Shir prezentuje izraelskie tańce, piosenki ludowe, pieśni liturgiczne, pieśni miłosne, weselne śpiewane w języku hebrajskim. W książeczce biografia zespołu, oryginalne teksty w hebrajskim i angielskim tłumaczeniu.
„In The Evening” i „All My Love” to chyba najbardziej znane piosenki z ostatniej płyty pt. „In Through The Out Door”. Fenomenalna grupa Led Zeppelin nagrała ją z Johnem Bonhamem. Materiał ukazuje się ponownie w serii wznowień studyjnych płyt zespołu. Za remastering z oryginalnych analogowych taśm odpowiada Jimmy Page.
Jerzy Fryderyk Haendel dołącza do listy kompozytorów takich jak: Purcell, Monteverdi i Cavalli – twórców, którzy stali się inspiracją Christiny Pluhar i jej zespołu L'Arpeggiata przy tworzeniu swoich albumów. Wraz z projektem Händel Goes Wild Christina Pluhar i jej zespół L'Arpeggiata po raz kolejny rozpoczęli muzyczną podróż w czasie, tym razem w towarzystwie sopranistki – Nurii Rial, kontratenora – Valera Sabadusa i klarnecisty jazzowego – Gianluigi Trovesi’ego, aby ponownie odkrywać muzykę kosmopolitycznego kompozytora w swoim własnym, niepowtarzalnym i porywającym stylu. Estetykę zespołu L'Arpeggiata w 2012 roku podsumował The New York Times w najlepszy możliwy sposób: "Grupa wykorzystuje inspirowane współczesnym popem partie wokalne oraz zaczerpnięte z jazzu techniki improwizacyjne i używa ich do wykonywania muzyki dawnej. Te śmiałe pod względem stylistycznym muzyczne hybrydy napędzane są głównie poprzez fascynację muzyką barokową, a także chęcią odświeżenia jej przy jednoczesnym zachowaniu jej oryginalnych elementów - zwłaszcza ozdobników. W efekcie możemy sprawdzić jak współczesne style muzyczne sprawdzają się w wykonawstwie utworów historycznych". Muzyka Haendla jest tak wysublimowana, że łatwo zapominamy o tym, że był on mistrzem "show businessu" – nie tylko genialnym kompozytorem, ale także świetnym impresario. Doskonale rozumiał rynek muzyczny swoich czasów. W okresie 15 lat uruchomił i prowadził trzy firmy przynoszące zyski operowe w Londynie. Był także niezwykle płodnym kompozytorem - same jego kompozycje wokalne obejmują 42 oper, 29 oratoriów i ponad 120 kantat. Obecnie dzieła Haendla są najczęściej wykonywanymi utworami przedklasycznej epoki. Tytuł nowego albumu Christiny Pluhar odnosi się przede wszystkim do pomysłowego i pełnego fantazji podejścia do muzyki zespołu L'Arpeggiata, a artystka przypomina nam, że "Haendel chyba był całkiem szalony" i przytacza znaną anegdotę: "Gdy podczas próby do jego opery Ottone, sławna sopranistka Francesca Cuzzoni odmówiła zaśpiewania arii Falsa imagine, tak się wściekł, że chwycił ją wpół i zagroził, że wyrzuci przez okno". Muzyka w Händel Goes Wild zachwyca stylem jak w Music For A While – Improvisations na temat Henry Purcella, wydanym przez zespół L'Arpeggiata w wytwórni Erato w 2014 roku. Chwaląc ten album, BBC Music Magazine napisał: "Widać długie doświadczenie w łączeniu wykonywania muzyki barokowej ze stylami inspirowanymi jazzem; podejście zespołu L'Arpeggiata daje nowe życie twórczości kompozytora, u którego linia basu przypomina gitarowe riffy, a jego quasi-folkowe melodie są surowe i proste. Instrumenty barokowe oraz skład jazzowego combo tworzą miksturę stanowiącą intrygujący efekt". Christina Pluhar przypomina nam, że Haendel był świetnym dramaturgiem, co można dostrzec w wybranych do albumu ariach scenicznych. Warto też zwrócić uwagę na uzupełnienia instrumentalne, m.in. radosne Arrival