„ELV1S: 30 #1 Hits” to dwupłytowy album winylowy, na którym znalazły się przeboje artysty, które gościły na szczytach list przebojów Stanów Zjednoczonych, wielkiej Brytanii i Australii. Album ten zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard 200 a na całym świecie sprzedało się ponad dwanaście milionów egzemplarzy tej płyty.
Duet Dead Can Dance wydaje nowy album! „Dionysus” ukaże się 2 listopada nakładem [PIAS] Recordings. To pierwszy od sześciu lat premierowy materiał Lisy Gerrard i Brendana Perryego – w 2012 roku zespół powrócił po wielu latach milczenia z płytą „Anastasis”. Od momentu powstania w 1981 roku duet Dead Can Dance był zaintrygowany europejską folkową tradycją. Nie tylko w kontekście muzyki, ale również świeckich, religijnych czy duchowych rytuałów. Czerpiąc inspirację z tego kontekstu Brendan Perry badał święta wiosny i żniw wywodzące się z praktyk religijnych Dionizosa i wysunął na pierwszy plan obrzędy oraz rytuały praktykowane do dnia dzisiejszego. Proces powstawania albumu „Dionysus” trwał dwa lata. W tym czasie Brendan Perry zgromadził kolekcję unikatowych instrumentów ludowych, które nadały nowej muzyce wyjątkowy klimat. Podczas prac inspiracje czerpał z najróżniejszych zakątków świata i po raz kolejny starał się podkreślić, że muzykę w najróżniejszych formach możemy odnaleźć wszędzie. Krążek ma być celebracją rodzaju ludzkiego, który żyje w zgodzie i szacunku do natury. Album przybiera formę oratorium - na „Dionysus” składają się dwa akty, które w siedmiu częściach reprezentują różne aspekty mitu Dionizosa.Za szatę graficzną płyty odpowiedzialny jest meksykański artysta Huichol. „Dionysus” ukazuję się w trzech formatach: CD, LP oraz Box Set. Tracklista: 1. Sea Borne 2. Liberator of Minds 3. Dance of the Bacchantes 4. The Mountain 5. The Invocation 6. The Forest 7. Psychopomp
Sława pierwszego albumu kwartetu założonego przez saksofonistę i kompozytora, Tima Berne’a, wykroczyła daleko poza oczekiwania muzyków: „All About Jazz” nazwał artystyczne dokonania grupy muzyką „nieprzewidywalną i świeżą”, a „The Guardian” określił ją jako „lekcję równowagi pomiędzy kompozycją i improwizacją tego akustycznego składu”. Album DownBeat znalazł się w najlepszej dziesiątce premier 2012 r., a krytyk „New York Timesa”, Nate Chinen, wymienił go jako swój prywatny numer 1. „Jazzwise” podkreślił rangę Snakeoil, pisząc o nim jako o projekcie „pełnokrwistym i przepełnionym mądrością”. Podbudowany pozytywną recepcją zespół wzbił się na wyżyny swych możliwości na drugim krążku wydanym w ECM zatytułowanym Shadow Man. Razem od ponad czterech lat, Berne i jego wywodzący się z nowojorscy muzycy – pianista Matt Mitchell, klarnecista Oscar Noriega i perkusista Ches Smith – potwierdzają wcześniejsze oceny, udowadniając, że między nimi istnieje coś w rodzaju muzycznej telepatii. Sześć utworów wchodzących w skład albumu Shadow Man to zestaw na równi duchowy i racjonalny, to mieszanka dynamiki i przejmującego liryzmu, arcyciekawych kontrapunktów i intrygującej harmonii, splot detalu i całości. Album ten jest dużym doświadczeniem dla zmysłów, ujmującym i poruszającym wyobraźnię.
