Opera Jerzego Fryderyka Haendla w wykonaniu zespołu Europa Galante pod dyrekcją Fabio Biondiego. Opera Imeneo została skomponowana dla londyńskiego teatru Haendla, natomiast na płycie mamy wersję z Dublina z 1742 roku.
„40 lat temu, w 1969 roku zabrzmiały pierwsze dźwięki amerykańskiego Woodstock, na farmie Bethel, sto mil od Nowego Jorku. Nikt wtedy nie myślał, że koncert który spowoduje ogłoszenie stanu wyjątkowego przez gubernatora stanu New York, tak bardzo zmieni rzeczywistość Ameryki i świata zachodniego, dając impuls najróżniejszym działaniom, które na trwałe zapisały się w historii świata. (…)Przystanki Woodstock od samego początku nawiązują do tych wydarzeń, pracując wciąż na swoją atmosferę, swoistym klimatem i regułami, które pozwalają bezpiecznie i bardzo twórczo skupić wokół siebie kilkuset tysięczny tłum słuchaczy i artystów. Organizując jeden z największych a na pewno jeden z najpiękniejszych festiwali na świecie, od kilku lat porywamy się na realizację niezwykłych projektów o wielkiej wadze artystycznej. Podczas XV Przystanku Woodstock odważnie zmierzyliśmy się z 40 rocznicą Woodstock amerykańskiego. Zaprosiliśmy artystów – orkiestrę i solistów MTM im. Jana Kiepury. Zaprosiliśmy naszych przyjaciół, muzyków i wspaniałych instrumentalistów aby przedstawić blisko półmilionowej publiczności, najgorętsze dla mnie wspomnienia Woodstock 1969 roku i tego z roku 1994. (…)Przystanek Woodstock w Kostrzynie nad Odrą stał się jedynym miejsce na świecie, które tak gorąco i serdecznie nawiązało do tej okrągłej rocznicy. Nasz koncert, który był małą częścią trzydniowego Festiwalu, zasłużył tą płytą na absolutne wyróżnienie. Przystanek Woodstock wyzwala nieprawdopodobną energię, udzielającą się nawzajem artystom i publiczności. Występ ponad 150 artystów na scenie, ukazał moc tego projektu i potęgę sztuki , jaką Ci ludzie mają w sobie i którą podzielili się z publicznością. Wszystko co działo się na scenie, światło, dźwięk i sam występ, stworzyło przepiękny obraz, który możecie teraz obejrzeć. (…)Panie i Panowie, przedstawiam Wam jak do tej pory, najpiękniejsze wydawnictwo Złotego Melona, koncert „40 lat amerykańskiego Woodstock” z Kostrzyna nad Odrą 2009 roku.” (J.Owsiak)W koncercie udział wzięli: Piotr „Dziki” Chancewicz, Piotr Cugowski, Wojtek Cugowski, Dj „Krime” Wojciech Długosz, Robert „Litza” Friedrich, Artur Gadowski, Michał Grymuza, Antar Jackson, Maciej Januszko, Kuba „Qbenz” Kirkowski, Darek Kozakiewicz, Adam Nowak, Mateusz Pospieszalski, Wojciech Waglewski, „Karimski Club” W Składzie: Karim Martusewicz, Atma Anur, Eldis La Rosa Monier, Martin Woess, Ricky Lion, Pako Sarr, Orkiestra I Chór Mazowieckiego Teatru Muzycznego Operetka Im. Jana Kiepury W Warszawie (Dyrygent: Jiri Petrdlik), Soliści Mazowieckiego Teatru Muzycznego W Składzie: Barbara Gutaj – Sopran, Liza Wesołowska – Sopran, Piotr Friebe – Tenor, Sylwester Kostecki – Tenor, Andrzej Wiśniewski – TenorSpis utworów:1. Wstęp (2:30)2. With A Little Help From My Friends (6:40)3. Whom The Bell tolls (3:05)4. I Feel Like I'm Fixing To Die Rag (5:10)5. Give