of the Queen of Sheba from Solomon czy wzruszająca Lascia ch'io pianga z opery Rinaldo, pełna ufności Where’er you walk z oratorium Semele, refleksyjna Ombra mai fu z opery Serse (znana jako Handel’s Largo) oraz lament Piangerò la sorte mia z opery Giulio Cesare. Haendel miał tendencję do pisania swoich arii w formie "da capo", z wyraźnie skontrastowaną częścią środkową i charakterystycznym powtórzeniem pierwszej sekcji. "Wszyscy barokowi kompozytorzy stosowali ścisłe formy" – wyjaśnia Pluhar – "Lecz formy te pozwalały śpiewakom i muzykom improwizować oraz dowolnie stosować ozdobniki, zwłaszcza w powtórzeniach dzięki zastosowaniu formy ‘da capo’". Z kolei Nurial Rial, której głos The Guardian opisał jako "dziewiczy, łagodny i lekki jak piórko" współpracowała z zespołem z L'Arpeggiata przy albumie z utworami Cavalliego i Monteverdiego. Natomiast zupełną nowością jest współpraca z Valerem Sabadusem, który śpiewa wspaniałym wysokim kontratenorem. "Kiedy pracuję ze śpiewakami, mówi Christina Pluhar, zawsze staram się dobrać właściwy utwór do ich głosów, tak aby mogli zabłysnąć i w najwyższym stopniu poruszyć słuchaczy. Ale wybieram też utwory, w których wyczuwam pewną harmoniczną i melodyczną dwuznaczność, która pozwala nam muzyczne podróżować między wiekami". Przykładem na to, że muzyczne podróże w czasie są możliwe, jest obecność na nagraniach wielkiego muzyka jazzowego i klarnecisty Gianluigi Trovesi, który już często występował z zespołem L'Arpeggiata i wniósł duży wkład do Music For A While – Improvisations, albumu inspirowanego twórczością Henry Purcella. Według słów Jazz Times jest on "wizjonerem i konceptualistą, który na nowo wymyśla jazz, ukazując go w żywych śródziemnomorskich barwach…". Wbrew pozorom jego temperament idealnie pasuje do Haendla.
Muzyka zespołu ISIS to idealna metafora ich 13-letniej kariery: cierpliwa, skrupulatna, pełna napięcia i spokojnie budująca je, aż sejsmicznie wybucha w punkcie kulminacyjnym.Hipnotyczne riffy i brzmienie sprzed lat, ale także niespotykana lekkość i świeże „dzisiejsze” spojrzenie na muzykę - to wszystko znajdziemy na ich albumach.ISIS konsekwentnie i z sukcesem nawigują tym projektem, nie tracąc przy tym początkowej idei, jaka stała za nim."Live VII" to siódmy album z serii, wydany już po rozpadzie zespołu. Koncert został zarejestrowany w The Corner Hotel w Melbourne w Australii 25 lutego 2010 roku jako część Soundwave Festival.
The Clarinotts to zespół złożony z ojca Ernsta i jego dwóch synów Daniela i Adreasa Ottensamerów, zwany królewską rodziną klarnecistów. Ernst i Daniel są solistami w orkiestrze Wiener Philharmoniker, a Andreas jest solistą w Berliner Philharmonie. Rodzinny zespół powstał jeszcze, kiedy Daniel i Adreas byli dziećmi i muzykowali razem z ojcem w domu. 2005 to data oficjalnego powstania zespołu, który od tego czasu zaczął prowadzić profesjonalną działalność koncertową.Album będący debiutem fonograficznym zespołu The Clarinotts prezentuje najbardziej wirtuozowskie kompozycje, jakie zostały napisane na klarnet w aranżacjach na 2-3 solistów i orkiestrę lub fortepian. Dwa utwory z albumu zespołu The Clarinotts znajdą się w programie Koncertu Noworocznego 2016.
Album zawierający bardziej i mniej znane kołysanki w wykonaniu Chóru Dziecięcego Filharmonii Drezdeńskiej. To kolejny już album tego zespołu wydany przez Sony Classical po doskonale przyjętym przez krytyków albumie prezentującym wybór znanych kolęd.
