Największe hity zespołu Maroon 5 na jednym albumie! Na krążku znalazły się m.in. takie utwory jak: „Moves Like Jagger”, „Sugar”, „She Will Be Loved” czy „This Love”.
Reedycja w digipacku czwartego studyjnego albumu "Signify" – angielskiego zespołu z gatunku rocka progresywnego, Porcupine Tree. To pierwszy album w dorobku zespołu, który w całości powstał w wyniku pracy całego zespołu. Album został poprzedzony singlem Waiting (maj 1996), wydanym na CDS. Skład zespołu: Steven Wilson - guitars, piano, organ, mellotron, samples, tapes, banshee guitar, drum programming, chimes, musical boxes, vocals Richard Barbieri - synthesisers, Hammond organ, Prophet V/System 700 electronics, piano, tapes, texture, sequencers Colin Edwin - electric bass, double bass Chris Maitland - drums, cymbals, percussion, vocal harmonies on "Waiting Phase 1" and "Sever", drum loops, keyboards and voices on "Light Mass Prayers" Terumi - voices on "Bornlivedie" Tracklista: 1. Bornlivedie 2. Signify 3. Sleep Of No Dreaming 4. Pagan 5. Waiting Phase One 6. Waiting Phase Two 7. Sever 8. Idiot Prayer 9. Every Home Is Wired 10. Intermediate Jesus 11. Light Mass Prayers 12. Darkmatter
Zremasterowane (Digitally Remastered) wydawnictwo Bgo zawiera 2 albumy na jednym CD grupy America: "Perspective" oraz "In Concert". America założona została jako zespół amerykańsko-brytyjski w roku 1969 w Londynie. Początkowe dokonania grupy utrzymane były w stylistyce supergrupy Crosby, Stills & Nash. Dopiero w roku 1971 zespół zadebiutował albumem America, na którym znalazły się najsłynniejsze jego kompozycje – "I Need You" czy "A Horse With No Name". W dorobku zespołu America są utwory , które swobodne przechodzą z melancholijnych nastrojów folk rocka, po tajemniczość rocka psychodelicznego. Towarzyszył temu pełen ekspresji śpiew Gerry’ego Bleckleya, głównego wokalisty grupy. Najczęściej jednak muzyka zespołu oparta była na pogodnym, elektroakustycznym brzmieniu i łagodnych wokalizach. Charakterystyczne dla grupy America było również wykorzystanie efektów z zakresu muzyki elektronicznej, oraz sprawne łączenie stylu folk z lekko popowym brzmieniem. Skład: Gerry Beckley – śpiew, keyboard, gitara elektryczna, gitara basowa, harmonijka, gitara lap steel Dewey Bunnell – śpiew, gitara akustyczna i gitara klasyczna Dan Peek – śpiew, gitara akustyczna, gitara basowa, keyboards, harmonijka Tracklista: Perspective: 1. We Got All Night 2. See How The Love Goes 3. Can't Fall Asleep To A Lullabye 4. Special Girl 5. 5th Avenue 6. (It's Like You) Never Left At All 7. Stereo 8. Lady With A Bluebird 9. Cinderella 10. Unconditional Love 11. Fallin' Off The World In Concert: 12. Tin Man 13. I Need You 14. The Border 15. Sister Golden Hair 16. Company 17. You Can Do Magic 18. Ventura Highway 19. Daisy Jane 20. Horse With No Name 21. Survival
DVD nakręcone na koncertach w trakcie europejskiego tourne w 1989 roku. 25 utworów, 75 minut prawdziwego energetycznego, ale melodyjnego punk rocka, a także wywiady z członkami zespołu. Pierwsze DVD Bad Religion w Europie!