it away (3:00)6. Foxy Lady (4:12)7. Jimi (4:23)8. Hey Joe 3:30)9. Angel (5:22)10. Mazurek Dąbrowskiego (2:00)11. Little Wing (8:27)12. Soul Sacrifice & Elima Ngando (10:50)13. Move Over (4:10)14. Cry Baby (4:12)15. Proud Mary (5:05)16. When I Come Around (4:31)17. Man Gave Names To All Animals (5:08)18. Lay Lady Lay (3:44)19. Knock, Knock On Heavens Door (5:02)20. Freedom & Salam & Liberta (10:11)21. Thank you & I Want To Take You Higher (5:49)22. Biko (10:53)
22 piosenki zamieszczone na albumie to nigdy wcześniej niepublikowane utwory, do których zaproszeni zostali Barbara Krafftówna, Natalia Grosiak, Piotr Rogucki, Michał Kowalonek, Artur Andrus, Poznański Chór Chłopięcy oraz aktorzy Kujawsko - Pomorskiego Teatru Impresaryjnego w Toruniu. Cała muzyka jest zapisem piosenek pochodzących z Musicalu Machiavelli wystawianych w Kujawsko - Pomorskim Teatrze Impresaryjnym zaaranżowanych przez Tomasza Lewandowskiego znanego z działalności w zespole ORGANEK. Tomasz Lewandowski podsumowując pracę nad albumem powiedział: "Fanem muzyki Jerzego Wasowskiego jestem odkąd pamiętam. Mistrzowska współpraca kompozytora z autorem Jeremim Przyborą stała się moim prywatnym wyznacznikiem najwyższego kunsztu w łączeniu słowa z dźwiękiem. W 2014 na zaproszenie Anny Wołek – dyrektorki Impresaryjnego Teatru Muzycznego w Toruniu podjąłem się zaaranżowania muzyki do spektaklu muzycznego „Machiavelli czyli cudowny korzeń” (na podstawie komedii „Mandragora” Niccolo Machiavellego) z librettem Antoniego Marianowicza/Ryszarda Marka Grońskiego i muzyką Jerzego Wasowskiego. Piosenki te od początku poraziły a wręcz przeraziły mnie swą aktualnością i celnością z jaką opisują świat, który znam. Diagnozy florenckiego myśliciela nie straciły nic ze swej aktualności i mimo zmieniających się czasów wciąż trafnie opisują nas samych. Żądza władzy, cyniczna manipulacja, zepsucie i głupota wydają się mieć lepiej niż kiedykolwiek. Ta płyta po prostu musiała powstać" - Tomasz Lewandowski.
Teatr „Zwierciadło” (Dzerkało) powstał w 1981 r. w Kijowie, gdzie młody reżyser Vołodymyr Petranyuk i jego brat, aktor, bard, kompozytor i śpiewak Vitaliy Petranyuk, zgromadzili wokół siebie grupę młodych entuzjastów, zakochanych w sztuce teatralnej. Teatr początkowo miał charakter eksperymentalny, nosił nazwę „Czerwony Bęben” (Krasnyj Baraban) i wystawiał poetyckie spektakle. Z czasem rozszerzył swą działalność na ulice i place Kijowa oraz innych miast Ukrainy, biorąc udział w imprezach artystycznych organizowanych z okazji różnorakich świąt.Teatr przeżył swoje odrodzenie w miejscu szczególnym, jakim był obszar elektrowni jądrowej w Czarnobylu. Wtedy właśnie i powstała nowa nazwa teatru - „Zwierciadło”. W Czarnobylu w maju 1986 r. teatr zagrał pierwszą w świecie sztukę poświęconą katastrofie atomowej pt. „Autografy z ognia” opartą na realnych wydarzeniach. Od 1986 do 1988 r. teatr „Zwierciadło” odbył około 90 występów na terenie 30-kilometrowej strefy czarnobylskiej, za co bracia Petranyuki oraz wszyscy aktorzy teatru zostali nagrodzeni jako likwidatorzy awarii na elektrowni