Następca "West Ryder Pauper Lunatic Asylum" powstawała w rodzinnym mieście zespołu - Leicester. Materiał zmiksowany został natomiast w San Francisco. Autorem i producentem dzieła jest członek zespołu - Sergio Pizzorno. – ‘Velociraptor!’ to wielki skok w karierze największej brytyjskiej kapeli - zapowiadają. Magazyn "NME" określił kawałek jako "grzmiącą, czarną chmurę o mocy techno - prawdopodobnie najcięższy numer, jaki nagrali, a niewykluczone, że i ich najlepszy". Pierwszym oficjalnym singlem z albumu jest kompozycja ‘Days Are Forgotten’, która swoją światową premierę miała pod koniec lipca 2011 roku. Singiel spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem zarówno fanów, jak i krytyków muzycznych.
Czwarty album zespołu Afromental, wydany z okazji 10-lecia istnienia grupy, zaskakuje nową, wzbogaconą mieszanką stylów. „Mental House” to niezwykłe połączenie radosnego, rytmicznego, energetycznego grania z ciężkimi brzmieniami. W utworach wciąż słychać charakterystyczny groove i flow z pogranicza soulu, hip-hopu i funku, ale wyraźnie wyczuwa się brzmienia inspirowane muzyką Korn, Alice In Chains, Guns N'Roses czy Limp Bizkit. Członkowie zespołu zapewniają, że „Mental House” to najbardziej autentyczna, spójna i oddająca ich osobowość płyta. Album zawiera 10 utworów. Tytułowy, pełen energii singiel "Mental House” nawiązuje stylistyką do rapcore'a oraz hard rocka. Z kolei „For Myself” przynosi sporo żywej groove'owej pulsacji na początku, która po chwili ewoluuje w mieszankę hip-hopu, soulu i gitarowego grania pożenionego ze skreczami. Chórki nasuwają skojarzenia z gospel, a orkiestracje i dęciaki kierują nas w stronę funkową. Kolejny utwór – porywający publikę „Fuck The World” – idealnie sprawdziłby się na ścieżce dźwiękowej filmu o superbohaterze. Na płycie „Mental House” znajduje się również drapieżny, hardrockowy kawałek „Lust Call” oraz wspaniała, podnosząca na duchu piosenka "Forever Young" z nieco baśniowym i zaskakującym początkiem. „Differences”, ostatni numer na krążku, to liryczna rockowa ballada śpiewana na dwa głosy. Warto podkreślić, że „Mental House” to pierwszy w historii grupy album nagrany w całości „na setkę”, przez co ładunek energetyczny na płycie jest jeszcze bliższy temu co zespół z sukcesem od lat prezentuje na koncertach. Tracklista: 1. Mental House2. I Loved You3. For Myself4. Fuck The World5. Lust Call6. Running Away7. Return Of The Cavemen8. We Want It9. Forever Young10. Differences
Łódzki zespół pop-rockowy utworzony w marcu 1989 roku w składzie: Robert Janson - lider, g, Michał Marciniak - bg, kbrd, Paweł Marciniak - g. W 1990 roku wydał debiutancki LP The Beginning z muzyką instrumentalną. Pod koniec 1991 roku do zespołu dołączyli Sławomir Romanowski - dr i Robert Amirian - voc. Z ich udziałem w 1992 roku powstał drugi, wzbogacony o partie wokalne, CD The New Shape. W 1993 roku R. Amiriana zastąpiła wokalistka Anita Lipnicka. Nagrany z nią na początku 1994 roku CD Varius Manx: Emu zapoczątkował pasmo wielkich sukcesów zespołu. Jest laureatem Grand Prix i nagrody dziennikarzy na IMF Sopot ’94 za wykonanie promującej ten album piosenki Zanim zrozumiesz, nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyk ’94 w kategorii piosenka roku i teledysk roku (Zanim zrozumiesz), Złotego OTTO miesięcznika „Bravo”, dwóch Mikrofonów od czytelników i redakcji