HipoToniA to uliczny skład hip-hopowy założony przez Kacpra HTA oraz Dawidziora. Muzycy reprezentujący Rybnik oraz Nowy Sącz 6 września zaprezentują słuchaczom debiutancki album zatytułowany „Honor Twoją Amunicją”. Jest to pierwsze w pełni legalne wydawnictwo grupy mającej do tej pory dziesiątki tysięcy fanów w podziemiu. Album „Honor Twoją Amunicją” zawiera 18 utworów przesiąkniętych prawdziwym ulicznym rapem w najlepszym wydaniu. Za muzykę na krążku odpowiadają tacy producenci jak PSR (muzyk odpowiedzialny za brzmienie ozłoconej płyty Kaliego „Gdy Zgaśnie Słońce”), Poszwixxx z białostockiego zespołu Fabuła, I’Scream oraz inni. Gościnnie na płycie Hipotonii usłyszymy PMM, Słonia, Ero (BC/JWP), SNDK, NON Koneksję, Żarego, Kaliego, Songo, Hipisa oraz wokalistki Aichę i Asteye. Płyta została nagrana w legendarnym studio DJ Feel-Xa.
Długo wyczekiwany album studyjny Behemoth ukazuję się 5 października i nosi tytuł "I Loved You At Your Darkest". Już bardziej bluźnierczy nie będzie, zapowiada nadchodzący album “I Loved You at Your Darkest" lider Behemotha” – Adam Nergal Darski. Płyta ukazuję się w Polsce nakładem Mystic Production, zaś na świecie Metal Blade (USA) oraz Nuclear Blast (Europa). Tytuł albumu wydaje się nietypowym tytułem dla black metalowego krążka, ale pochodzenie może zadziwić fanów jeszcze bardziej niż same słowa. To werset z Biblii, zdradza Nergal, a właściwie cytat samego Jezusa Chrystusa. Użycie tych słów w kontekście tytułu naszej nowej płyty postrzegam jako ekstremalne świętokradztwo”. Muzyka zawarta na "ILYAYD" to czysty, miażdżący black metalowy majestat, wypełniony piekielnymi riffami, grzmiącymi kanonadami perkusji i chórami liturgicznymi, przywodzącymi na myśl klasyczne horrory. To jak dotąd najbardziej zróżnicowana propozycja wydawnicza Behemoth: z jednej strony ekstremalna i radykalna, z drugiej najbardziej rockowa z dotychczasowych płyt zespołu. Album został wyprodukowany przez Behemoth. Bębny współprodukował Daniel Bergstrand (Meshuggah, In Flames), miksem zajął się Matt Hyde (Slayer, Children Of Bodom), masteringiem Tom Baker (Nine Inch Nails, Marilyn Manson), a w nagraniach wzięła udział siedemnastoosobowa polska orkiestra pod dyrekcją Jana Stokłosy. Tracklista: 1. Solve (Intro) 2. Wolves Ov Siberia 3. God = Dog 4. Ecclesia Diabolica Catholica 5. Bartzabel 6. If Crucifixtion Was Not Enough 7. Angelvs XIII 8. Sabbath Mater 9. Havohej Pantocrator 10. ROM 5:8 11. We Are The Next 1000 Years 12. Coagula (Outro) - Liczba stron w książeczce: 40
"A Mineral Love" to siódmy album w dorobku Stephena Wilkinsona, angielskiego producenta, szerzej znanego jako Bibio. "Ten album, za pomocą różnych znanych form muzycznych, celebruje świętą i cenną walkę z ludzką niepewnością" - mówi o swoim nowym dziele Wilkinson. "To jest także celebrowanie mojej miłości do rzemiosła nagraniowego, podczas którego czerpałem inspiracje z różnych źródeł, od końca lat sześćdziesiątych do czasów obecnych. Wszystkie te formy mają jednak zaskakujące zwroty, a razem stanowią niesamowity koktajl". Wilkinson podkreśla, że każda z zaprezentowanych na "A Mineral Love" kompozycji, ma swoje przemyślane miejsce na albumie.
