Muzyka z wysp brytyjskich z XVI i XVII wieku w wykonaniu zespołu z kręgu wykonastwa muzyki dawnej Les Witches oraz Siobhán Armstrong - harfa irlandzka. Na płycie nagrana jest muzyka taneczna z dawnych wieków.
„Groove Denied” Stephena Malkmusa ukazał się nakładem Domino Recording. Tajemniczy album Stephena Malkmusa nie jest pełnym zanurzeniem w EDM czy hiptronice. W rzeczywistości na płycie nie ma żadnych instrumentalnych utworów. Każda piosenka przynosi zręczne melodie Malkmusa i jego zawoalowane teksty. „Groove Denied” to Stephen wyrywający się rutynie. Jak sam powiedział: „Fajnie jest bawić się rzeczami, którymi bawić się nie powinieneś.”. Kiedy Stephen Malkmus po raz pierwszy pojawił się na scenie na początku lat dziewięćdziesiątych jako frontman i główna twórcza siła Pavement. Obszar muzyki, z którym był związany, nie był tak naprawdę daleki od brzmień techno-rave tamtych czasów. Elektroniczna muzyka taneczna, podobnie jak teraz, dotyczyła postludzkiej precyzji, nieorganicznych faktur i hiper-cyfrowej klarowności. Ruch lo-fi w podziemnej skali bronił estetyki niechlujstwa, szorstkości i surowego ciepła - setki subtelnych odcieni, zniekształceń i otarć.
Muzyka wokalna i utwory instrumentalne włoskiego kompozytora żyjącego w pierwszej połowie XVII wieku Girolamo Frescobaldiego w wykonaniu śpiewaczki Mariany Flores i zespołu Ensemble Clematis.
Pochodzący ze Szwajcarii duet Yello od ponad 20-tu lat jest najbardziej znanym na świecie zespołem muzycznym z tego kraju. Dieter Meier i Boris Blank spotkali się w 1979 roku i naprawdę nikt nie mógł wtedy przypuszczać, że będą grać ze sobą tak długo. Stało się tak zapewne dlatego, że już ich pierwsze nagrania, z albumu ’’Solid Pleasure’’ z 1980 roku spodobały się za oceanem. Po fantastycznym sukcesie płyty ’’Stella’’ (1985) stali się znani na całym świecie. Ich piosenki wielokrotnie wykorzystywano w filmach (utwory ’’Oh Yeah’’, ’’The Race’’, ’’Tied Up’’, muzyka do filmu Disney’a ’’The Santa Clause’’), a grupa twórców techno i rave’u (Carl Craig, Westbam, The Orb, Carl Cox i Moby) oddała im hołd, nagrywając płytę ’’Hands On Yello’’. Album ’’The Eye’’ jest czternastym w ich karierze (i z pewnością nie ostatnim!). Promuje go singiel ’’Planet Dada’’.
Wokalista nieśmiertelnej formacji The Rolling Stones bierze na warsztat aktualną sytuację polityczną na świecie i prezentuje dwa do bólu szczere single "Gotta Get A Grip" i "England Lost". Za wokalnym i gitarowym popisem jak zwykle kryje się osobisty komentarz artysty przejętego i sfrustrowanego dzisiejszymi przemianami. Mick Jagger nie ma sobie równych w podsumowywaniu aktualnej sytuacji za pośrednictwem muzyki. Nie czekając na zebranie materiału na cały album, muzyk postanowił podzielić się z fanami najnowszymi singlami właśnie dziś, kiedy ich przekaz jest mocny i aktualny. Wpadające w ucho i jednocześnie prowokacyjne single zmuszają do refleksji każdego słuchacza. "Gotta Get A Grip" to bezpośredni apel muzyka, żeby pomimo trudnych czasów wziąć się w garść, być sobą i próbować kreować własną przyszłość po swojemu. Mecz piłkarski opisany w "England Lost" stanowi metaforę aktualnej sytuacji ojczyzny muzyka. Stawką jest przyszłość Anglii, która zdaje się nieuchronnie kroczyć ku upadkowi. Jednak pomimo dojmującej niepewności i targających muzykiem wątpliwości, artysta nie byłby sobą, gdyby nie opowiedział tej historii z nutką ironii i humoru. Tracklista: 1. Gotta Get A Grip 2. England Lost