magazynu „Popcorn”, nagrody dla najlepszego zespołu w Dance Music Awards ’94, nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyk ’95 w kategoriach zespół roku, album roku - pop dla CD Varius Manx: Elf (który osiągnął - po raz pierwszy w historii polskiego przemysłu fonograficznego - nakład podwójnej platynowej płyty), nagrody Play-Box ’95 w kategorii zespół roku i złota dziesiątka (7 miejsce Piosenki księżycowej), Play-Box ’96 w kategorii zespół roku i złota dziesiątka (7 miejsce piosenki Pocałuj noc), Play-Box ’97 w kategorii zespół roku i złota dziesiątka (2 miejsce piosenki Orła cień).Laureatem nagród indywidualnych jest także Robert Janson: Fryderyk ’95 i Fryderyk ’96 w kategorii kompozytor roku oraz Play-Box w kategorii złota dziesiątka (9 miejsce piosenki Małe szczęścia). W 1995 roku do zespołu dołączył saksofonista Rafał Kokot. W 1996 roku A. Lipnicką zastąpiła Katarzyna Stankiewicz, z którą zespół nagrał kolejne CD Varius Manx: Ego i CD Varius Manx: End. Jest wykonawcą piosenek do filmu Młode wilki (reż. J. Żamojda) i Nocne graffiti (reż. M. Dutkiewicz). W 1998 roku zespół zawiesił działalność. Lider zespołu poświęcił się pracy kompozytorskiej, zaś instrumentalny trzon Varius Manx (R. Kokot - as, cl, kbrd, M. Marciniak - g, P. Marciniak - bg, kbrd, S. Romanowski - dr) z wokalistą Tomaszem Korpantym stworzył nową formację pod nazwą Sigma. Debiutancki CD Sigma: Emphasis wydała w 1999 roku wytwórnia Art Music Prod. W tym samym roku Varius Manx wznowił działalność bez R. Kokota i przygotował CD Varius Manx: Najlepsze z dobrych, promowany singlem z piosenką Tu i teraz oraz serią koncertów. W 2001 roku K. Stankiewicz zastąpiła Monika Kuszyńska.
"Wasteland" to pierwszy studyjny album skomponowany bez udziału tragicznie zmarłego w lutym 2016 roku współzałożyciela i gitarzysty zespołu Piotra Grudzińskiego. Tym razem Riverside zdecydował się nagrać płytę jako trio, przy udziale zaproszonych gości. Płyta porusza tematykę post-apo. Mariusz Duda, lider zespołu, komentuje: "Tematyka "post-apokaliptyczna" chodziła za mną już od dawna - książki, filmy, gry video, opowieści o próbie przetrwania w świecie, który się skończył. Dopiero teraz jednak napisanie takiej historii nabrało sensu i znaczenia, kiedy to Riverside rozpoczyna swój nowy rozdział. "Wasteland" mówi przede wszystkim o tym, co dzieje się obecnie na świecie oraz nawiązuje do tragedii jaka wydarzyła się w zespole w 2016 roku. Muzycznie powróciliśmy do mroczniejszego grania, ale i stworzyliśmy nową jakość i charakter. To wciąż Riverside, ale znacznie głębsze i dojrzalsze w swojej wymowie. Wszyscy artyści podczas promocji nowych płyt mówią o tym, że stworzyli swoje najlepsze dzieło. Ja tego nie powiem, bo wszystko co udało nam się do tej pory napisać, było bardzo dobre, wyjątkowe i na poziomie. Jednak takiego ładunku emocjonalnego, jaki ma miejsce na tym albumie, nie było jeszcze nigdy i najprawdopodobniej nigdy już nie będzie. "Wasteland" to duży, poetycki, wielowymiarowy i bardzo głęboki album. Taki, co to być może powstaje raz na całe życie". Tracklista: LP 1 Side A 1. The Day After 2. Acid Rain Part I. Where Are We Now Part II. Dancing Ghosts 3. Vale Of Tears 4. Guardian Angel Side B 1. Lament 2. The Struggle For Survival Part I. Dystropia Part II. Battle Royale LP 2 Side C 1. River Down Below 2. Wasteland 3. The Night Before