Gdy Mackenzie Scott zaczęła komponować materiał na "Three Futures", trzecią płytę Torres, zaintrygował ją pomysł, że muzyka może cieszyć i być odbierana przez wszystkie pięć zmysłów. Podczas procesu twórczego intelektualną inspiracją dla Scott okazały się książki: te dotyczące fikcji ("Przezroczyste przedmioty" Vladimira Nabokova, "Ruchome święto" Ernesta Hemingwaya, czy "Self-Help" Lorrie Moore), wspomnień ("Hunger Makes Me a Modern Girl" Carrie Brownstein, "Between the World and Me" Ta-Nehisi Coatesa), a nawet "Psychomagic: The Transformative Power of Shamanic Psychotherapy" Alejandro Jodorowskyego. Szczególną inspiracją dla "Three Futures" okazała się książka Coatesa, która skłoniła ją do pisania o celebracji ciała. "Cały ten album dotyczy ciała, które zostało dane każdemu z nas jako mechanizm radości" - mówi Scott. "Ciało jest czymś, co należy celebrować". Tracklista: 1. Tongue Slap Your Brains Out 2. Skim 3. Three Futures 4. Righteous Woman 5. Greener Stretch 6. Helen In The Woods 7. Bad Baby Pie 8. Marble Focus 9. Concrete Ganesha 10. To Be Given A Body
BTS – południowokoreański zespół, który szturmem zdobywa serca słuchaczy na całym świecie prezentuje wydawnictwo „Lights/Boy With Luv”. Album zawiera nowy singiel „Lights” i japońskojęzyczne wersje ostatnich mega hitów boysbandu – „Boy With Luv” oraz „Idol”. Poza wersja standardową album został również wydany w trzech wersjach limitowanych. Wersja Limitowana A zawiera DVD z teledyskami do „Lights” oraz „Idol”, wersja limitowana B została wzbogacona o „Making Of”, z kolei na wersji limitowanej C znajdziemy dodatkowo 36-stronicowy booklet. Tracklista: 1. Lights 2. Boy With Luv 3. Idol
"Pink Cream" 69 to pierwszy album tej heavymetalowej grupy. Pod względem wydajności wiodącymi instrumentami są naturalnie wokal Andy'ego i pomysłowa gra na gitarze Alfreda; Ogólnie „Pink Cream 69” należy uznać za klasyczny melodyczny hard rockowy album z lat 80., który pozostanie istotną siłą sceny w następnych dziesięcioleciach. "Pink Cream" 69 to niemiecki zespół założony w 1987 roku w Karlsruhe w Niemczech przez Andi Derisa, Dennisa Warda, Kostę Zafiriou i Alfreda Kofflera. Zespół pozyskał swój pierwszy kontrakt wygrywając konkurs muzyczny Metal Hammer w Ludwigsburgu rok po utworzeniu. Skład zespołu: Bass – Dennis Ward Drums, Keyboards [Synth-Drums] – Kosta Zafiriou Guitar – Alfred Koffler Mastered By [Digital Lacquer] – Rico Sonderegger Mastered By [Digital], Edited By – Dirk Steffens, Peter Harenberg Vocals – Andi Deris Zremasterowany krążek został wydany ponownie w 2019 roku nakładem wydawnictwa Music On Cd. Dodano 3 utwory bonusowe. Tracklista: 1. Take Those Tears 2. Sugar For Love 3. Rolling Down A Thunder 4. One Step Into Paradise 5. Close Your Eyes 6. Welcome Night 7. Partymaker 8. Hit The Bottom Row 9. Parasite 10. I Only Wanna Be For You 11. Child Of Sorrows 12. World Of Promises 13. Shadows Are Falling
