Symfonie Czeskiego kompozytora. Jednego z najbardziej różnorodnych stylistycznie twórców muzyki współczesnej. Początkowo impresjonista, zafascynował się neoklasycyzmem. Nie stronił w swoich utworach od inspiracji jazzem.
Na półkach sklepowych pojawił się nowy studyjny album prawdziwego maestro instrumentów klawiszowych, Dona Aireya. Krążek zatytułowany „Keyed Up” jest czwartą solową płytą klawiszowca Deep Purple. Don zaprosił do nagrań wielu swoich przyjaciół, ale szczególnie wyjątkowe na płycie są dźwięki nagrane jeszcze przez przyjaciela muzyka, Gary’ego Moore’a. Gitarę Gary’ego można usłyszeć w utworach „Adagio” oraz dedykowanym pamięci gitarzysty „Mini Suite”. Ponadto w studio pojawili się Darrin Mooney (Primal Scream), Rob Harris (Jamiroquai), Graham Bonnet czy Alex Meadows. Na „Keyed Up” znajduje się 11 kompozycji, a w marcu Don zagra kilka solowych koncertów w Europie.
Klimatyczny progresywny death metal w najlepszy wydaniu. Debiutancki materiał Witherscape sprzed 3 lat (2013) zachwycił krytyków ('Album Miesiąca' wg niemieckiego magazynu Rock Hard, nowa propozycja spodoba się także fanom Edge Of Sanity, Amorphis, Opeth czy Symphony X. Autorem większości materiału na płycie jest mózg Witherscape Dan Swanö (Nightingale, ex-Edge Of Sanity / Bloodbath / Infestdead), kóry równeiż wyprodukował i zagrał we wszystkich utworach. Album ukazuje się na płycie CD, CD Deluxe (z dodatkowym dyskiem z „dynamicznymi” wersjami wszystkich utworów z podstawowej wersji plyty) a także na płycie winylowej (z dołączonym materiałem na CD).
Najmocniejsze dzieło Closterkeller. Zdaniem wielu opus magnum i niezaprzeczalny sukces komercyjny - utwór "Scarlett" długo utrzymywał się w czołówce Listy Przebojów Trójki, a sam album został uhonorowany nagrodą Złotej Płyty. Jak zwykle w przypadku Closterkellera zauważalne jest duże zróżnicowanie stylistyczne utworów, jednak tym razem zespół postawił na ciężkie i zwarte brzmienia gitar, wspierane klawiszowymi smaczkami i dźwiękami skrzypiec (na płycie w trzech utworach gościnnie wystąpił Michał Jelonek)."Scarlet" przyniósł kilka radiowych hitów - poza wspomnianym utworem tytułowym także "Śniło", "Owoce wschodu" czy "Dlaczego noszę broń". Zwolennicy dołowo-gotyckiego wydania Closterkellera również otrzymali sporą dawkę tego rodzaju klimatów - "Dla jej siostry" czy "A Ona, Ona". W dwóch utworach słyszymy głos wspierającego zespół Titusa z Acid Drinkers, a dla zrównoważenia tych ostrych wrażeń zespół serwuje nam ballady zaaranżowane na gitarę akustyczną - "Brylant" i "Mogę tylko patrzeć".Album zajął trzecie miejsce w zestawieniu najlepszych krajowych płyt 1995 roku pisma Tylko Rock.Do płyty dołączona została krótka historia zespołu autorstwa Pawła Brzykcy (Teraz Rock).Lista utworów:1. Dlaczego noszę broń2. California3. Tak się boję bólu4. Scarlet5. Śniło6. Phantom7. Owoce wschodu8. Coś9. Po to właśnie (Norwid)10. Temple of Time11. Tak się rodzi nienawiść12. Brylant13. Dla jej siostry14. A Ona, Ona15. ...16. Mogę tylko patrzeć (bonus)17. Chat (bonus)18. Tak sie boje bólu /przedmix/ (bonus)
Specjalna edycja ostateniej studyjnje płyty Johna Legenda z hitami "All Of Me" oraz "You & I (Nobody In The World)". Warto dodać, że "All Of Me" okazała się największym hitem w ponad dziesięcioletniej karierze wokalisty. Odsłuchiwana w serwisach streamingowych prawie 400 milionów razy (!) trafiła na 1. miejsce sprzedaży singli na iTunes w 70 krajach, w Stanach Zjednoczonych pokryła się 8-krotną Platyną a w Europie od ponad roku jest w TOP20 najczęściej odtwarzanych utworach w stacjach radiowych. Niniejsza specjalna, dwupłytowa wersja jego ostatniej płyty "Love In The Future" poszerzona jest o 5 utworów, w tym covery hitów Bruce’a Springsteena, Simona & Garfunkela oraz remiksy i koncertowe wykonanie "All Of Me".