Tego zespołu nie trzeba przedstawiać. Legenda, ikona - zespół, który na trwałe zapisał się na kartach historii polskiej muzyki rockowej. Wspaniały występ zarejestrowany w warszawskiej "Stodole", zagrany z taką charyzmą, jakiej można się spodziewać tylko po Grzegorzu Markowskim i jego załodze! Wszystkie największe przeboje Perfectu plus kilka niespodzianek! Wydawnictwo, które wcześnie ukazało się na DVD, teraz dostępne jest również na płycie CD, polecamy!Lista utworów:1. Bla, bla, bla2. Lokomotywa z ogłoszenia3. Idź Precz4. Autobiografia5. Opanuj się6. Biała mysz7. Kołysanka dla nieznajomej8. Niewiele ci mogę dać9. Honorata w Soho10. Nie płacz Ewka11. Wyspa, drzewo, zamek12. Taki jestem13. Nie patrz jak ja tańczę14. Ale wkoło jest wesoło15. Chcemy być sobą16. Niepokonani
2 wielkie nazwiska świata muzyki Indie/Rock/Alternative: Bryce Dessner (kompozytor, gitarzysta, członek zespołu The National) i Jonny Greenwood (kompozytor, gitarzysta i keybordzista z zespołu Radiohead, autor muzyki do wielu filmów)! Album zawiera 3 nowe, ekscytujące dzieła Bryce’a Dessnera (w których również gra na gitarze) oraz słynny soundtrack Johna Greenwooda „There Will Be Blood”. Obowiązkowy album dla fanów The National i Radiohead, a także dla miłośników muzyki współczesnej i soundtracków!
Maciej Tubis idzie za ciosem. „So Us” to trzecia (a czwarta licząc wydany w sierpniu album poświęcony pamięci Dawida Bajgelmana) studyjna płyta Tubis Trio w ciągu trzech lat. Od momentu premiery „The Truth” w 2017 roku zespół nie zatrzymuje się nawet na chwilę, ale pomimo iście szaleńczego tempa pracy jakość muzyki wydaje się tylko wzrastać. Pianista przyznaje, że kluczem dla tak wzmożonej twórczej aktywności okazały się koncerty: „Zauważyliśmy, że największy pazur łapiemy grając na żywo i chcieliśmy, żeby nowa płyta również emanowała taką energią. Materiał powstał bardzo szybko, bo w niecały miesiąc, ale byliśmy na tyle ograni, że tyle czasu wystarczyło, żeby stworzyć spójny program płyty. O ile świetnie przyjęty „Flashback” z ubiegłego roku wydawał się być logicznym przedłużeniem „The Truth”, tak na „So Us” roi się od niespodzianek i świeżych rozwiązań. Nowe kompozycje faktycznie brzmią niezwykle żywo i energicznie - jeszcze większy nacisk położono na rytmikę i groove, ale nie brak tu też zaraźliwych melodii z których trio przecież słynie. Myślę, że kształt nowej muzyki to wypadkowa naturalnej ewolucji zespołu i liczby zagranych wspólnie koncertów” – kontynuuje lider. „Tytuł płyty „So Us” należy zresztą rozumieć bardzo dosłownie. Chcieliśmy, żeby ten album był już totalnie nasz, w naszym stylu” – podsumowuje pianista. Chociaż autorem wszystkich kompozycji ponownie jest Tubis, to ich finalny kształt jest dziełem całego zespołu. Jak zawsze przyniosłem kilka pomysłów, które z czasem nabrały ostatecznej formy, ale trafił się też utwór, który dopiero podczas sesji został całkowicie przearanżowany. Ostatecznie zawsze idziemy tam, gdzie prowadzi nas muzyka. Muzycy: Maciej Tubis: fortepian Paweł Puszczało: kontrabas Przemysław Pacan: perkusja
Blue Olster Cult to amerykańska grupa rockowa założona w Long Island, Nowy Jork. „Tyranny And Mutation” to 2 album zespołu wydany w 1973 roku.