atomowej. Czarnobyl uformował bezkompromisową postawę aktorów „Zwierciadła”. Sezon 1989 r. minął pod znakiem współpracy z pisarzem światowej sławy Benedyktem Jerofiejewym, z którym Vołodymyr Petranyuk stworzył wersje sceniczną poematu „Moskwa – Pietuszki” i zrealizował ją razem ze swoim bratem Vitalijem, który skomponował wspaniałą muzykę i pieśnie do tej sztuki, w krakowskim teatrze „Bagatela” oraz w Kijowie. Sztuka ta była istotnym wydarzeniem teatralnym w życiu artystycznym Krakowa i Kijowa w 1989-1990 r. Jednocześnie twórczy skład „Zwierciadła” poświęcał dużo uwagi folklorowi ukraińskiemu. Żartobliwy program muzyczny „Buło ta zahuło” („Było i się zbyło”) zamienił się w dużą sztukę, bez której nie odbywało się prawie żadne wielkie święto na Kijowszczyźnie. Program ten stał się później podstawą programu kabaretowego „Od Kijowa do Krakowa jednakowa nasza mowa”, który teatr do dziś przedstawia w Krakowie. „Zwierciadło” grał swoje spektakle w Londynie i Nowosybirsku, Cherbourgu, Paryżu, Warszawie i Moskwie, ale Kraków stał się dla teatru braci Petranyuków drugą ojczyzną. W 1992 roku legenda Krakowa - Piotr Skrzynecki zaprosił „Zwierciadło” do „Piwnicy pod Baranami” gdzie oni zagrali spektakl Vołdymyra Petraniuka „Mój biedny führer”, a tak że bawili publiczność na płycie Rynku Głównego i na ulicach Krakowa. W 1993 roku właśnie w Rynku Głównym „Zwierciadło” zobaczyła Teresa Adamczyk, właścicielka cafe-galery „Ariel” na krakowskim Kazimierzu, i zaproponowała zespołowi stałą prace, wziąwszy na siebie wszystkie ciężary walki z instytucjami państwowymi za nadanie zespołowi zaświadczeń na pobyt stały. W tym nierównym boju w 2001 roku Teresa Adamczyk zdobyła zwycięstwo za co wszyscy aktorzy teatru „Zwierciadło” jej nader są wdzięczni. Pracując w „Arielu” teatr miał możliwość twórczego rozwoju i stworzył kabaretowe show takie jak „Od Kijowa do Krakowa jednakowa nasza mowa” z pieśniami ukraińskimi, lwowskimi i kresowymi, oraz „Och! Odessa!” z muzyką klezmerską i piosenkami z Odessy. Na występy teatru „Zwierciadło” specjalnie do „Ariela” przyjeżdżali goście nie tylko z całej Polski, ale z całego świata. Już od 18 lat teatr żyje i tworzy na polskiej ziemi. Współpraca z wybitnymi polskimi przedstawicielami sztuki Piotrem Skrzyneckim, Jerzym Hoffmanom, Kazimierzem Kucem, Martą Meszaros, Krzysztofem Zanussi, Janem Nowickim, Krzysztofem Jasińskim, Justyną Steczkowską, Andrzejem Rosiewiczem, programy w Telewizji Polskiej, dziewięć płyt kompaktowych oraz otwarcie własnego studia nagrań „The Mirror Recording Studio” – oto twórczy dorobek teatru wypracowany w ciągu ostatnich osiemnastu lat. „Zwierciadło” wpisało się do artystycznego krajobrazu Krakowa gdzie bierze udział w uroczystościach Królewskiego Miasta, jak również na terenie całej Polski. Od 2003 r. teatr rozszerzył swoją działalność na dwa państwa. Vołodymyr Petranyuk wrócił do Kijowa i kieruje Teatrem Ukraińskiej Tradycji „Dzerkało”, który na dzień dzisiejszy jest teatrem państwowym, natomiast Vitaliy Petranyuk jest dyrektorem Ukraińskiego Muzycznego Teatru w Krakowie „Zwierciadło”.