W utworach nr 8 i 9 śpiewa Katarzyna Groniec, w kompozycjach nr 10 i 11 w duecie z M.Bajorem. Artystom towarzyszy Chór Kameralny UW "Collegium Musicum", kwartet smyczkowy i Tytus Wojnowicz (obój).
Obecna od 14 lat na scenie muzycznej TT. TT, czyli Theresa Wayman znana z grupy Warpaint postanowiła nagrać solowy album, by opowiedzieć o bezwarunkowej miłości z perspektywy matki 12-letniego syna. Na "LoveLaws" nie zabrakło tematu samotności, życia w trasie i przełamywania rutyny. Theresa nagrała album praktycznie samodzielnie, w niektórych utworach wspomogły ją koleżanki z Warpaint: Jenny Lee Lindberg na basie i Stella Mozgawa na perkusji.
Płyta Swingtetu wydana w serii „Polish Jazz” jest jednym z nielicznych nagrań tejże serii utrzymanych w konwencji swingowej, choć brak tu słynnych amerykańskich standardów, które stanowiły trzon repertuaru zespołu. Warto zwrócić uwagę na świetną sekcję rytmiczną, której trzonem był wówczas perkusista Tadeusz Federowski, jeden z najwybitniejszych mistrzów tego instrumentu w naszym kraju. To właśnie on i gitarzysta Andrzej Cioch, a także basista Andrzej Kozakiewicz nadają właściwy timing całości, co jest absolutną podstawą w stylistyce swingowej. Aranże Janusza Zabieglińskiego nawiązują w wielu utworach do klasyki gatunku, do zespołów, w których na tych instrumentach grali m.in. Benny Goodman, Buddy de Franco i Lionel Hampton. I to jest z pewnością walor płyty – w wielu utworach rasowe, swingowe brzmienie całości. To płyta, która po ponad pół wieku od chwili powstania, nadal może sprawić sporo satysfakcji fanom, a takie utwory jak „Wieczór w Stodole”, „Prima aprilis”, „Motyw bez tytułu”, „Dana” czy „Letni dzień” dowodzą, że swing w Polsce miał już wtedy ugruntowaną pozycję, regionalną specyfikę i profesjonalnych wykonawców. Tracklista: Side A 1. Wieczór w „Stodole” 2. Trochę swingu 3. Poszukiwania 4. Prima Aprilis 5. Swingujący klakson 6. Wędrówka słońc 7. Powrót z antylopą Side B 1. Gdzie oni są 2. Motyw bez tytułu 3. Mokry śnieg 4. Dana 5. Ballada za dychę 6. Letni dzień
Garbus, która swoje realizowane chałupniczymi metodami projekty sygnuje jako Tune-Yards (albo tUnE-yArDs), tym razem, już pod auspicjami 4AD, skorzystała z dobrodziejstw profesjonalnego studia i zawodowego realizatora dźwięku oraz z pomocy basisty Nate’a Brenna. Ale w zasadzie jej metoda, bardzo osobistego dobierania bardzo szczególnych brzmień i dźwięków, także z otoczenia i nagrań plenerowych, pozostała nie zmieniona od czasów debiutanckiego "Bird-Brain” (2009), który to album tak zachwycił firmę 4AD, że zdecydowała się na jej reedycję. Garbus w bardzo niezwykły i zaskakujący sposób nawiązuje w swych utworach do popularnych gatunków, jak reggae, R&B, do wop, folk, afro-pop, piosenka musicalowa czy – to chyba ukłon w stronę Ivo Watts-Russella – atmosferyczny pop, który stał się prawie trzy dekady temu znakiem rozpoznawczym 4AD ("Wooly Wolly Gang”).
Album "Foot Of The Mountain” jest powrotem zespołu do klasycznego popu, dzięki któremu A-ha stało się jednym z najpopularniejszych zespołów na świecie, a ich albumy sprzedały się w ponad 36 milionach egzemplarzy. Płyta zawiera w sobie wszystkie najważniejsze rzeczy, które określają grupę: wysokie wokale, syntezatorowe smaczki, tęskneteksty i melancholijne brzmienia. Tym razem A-HA udało nam się stworzyć świetną kolekcję piosenek.Tworzona i nagrana w różnych miejscach na świecie - od Oslo, gdzie w 1982 roku powstała grupa po Nowy Jork, gdzie mieszka Paul. "Foot Of The Mountain”, ma w opinii Mortena "w przeważającej części syntezatorowe brzmienie”. W dziesięciu nowych utworach pobrzmiewają echa hitów A-HA z początku ich kariery "Take On Me”, "The Sun Always” "Shines On TV” i "I’ve Been Losing You”. Ten album ma potencjał i siłę, Morten ma niesamowity głos, jeden z najbardziej rozpoznawalnych wokali wśród wykonawców pop. A jego głos najlepiej brzmi, kiedy towarzyszy mu elektroniczne brzmienie.