojedynczo na przestrzeni lat. Polonezy op. 22 uznawane są za najlepsze utwory fortepianowe Franza Xavera Mozarta i słusznie nazywane mélancoliques. (...). Pomimo smutnego tonu, tylko tutaj jest w pełni sobą – człowiekiem całkowicie wolnym od towarzyszącego mu przez całe życie ciężaru nazwiska ojca… Ulrich Leisinger (tłum. Katarzyna Drogosz, współpraca Bartłomiej Barwinek) Katarzyna Drogosz – Fortepiano (Peter Anton Mooser, c.1800, Vienna)
Wybór dzieł fortepianowych jednego z najciekawszych Paryskich (właśnie tak: paryskich - nie jedynie francuskich) kompozytorów 20 wieku. Syn pianistki bardzo szybko opanował ten instrument. Claude Rostand pisał o nim: "Pół mnich, pół łobuz". Jeden z pierwszych artystów, którzy nie ukrywali swojej homoseksualnej orientacji. Komponował w stylu neoklasycznym pod wpływem Bartoka, Schönberga, Debussy’ego czy Ravela.
Carlo Tessarini (1690-1767) pobierał nauki muzyczne w Wenecji, prawdopodobnie razem z Vivaldim i Corellim. Był się sławnym wirtuozem skrzypiec, podróżując po Europie podobnie jak współczesna gwiazda muzyki. Zmarł w Amsterdamie, pozostawiając po sobie znaczny dorobek napisany na ten instrument. Jego sonaty wyrastają z tradycji barokowej, ale są już zapowiedzią „stylu galante” z końca XVIII wieku .To nowe nagranie zawiera sześć sonat skrzypcowych op. 14 i sześć sonat triowych op. 9. Mamy tu doskonałe wykonanie barokowych specjalistów Valerio Losito i Paolo Perrone (skrzypce), Federico Del Sordo (klawesyn), Carlo Calegari (wiolonczela).
W zeszłym roku w Gnod wydał swój potężny album "Just Say No To The Psycho Right" - "Wing Capitalist Fascist Industrial Death Machine". Teraz, ponad rok później, Gnod powrócił - i to w jakim stylu!!! Ten album jest kopnięciem w twarz, atakiem dźwiękowym, albumem który Was rozwali.
3 cd box z balladami w stylu rock'n rolla , wśród wykonawców Buddy Holly , Rick Nelson , The Platers itp .
Wciąż i niezmiennie pojawiają się nowe przeboje w stylu Italo Disco, w stylu lat 80-tych i to w coraz lepszej jakości. Oprócz legend stylu, jak choćby Tom Hooker, Fred Ventura, Linda Jo Rizzo, Ken Laszlo i Lian Ross, na najnowszej kompilacji, już piętnastej, z serii ZYX Italo Disco New Generation" obecne są oczywiście także nowe gwiazdy sceny - choćby wprost ze Sztokholmu - Yuhniversia i Mika Ella. Nie należy przegapić świeżych remiksów, których autorami są Flemming Dalum i Longdrink. Tracklista: CD 1 1. Excitations And Fred Ventura - State Of Confusion (Italoconnection Remix) 2. Stockholm Nightlife Feat. Helly - My Guiding Star (ZYX Extended) 3. Tom Hooker - You're Right (Mixtended Version) 4. Alex Valentini - See You Again (Extended Mix) 5. Ella - In My Mind (Extended Version) 6. Etolie Vipe - Doomsday Device (Flemming Dalum Remix) 7. Bunny X - Words Feat. Fred Ventura (Original 12" Version) 8. Mad Work - A Night Alone (Flemming Dalum Remix) 9. Tanner Feat. Pardo - No Go No More (Vocal) 10. Yuhniversia - Dark (Flemming Dalum Remix) 11. Softwave - Something Is Missing (Longdrink Re-Loaded) 12. Linda Jo Rizzo - Policeman CD 2 1. Iamnotarobot - Under The Sun (Italo Remix) 2. J.D. Jaber - I Want You (Extended Version) 3. Lian Ross - Young Forever (Extended Version) 4. Chillymouse - Under The Ice (Van Edelsteyn Remix) 5. Joe Lettieri - Faces (Extended Version) 6. Tam Harrow - Dancing To The Night 7. Knight$ - Shadows (Longdrnk re-loaded) 8. Vanello & Steven Kimber - Spark (ZYX Mix) 9. Joy Peters - Winter In My Heart (Extended Version) 10. Mika Ella - Take It Or Leave It (Flemming Dalum Remix) 11. Linda Jo Rizzo With Ken Laszlo - Different Kind Of Magic (Magic Extended Mix) 12. Mike Kremlin - The Years (Go By)
"Bar Jazz - The Finest Jazz, Swing and Bebop" to 4 płyty CD z aż 75 utworami z gatunku Jazz, Swing i Bebop! To eleganckie wydanie w stylu retro zawiera utwory znanych artystów, takich jak: Duke Ellington, Louis Armstrong, Louis Prima i wielu innych!