Paweł Mykietyn jest dziś jednym z najbardziej zapracowanych polskich kompozytorów. Tworzy muzykę na zespoły tradycyjne – kameralne, orkiestrowe i wokalno-instrumentalne, ale nie stroni zarazem od nowoczesnych mediów elektronicznych. Od ponad dwudziestu lat współpracuje z kultowym reżyserem teatralnym – Krzysztofem Warlikowskim, nie wspominając o okazjonalnych kooperacjach z innymi tuzami polskiego teatru, jak chociażby z Grzegorzem Jarzyną. Od 2000 roku datuje się także flirt artysty z dziesiątą muzą. Jako autor ścieżek dźwiękowych do filmów Mariusza Trelińskiego (Egoiści), Małgorzaty Szumowskiej (Ono, 33 sceny z życia, Sponsoring, W imię…), Andrzeja Wajdy (Tatarak, Wałęsa. Człowiek z nadziei) czy Jerzego Skolimowskiego (Essential Killing, 11 minut), w ciągu dekady liczonej od 2004 roku aż czterokrotnie zdobył Złote Lwy na Festiwalu Filmowym w Gdyni i dwukrotnie Polską Nagrodę Filmową – Orły, o kilka długości dystansując swoich kolegów, przez całe zawodowe życie pracujących w branży kinematograficznej. Do tego wszystkiego należy dodać fakt, że jest dyrektorem muzycznym Nowego Teatru w Warszawie, że patronuje zakopiańskiemu Międzynarodowemu Festiwalowi Muzyki Kameralnej „Muzyka na Szczytach”, że często zasiada w jurorskich gremiach konkursów kompozytorskich, że wielu młodym twórcom udziela zawodowych konsultacji. Chcąc nie chcąc (bardziej zresztą chyba nie chcąc) stał się Paweł Mykietyn prawdziwym człowiekiem instytucją. A przecież dopiero niedawno skończył 45 lat…Pisana na zamówienie i z okazji 60. rocznicy założenia Związku Kompozytorów Polskich, II Symfonia powstawała głównie późną wiosną 2007 roku w Kuźnicy na Mierzei Helskiej, gdzie kompozytor zwykł spędzać kilka tygodni w roku (dzieło zostało zadedykowane mieszkance Kuźnicy, Teresie Krajewskiej, w której domu artysta regularnie wynajmuje zawsze ten sam apartament z tarasem i mistycznym widokiem na pobliski kościół oraz wody Zatoki Puckiej i Bałtyku). Utwór miał swoje prawykonanie 23 września 2007 roku podczas koncertu inaugurującego jubileuszowy 50. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”; Narodową Orkiestrę Symfoniczną Polskiego Radia z Katowic poprowadził jeden z największych europejskich speców od muzyki współczesnej – Reinbert de Leeuw.Napisany z myślą o najznakomitszym polskim fleciście młodego pokolenia, Łukaszu Długoszu, i prawykonany 29 listopada 2013 roku w Filharmonii Łódzkiej im. Artura Rubinsteina przez tamtejszą orkiestrę pod dyrekcją Wojciecha Rodka, Koncert na flet i orkiestrę jest – po Koncercie fortepianowym (1996), Koncercie wiolonczelowym (1997), Koncercie klawesynowym (2002) oraz Klave (2004) na klawesyn w stroju mikrotonowym i orkiestrę kameralną – piątym koncertem instrumentalnym w dorobku Pawła Mykietyna. Koncert fletowy, w stopniu dotąd u tego twórcy niespotykanym, rozwija zawartą w II Symfonii ideę permanentnego modyfikowania (tu konkretnie: zwalniania) tempa. Zapewne z powodu koncentracji uwagi artysty na czasowych manipulacjach kompozycja ta zdaje się świadczyć o świadomym zmarginalizowaniu (ale nie zupełnym unicestwieniu!) aspektu harmonicznego, a to przecież harmonia w większości wcześniejszych dzieł Mykietyna tworzyła coś na kształt ich komórek macierzystych.Marcin Gmys
Nikt lepiej nie opowie o genezie powstania tego albumu, jak sam Stefan Brzozowski w imieniu Czerwonego Tulipana: „- Jerzy Ignaciuk - ur. 28 października 1951 r. w Warszawie, zm. 30 lipca 2000 r. w Olsztynie. Od 1972 roku złączył nas los i wspólne przeżycia. W studenckim Teatrzyku Piosenki Nie Zawsze Poetyckiej „Niebo” wspólnie tworzyliśmy piosenki, Jurek pisał teksty i scenariusze, Stefan tworzył do nich muzykę. W lipcu 1981 roku Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie wystawił widowisko muzyczne „Pieśń o drodze”. Libretto do niej napisał Jerzy Ignaciuk, muzykę skomponował Stefan Brzozowski , choreografię stworzyli Piotr Galiński i Maria Jolanta Felska . Spektakl wyreżyserowali Krzysztof Rościszewski (dyrektor teatru) i Jacek Pacocha. Występowali aktorzy teatru m.in. Maria Meyer oraz zaproszeni artyści: Natasza Czarmińska, Michał Muskat, Małgorzata Bratek, Grupa baletowa CONTRA i tancerze KTT „Miraż”, chórzyści Lechosława Ragana („Collegium Musicum”), zespół muzyczny EX-grupa w składzie: Wojciech Cichocki - perkusja, Aleksander Krusznicki - saksofon, Zbigniew Seroka - gitara elektryczna, Ryszard Szmit - instrumenty klawiszowe, Piotr Woliński - gitara basowa, Krystyna Świątecka - flet poprzeczny i śpiew, Stefan Brzozowski - śpiew i gitara akustyczna. 13 grudnia 1981 roku, stan wojenny... zrzucił spektakl ze sceny... w niebyt. Płyta zaczyna się Uwerturą z widowiska „Pieśń o drodze” z 1981 roku. Dlaczego taka płyta? W 2015 roku obchodziliśmy 30-lecie istnienia zespołu... no i spojrzeliśmy wstecz...
