1.Statesboro Blues 4:172.Done Somebody Wrong 4:333.Stormy Monday 8:444.You Don't Love Me 19:155.Hot 'Lanta 5:176.In Memory of Elizabeth Reed 13:047.Whipping Post 22:56
Tracklista:1. Mostly Cloudy, Occasionally Sunny2. If You Think You'll Get Away With It You're Wrong3. High Trapeze4. Temptation's Got the Good Stuff5. Hoard of Hope & Plunder6. Day of the Dangerous7. A Bunch of Flowers8. Old Brown Shed9. Another Bunch of Flowers10. Thanks But No Thanks, Baby
Tracklista:1. Drifting in and Out2. Shapeless & Gone3. Is It Too Deep for You?4. Put Me to Sleep5. Backwords6. Unless You Speak from Your Heart7. The End of Silence8. If You Have a Wish9. Picture10. The Way In
It was in October 1853 that the 20-year-old Johannes Brahms completed his Piano Sonata No. 3 in F minor, while staying with Robert and Clara Schumann in Düsseldorf. The work had occupied him for some months – at least since the summer of the same year, when he had encountered Franz Liszt, and had heard his recently completed B minor Sonata. Strictly speaking, he may only have heard parts of it: according to some reports, Brahms fell asleep during the performance… It is tempting to see the younger man’s sonata as a response to Liszt’s work, but whatever the case may be, its heroic scale, unconventional layout and high quality made it one of the most impressive sonatas since those of Beethoven and Schubert. Significantly, Brahms never wrote another piano sonata, as if he had said as much as he wanted to say in that genre. Instead he would go on to compose in more concentrated formats, but he also wrote a series of large-scale sets of variations, among which the Handel Variations must be considered his crowning achievement. Completed in September 1861 and dedicated to Clara Schumann, the work shows Brahms at the height of his powers, confirming his position as the preeminent preserver and representative of tradition. In fact even Wagner saw its significance when Brahms played it to him, commenting that it showed what could still be done with the old forms by someone who knew how to use them. Performing these landmarks in the19th-century literature for solo piano is the British pianist Jonathan Plowright, hailed in Gramophone as ‘one of the finest living pianists’, and here making his début on BIS.
"Tell Me How You Really Feel" ma premierę 18 maja. Pierwszy album artystki – "Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit" został bardzo dobrze odebrany na całym świecie. Ta płyta podkreśli, że Courtney jest jednym z najważniejszych głosów indie rockowych, które łączą śmieszne obserwacje z krytyczną samooceną. Ten specyficzny sposób opowiadania o otaczającym nas świecie jest ciągle obecny w jej twórczości. Jednak kolekcja utworów to poważniejsze spojrzenie na nasze społeczeństwo. To sprawia, że muzyka staje się nie tylko zaraźliwa, ale też bardzo aktualna.
Album „Ten Typ Mes i Lepsze Żbiki", który został wydany nakładem Alkopogligamia.com, macierzystej wytwórni Mesa, to zarówno zbiór premierowych utworów nagranych w towarzystwie innych muzyków, jak i w pełni solowych piosenek Typa. Raper i producent zaangażował do współpracy Szoguna, doświadczonego producenta i aranżera muzyki miejskiej. Tym samym Mes i Szogun stali się „dyrygentami”, czy też „doktorami Dre” tego projektu. Różnorodne bity, które stworzyli, po kolei uzupełniali śladami muzyki – od nucącego Mesa, przez rap kolegów z 2cztery7, po trąbkę, puzon, gitarę czy anielski głos Moniki Borzym. Na albumie możemy usłyszeć jeszcze wielu gości (głównie z wytwórni Alkopoligamia.com, która ostatnio przyjęła w swoje szeregi LJ Karwela, Kubę Knapa i Zetenwupe).
Tracklista:1. I. Andante Grave2. II. Moderato3. III. Allegro, Ma Non Troppo4. I. Allegro Non Troppo5. II. Allegro6. III. Largo7. IV. Allegro8. Nocturne in D Minor9. Pezzo Capriccioso in B Minor, Op. 6210. Chant Du Ménéstrel, Op. 7111. Polovtsian Dances12. In the Style of Albéniz
Przedstawiciele ciężkiego metalowego brzmienia Evilfeast. Prezentują płytę zatytułowaną „Mysteries Of The Nocturnal Forest” nagraną w 2018 roku, krążek zawiera dziewięć utworów, które otacza dynamiczna i mocna aura. Płyta to nic innego jak bomba atomowa, która wybucha niezrównanymi pokładami death-metalowej energii w postaci dźwięków, dając słuchaczowi niebywałe przeżycia muzyczne. Tracklista: 1. Ode To A Rising Fullmoon (Intro) 2. Immerse Into Cold Mist 3. Thy Woods Are Sacred 4. Towards The Funeral Winternight Landscape 5. Solitude Apotheosis 6. Descending Winds Of Holocaust 7. The Black Heavens Open 8. Morbid Rejoice 9. Desolate Fields Left (Outro)
Guillermo Scott Herren, znany m.in. również jako Savath & Savalas, powraca do swego avant-hiphopowego projektu Prefuse 73. Płyta "Preparations" w dużym stopniu nawiązuje do słynnego krążka "One Word Extinguisher", tyle, że nowe nagrania, pod względem aranżacyjnym, brzmią jeszcze bardziej bogato, żywo i organicznie. Herren sam zagrał na takich instrumentach jak fortepian, bas, flet, perkusja, klarnet czy wiolonczela, sam siebie wysamplował, poskładał i wykreował niemalże całą orkiestrę. Tym razem zrezygnował z udziału wokalistów, a na płycie wspomaga go jedynie John Steiner (Helmet, Tomahawk, Battles) oraz nowojorska formacja School Of Seven Bells. "Preparations" mają bardziej instrumentalny charakter, jednak w przypadku Prefuse 73, sama muzyka niesie ze sobą dużo więcej treści oraz emocji i jest dużo bardziej wymowna, niż całe zastępy MCs na mikrofonie.
Tracklista:1. Alive2. Left for Dead4. Playing Fiction5. Guilty Melody6. Open Water7. Curtain Call8. Scatterbrained9. Flatline10. While the World Keeps Spinning3. The Rich Life of a Poor Man11. Home