Matthew Shipp - pianista o unikatowym i rozpoznawalnym stylu. Intensywnie pracujący i nagrywający w latach 90-tych, tworzy muzykę, w której miesza się free jazz oraz współczesna muzyka klasyczna. Popularność zaczął zdobywać we wczesnych latach 90-tych jako pianista David S. Ware Quartet, a niedługo potem zakładał własne formacje, najczęściej wraz z kolegą z kwartetu Ware, basistą Williamem Parkerem. Grywał w duetach z rozmaitymi muzykami, począwszy od legendarnego Roscoe Mitchella do skrzypka Mata Maneri. W roku 2000 Matthew Shipp został kuratorem serii nagrań Blue Series wydawnictwa „Thirsty Ear”. Ta niezwykła kolekcja objęła twórczość samego Shippa, jak również Williama Parkera, Tima Berne'a, Roya Campbella, Craiga Taborne'a, Spring Heel Jacka oraz Mata Maneri. Kolejny rok przyniósł premierę „Nu Bop”, będącego zagłębieniem się w tradycyjny jazz. W 2003 roku zaś ukazało się podobne w stylu „Equilibrium”. W 2004 roku Shipp wydał „Harmony and Abyss”, medytację na temat powtarzalnych melodii i struktur harmonicznych. Joe Morris już od siedemnastego roku życia pracował nad własnym stylem gry na gitarze, inspirując się głównie free jazzem. Czerpał z Coltrane'a, Milesa Davisa, Cecil Taylora, Theloniusa Monk, Ornette Colemana, jak również AACM, BAG i wielu europejskich improwizatorów lat 70-tych. W późniejszym czasie był pod wpływem tradycyjnej muzyki zachodnioafrykańskiej, Messiana, Ives'a, Erica Dolphy, Jimmy'ego Lyonsa, Steve'a McCalla i Freda Hopkinsa. Po ukończeniu liceum grał w zespołach rockowych, ćwiczył w grupach jazzowych i wraz z przyjaciółmi grał całkowicie improwizowaną muzykę. W 2000 roku zaczął grać jazz akustyczny i od tego momentu występował z wiolonczelistą Danielem Levinem, Whitem Dickey, a także nagrywał z pianistą Stevem Lantnerem. Wykłada i prowadzi warsztaty w Stanach i Europie. Jest byłym członkiem Tufts University Extension College, a obecnie pracuje na wydziale jazzu i improwizacji w New England Conservatory. W 1998 i 2002 roku nominowano go do nagrody New York Jazz Awards w kategorii „najlepszy gitarzysta”.Tracklista:1. Broken Partials One2. Broken Partials Two3. Broken Partials Three4. Broken Partials Four5. Broken Partials Five6. Broken Partials Six7. Broken Partials Sevev8. Broken Partials Eight
Nowy studyjny album to 28 piosenek na dwóch płytach: „Jupiter” i „Mars”. Stadium Arcadium jest najbardziej oczekiwaną płytą tego roku. Muzycy napisali aż 38 piosenek. Zostały one zarejestrowane u boku producenta Ricka Rubina w tym samym domu na wzgórzach Hollywood, gdzie w 1991 roku powstał przełomowy, bestsellerowy album „Blood Sugar Sex Magik”. Wśród 28 utworów na dwóch krążkach każdy znajdzie coś dla siebie. Osoby przepadające za funkowym obliczem Papryczek – kilka soczystych kompozycji w starym stylu. Miłośnicy rockowego oblicza płyt „Mother’s Milk” i „Blood Sugar Sex Magik” – powrót mocnych brzmień i gitarowego wymiatania. Nie zabrakło też piosenek dla tych, którzy pokochali piękno ostatnich albumów: z harmoniami wokalnymi, mnóstwem melodii, kunsztowną aranżacją.