Teatr „Zwierciadło” (Dzerkało) powstał w 1981 r. w Kijowie, gdzie młody reżyser Vołodymyr Petranyuk i jego brat, aktor, bard, kompozytor i śpiewak Vitaliy Petranyuk, zgromadzili wokół siebie grupę młodych entuzjastów, zakochanych w sztuce teatralnej. Teatr początkowo miał charakter eksperymentalny, nosił nazwę „Czerwony Bęben” (Krasnyj Baraban) i wystawiał poetyckie spektakle. Z czasem rozszerzył swą działalność na ulice i place Kijowa oraz innych miast Ukrainy, biorąc udział w imprezach artystycznych organizowanych z okazji różnorakich świąt.Teatr przeżył swoje odrodzenie w miejscu szczególnym, jakim był obszar elektrowni jądrowej w Czarnobylu. Wtedy właśnie i powstała nowa nazwa teatru - „Zwierciadło”. W Czarnobylu w maju 1986 r. teatr zagrał pierwszą w świecie sztukę poświęconą katastrofie atomowej pt. „Autografy z ognia” opartą na realnych wydarzeniach. Od 1986 do 1988 r. teatr „Zwierciadło” odbył około 90 występów na terenie 30-kilometrowej strefy czarnobylskiej, za co bracia Petranyuki oraz wszyscy aktorzy teatru zostali nagrodzeni jako likwidatorzy awarii na elektrowni atomowej. Czarnobyl uformował bezkompromisową postawę aktorów „Zwierciadła”. Sezon 1989 r. minął pod znakiem współpracy z pisarzem światowej sławy Benedyktem Jerofiejewym, z którym Vołodymyr Petranyuk stworzył wersje sceniczną poematu „Moskwa – Pietuszki” i zrealizował ją razem ze swoim bratem Vitalijem, który skomponował wspaniałą muzykę i pieśnie do tej sztuki, w krakowskim teatrze „Bagatela” oraz w Kijowie. Sztuka ta była istotnym wydarzeniem teatralnym w życiu artystycznym Krakowa i Kijowa w 1989-1990 r. Jednocześnie twórczy skład „Zwierciadła” poświęcał dużo uwagi folklorowi ukraińskiemu. Żartobliwy program muzyczny „Buło ta zahuło” („Było i się zbyło”) zamienił się w dużą sztukę, bez której nie odbywało się prawie żadne wielkie święto na Kijowszczyźnie. Program ten stał się później podstawą programu kabaretowego „Od Kijowa do Krakowa jednakowa nasza mowa”, który teatr do dziś przedstawia w Krakowie. „Zwierciadło” grał swoje spektakle w Londynie i Nowosybirsku, Cherbourgu, Paryżu, Warszawie i Moskwie, ale Kraków stał się dla teatru braci Petranyuków drugą ojczyzną. W 1992 roku legenda Krakowa - Piotr Skrzynecki zaprosił „Zwierciadło” do „Piwnicy pod Baranami” gdzie oni zagrali spektakl Vołdymyra Petraniuka „Mój biedny führer”, a tak że bawili publiczność na płycie Rynku Głównego i na ulicach Krakowa. W 1993 roku właśnie w Rynku Głównym „Zwierciadło” zobaczyła Teresa Adamczyk, właścicielka cafe-galery „Ariel” na krakowskim Kazimierzu, i zaproponowała zespołowi stałą prace, wziąwszy na siebie wszystkie ciężary walki z instytucjami państwowymi za nadanie zespołowi zaświadczeń na pobyt stały. W tym nierównym boju w 2001 roku Teresa Adamczyk zdobyła zwycięstwo za co wszyscy aktorzy teatru „Zwierciadło” jej nader są wdzięczni. Pracując w „Arielu” teatr miał możliwość twórczego rozwoju i stworzył kabaretowe show takie jak „Od Kijowa do Krakowa jednakowa nasza mowa” z pieśniami ukraińskimi, lwowskimi i kresowymi, oraz „Och! Odessa!” z muzyką klezmerską i piosenkami z Odessy. Na występy teatru „Zwierciadło” specjalnie do „Ariela” przyjeżdżali goście nie tylko z całej Polski, ale z całego świata. Już od 18 lat teatr żyje i tworzy na polskiej ziemi. Współpraca z wybitnymi polskimi przedstawicielami sztuki Piotrem Skrzyneckim, Jerzym Hoffmanom, Kazimierzem Kucem, Martą Meszaros, Krzysztofem Zanussi, Janem Nowickim, Krzysztofem Jasińskim, Justyną Steczkowską, Andrzejem Rosiewiczem, programy w Telewizji Polskiej, dziewięć płyt kompaktowych oraz otwarcie własnego studia nagrań „The Mirror Recording Studio” – oto twórczy dorobek teatru wypracowany w ciągu ostatnich osiemnastu lat. „Zwierciadło” wpisało się do artystycznego krajobrazu Krakowa gdzie bierze udział w uroczystościach Królewskiego Miasta, jak również na terenie całej Polski. Od 2003 r. teatr rozszerzył swoją działalność na dwa państwa. Vołodymyr Petranyuk wrócił do Kijowa i kieruje Teatrem Ukraińskiej Tradycji „Dzerkało”, który na dzień dzisiejszy jest teatrem państwowym, natomiast Vitaliy Petranyuk jest dyrektorem Ukraińskiego Muzycznego Teatru w Krakowie „Zwierciadło”.
Przedstawienie opery Piotra Czajkowskiego Dama Pikowa z Teatru Liceu w Barcelonie. W jednej z głównych ról wybitna polska śpiewaczka Ewa Podleś.
Płyta „Wilczy ślad. Piosenki Niezłomnych” to projekt oparty na utworach śpiewanych przez partyzantów I i II konspiracji, w szczególności w Wileńskich Brygadach AK. Nagrania to autentyczne żołnierskie piosenki z tekstami układanymi przez samych partyzantów, często do znanych melodii. Wśród nich jest kilka utworów powstałych w czasie wojny i śpiewanych w całej Polsce. Partyzanckie piosenki w nowej aranżacji, w wykonaniu młodych artystów, zyskały nowe życie. Natomiast „Piosenka o polskim lesie”, wyśpiewana przez Żołnierza Wyklętego – Tadeusza Sułowskiego, jest niczym pałeczka przekazana w sztafecie pamięci i historii. W projekcie udział wzięli: wokaliści Teatru Muzycznego Od Czapy, prowadzonego przez Fundację Sztafeta, pod muzyczną opieką Lidii i Marcina Pospieszalskich; zespół CzapoBa, złożony ze znakomitych muzyków: Dariusz Budkiewicz (De Press, Armia), Dariusz Bafeltowski, Nikodem Pospieszalski, Mikołaj Pospieszalski, Marcin Pospieszalski, Julian Czaporowski; gościnnie wystąpił Jan Trebunia-Tutka z zespołem Jazgot.
„I Due Foscari (pol. Dwaj Foskariusze)” to opera liryczna skomponowana przez wybitnego artystę Giuseppe Verdiego. Na dzieło składają się 3 akty wraz z libretto stworzonym przez Francesca M. Piave. Opowieść opery toczy się w piętnastowiecznej Wenecji i pojawia się w niej motyw dobrego i troskliwego ojca. Swoją premierę miała w 1844 roku na deskach teatru Argentina w Rzymie.