Po pięcioletnim kryzysie i rozłamie oraz triumfalnym powrocie w 2008 r. w odnowionym składzie z albumem „The Hungry Saw", grupa Tindersticks ugruntowuje odzyskaną wysoką pozycję nową płytą, dorównującą jej największym osiągnięciom i wytyczającym przyszłość.Dawno już minął czas, kiedy wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że kariera wybitnego, wysoko cenionego przez fanów i krytyków zespołu z Nottingham dobiegła końca. Epitafium dla Tindersticks zdawały się pisać twarde fakty: oto w połowie mijającej właśnie dekady aż trzech muzyków rozstało się z grupą, a jej wokalista Stuart Staples – do znudzenia porównywany do Leonarda Cohena, Iana Curtisa i Scotta Walkera - zaczął nagrywać płyty solowe i realizować różne inne prywatne projekty, jak choćby podszyta nostalgią za czasami dzieciństwa składanka „Songs For The Young At Heart”. Rozum – i szacunek dla zawiedzionych fanów - jednak wygrał z negatywnymi emocjami i w 2008 roku Tindersticks z nowymi muzykami wrócił na scenę, a pierwsze koncerty – w tym w londyńskim Royal Festival Hall i paryskim Folies Bergere – okazały się takim sukcesem, że z 10 planowanych występów zrobiła się całkiem solidna trasa, obejmująca prawie 70 miast w Europie i Ameryce Północnej. Nie mniej entuzjastycznie przyjęcie miał wydany wówczas po pięcioletniej przerwie nowy album - „The Hungry Saw”. Z nowych muzyków, zatrudnionych w tamtym czasie – którzy dołączyli do oldtimersów Staplesa, klawiszowca Davida Boultera i gitarzysty Neila Frasera - przetrwał jedynie basista Dan McKinna. Z czasem składu ostatecznie dopełnili gitarzysta David Kitt i perkusista Earl Harvin. Status pełnego członka uzyskał również współpracujący od dawna z Tindersticks trębacz Terry Edwards.Taki właśnie skład, poszerzony o flecistę Jo Frasera i wiolonczelistę Andy'ego Nice'a – a także Mary Margaret O'Harę, która gościnnie śpiewa w duecie ze Staplesem w utworze „Peanuts” - sygnuje nowy album, „Falling Down A Mountain”. I wystarczy posłuchać otwierającego go sześciominutowego utworu tytułowego, prawdopodobnie zainspirowanego pod względem strukturalnym niegdyś rewolucyjnym, a dziś klasycznym albumem „A Kind Of Blue” (1959) Milesa Davisa, by nabrać podejrzeń, że obok doskonale wszystkim znanych brzmień i klimatów, charakterystycznych dla Tindersticks, sporo tu będzie nowego. Sam zespół zresztą przyznaje, że o ile comebackowy „The Hungry Saw” poruszał się wewnątrz doskonale znanych muzykom stylistycznych granic, tak podczas tworzenia „Falling Down A Montains” często te granice ignorował. Zamiast dumania, co zespół miał na myśli, lepiej posłuchać „She Rode Me Down”, który ze swym rytmem i gitarową aranżacją mógłby znaleźć się na ścieżce jakiegoś westernu, rozgrywającego się na pograniczu z Meksykiem, albo akustycznej, rockowej ballady „Black Smoke”, albo bluesującego „No Place Alone”, jaki mógłby pochodzić wprost ze śpiewnika The Rolling Stones z okresu „Beggars Banquet”, tyle że po obróbce na potrzeby programu MTV Unplugged. Większość to jednak odświeżony i zróżnicowany aranżacyjnie kameralny rock o intymnym, romantycznym zabarwieniu: czasem liryczny (jak w duecie z O'Harą w „Peanuts”), czasem utrzymany w jasnych barwach („Keep You Beautiful”), czasem o ciemniejszej kolorystyce (jak w obu instrumentalnych kompozycjach albumu, „Hubbards Hills” i „Piano Music”).„Tindersticks dowiedli, że są rzadkim wyjątkiem od ogólnie znanej zasady, według której reaktywowane zespoły zwykle nagrywają rozczarowujące płyty” - pisał po ukazaniu się „The Hungry Saw” recenzent serwisu internetowego „Under the Radar”. „Falling Down A Mountain” dowodzi jeszcze czegoś więcej, co już wydaje się niepodobieństwem. Otóż Tindersticks po reaktywacji nie tylko stać było na nagranie albumu na miarę swych największych osiągnięć z początków kariery („Tindersticks”, „Tindersticks 2”, „Curtains”), ale też na odwagę, by wytyczyć sobie nowe granice muzycznych poszukiwań.