13-ty w dyskografii Opeth album nosi nazwę „In Cauda Venenum”. Album będzie opublikowany w dwóch wersjach językowych: angielskiej i szwedzkiej. Autorem okładki jest po raz kolejny Travis Smith. Lider zespołu, Mikael Akerfeldt zapowiada, że album będzie czymś zaskakującym nawet jak na z reguły poszukujący i penetrujący nowe muzyczne terytoria Opeth. Akerfeldt określa nowe utwory zespołu jako „przebojowe arcydzieła”, przyznaje się do inspiracji twórczością Queen, a na płycie ma nie zabraknąć nawet elementów jazzowych. Tracklista: LP 1 Side A 1. Garden Of Earthly Delights 2. Dignity 3. Heart In Hand Side B 1. Next Of Kin 2. Lovelorn Crime LP 2 Side C 1. Charlatan 2. Universal Truth 3. The Garroter Side D 1. Continuum 2. All Things Will Pass
Mimo upływu lat, łaskawa muza opiekująca się muzyką rockową zdaje się nie opuszczać Tima Gane'a i Laetitii Sadier, kierujących jedną z najbardziej niezwykłych grup w historii gatunku. Szesnaście lat po płytowym debiucie otrzymujemy kolejny doskonały album Stereolabu, tym razem firmowany przez 4AD."Chemical Chords" wydaje się być najbardziej popowym, ciepłym i przyjemnym w odbiorze albumem w całej dyskografii Stereolabu. To jednak nie jest niespodzianką, zważywszy, iż od jakiegoś czasu grupa zarzuciła avant-popowe eksperymentowanie i solidnie na ten album przygotowała swych fanów dwoma wcześniejszymi, nie mniej udanymi płytami: "Margerine Eclipse" (2004) i składankowym "Fab Four Suture" (2006). Co rzuca się natychmiast w oczy - a raczej uszy - to zaskakująco organiczne brzmienie i precyzyjna zwięzła forma wszystkich czternastu utworów zmieszczonych na płycie. Nie ma tu rozbudowanych improwizacji, repetycyjnych motywów muzycznych, cały arsenał analogowych syntezatorów zespołu praktycznie zdaje się tu nie istnieć (jeśli nie liczyć kilku utworów bezpośrednio nawiązujących do przeszłości Stereolabu, które to wrażenie dodatkowo wzmacnia chwilowy powrót dawnego współpracownika grupy Seana O'Hagana jako aranżera i producenta). Sporo tu natomiast brzmień sekcji dętej i smyczków, pojawiają się dźwięki takich instrumentów jak klawikord czy ksylofon, które nadają całości miły, lounge-popowy i zrelaksowany, kameralny charakter. Oczywistym punktem odniesienia dla Gane'a jest tutaj muzyka lat 60., a zwłaszcza produkcje z logo Motown i muzyczne wizje Briana Wilsona z okresu "Pet Sounds". Wpływy tych pierwszych słychać choćby w "Three Women" czy "Self Portrait With 'Electric Brain'", a te drugie łatwo rozszyfrować w "The Extatic Static" czy "Silver Sands". Naturalnie, Gane tym wszystkim "zapożyczeniom" nadaje charakterystyczny dla niepowtarzalnej stylistyki Stereolabu lekko futurystyczny, ale chwilami także (np. w "Cellulosesunshine") jakby acid-rockowy sznyt. W pewnej części repertuaru z płyty - jak już wspomnieliśmy - znać także jakby chwilę muzycznej zadumy nad swoją własną przeszłością, zwłaszcza tą z czasów "Emperor's Tomato Ketchup" i "Mars Audiac Quintet" - najbardziej chyba w utworach "Valley Hi!" i "Nous Vous Demandons Pardon", może też nieco w "Vortical Phonotheque". Paleta, jakiej Gane używa w tworzeniu muzyki Stereolabu jest jednak o wiele bardziej szeroka niż tych kilka wspomnianych punktów odniesienia, można bowiem wychwycić tu coś z soundtracków Nino Roty do filmów Federico Felliniego ("One Finger Symphony"), ale też witalność starego, skocznego ragtime'u ("Daisy Click Clack"). Jednak przyjemność rozszyfrowywania i kontemplowania muzycznych inspiracji i innowacji Gane'a i Sadier lepiej pozostawić fanom zespołu, z których każdy z pewnością będzie płytą "Chemical Chords" urzeczony.