„Hypersonic Missiles” zostało napisane, nagrane i wyprodukowane w samodzielnie zbudowanym przez Sama Fendera studiu nagraniowym w garażu w North Shields. Za produkcję odpowiada wieloletni przyjaciel muzyka, Bramwell Bronte. Kiedy Sam Fender wygrał nagrodę Brit Critics’ Choice pod koniec 2018 roku, jego nazwisko trafiło do grona takich wykonawców jak Adele, Florence + the Machine, Sam Smith czy Ellie Goulding, którzy w przeszłości sięgnęli po to trofeum. Gitarowy indie rock w pierwszym odruchu wydaje się niezwykle odległy od tego, co robią pozostali laureaci. Nagroda Brit to jedna z najwyższych form docenienia ciężkiej pracy Fendera. Nikt nie był w takim szoku jak sam zainteresowany, kiedy dowiedział się o werdykcie. Dokładnie w tym momencie Sam przejeżdżał koło swojej dawnej szkoły, w której jeden z nauczycieli powiedział Fenderowi, by ten odłożył muzyczne aspiracje na bok, bo do niczego się mu one nie przysłużą. Sam Fender to rzadko spotykany talent. 24-latek pochodzący z klasy robotniczej z północy Anglii, który każdy koncert gra tak, jakby miał być jego ostatnim. Obdarzony potężnym wokalem, gitarą (oczywiście firmy Fender) i przepełniony oldschoolowym przekonaniem, że wielka muzyka rockowa wciąż ma szanse zmieniać życia oraz wpływać na ludzi. Tuż po ukończeniu szkoły, Fender zatrudnił się w lokalnym pubie w Shields („miasto alkoholików z problemem wędkarstwa” – żartował wielokrotnie artysta). Został odkryty przez przypadek – do baru wszedł jego przyszły menedżer, a szef lokalu kazał Samowi złapać gitarę i zacząć grać. Sam, zwykle starający się unikać grania w trakcie pracy, chwycił za instrument i zaśpiewał trzy autorskie kompozycje. Reszta jest historią. Wszystkie utwory Sama Fendera mają luźny wspólny motyw – skupienie na tekstach. Są pełne trafnych obserwacji, kwestionowania zastałego porządku i zaangażowane społecznie. Sam ma niesamowity talent mówienia w prosty sposób o sprawach podniosłych i trafiających na nagłówki. Słowa w utworach Fendera odzwierciedlają rozmowy zwyczajnych ludzi z różnych zakątków świata, konwersacje prowadzone przez przyjaciół w kawiarniach, pubach i na tarasach. Frustracje. Nieporozumienia. Rozpacz. Koncerty Sama Fendera już na kilkanaście miesięcy przed premierą płyty wyprzedawały się błyskawicznie. Na występ w rodzinnym mieście, w Tynemouth Castle, cztery tysiące biletów rozeszło się szybciej niż w przypadku koncertów w ośmiokrotnie większym Londynie. Artysta dostąpi zaszczytu supportowania Boba Dylana oraz Neila Younga podczas koncertu w Hyde Parku. Również pierwsze występy Brytyjczyka za oceanem spotkały się z niezmiernie entuzjastycznym odbiorem. Do tej pory Sam Fender przeszedł pozytywnie wszystkie możliwe teksty, a wyposażonemu w „Hypersonic Missiles” prawdopodobnie już nic nie stanie na przeszkodzie, by trafić do ścisłej muzycznej czołówki. I to z prędkością ponaddźwiękową.
Wyjątkowa płyta, zakomponowana w niezwykle osobistą wypowiedź Edwarda Wolanina, jednego z najciekawszych polskich pianistów średniego pokolenia. Trzy zupełnie różne stylistycznie utwory, połączone w silny łańcuch głębokich emocji, stanowią całość, kulminującą jednym z najsłynniejszych utworów Mahlera, w transkrypcji Gribbena. Kompozycję płyty można przyrównać do heglowskiej triady gdzie punktem wyjścia jest kameralna muzyka Chopina w Nokturnie H-dur Op. 62, zaś antytezę tworzy odkrywcza interpretacja monumentalnego cyklu preludiów op. 23 Rachmaninowa. Adagietto Mahlera - miejsce styku różnych wpływów muzycznych, które wywieść można od Chopina - podpowiada zaskakującą syntezę obu tych arcydzieł.
Film „Kurt Cobain: Montage Of Heck” jest jednym z najbardziej innowacyjnych, a zarazem intymnych dokumentów w historii kina. Jest jedynym, w pełni autoryzowanym filmem o życiu Kurta Cobaina. To że córka zmarłego muzyka Frances Bean Cobain jest współproducentką filmu, pozwoliło na dotarcie do najbardziej prywatnych rodzinnych archiwów.
Marne Szanse z Warszawy mają za sobą dekadę dawania czadu na najrozmaitszych polskich scenach. Grupa powstała w 2008 roku z inicjatywy Piotra Olczyka, po rozpadzie punkowej kapeli Voldenberg, założonej przez Marka Iwańczuka, basistę legendarnego Kryzysu i muzyka zespołów Poland i Che!. Nowy band powołując się na punkowe wpływy, sięgał jednak dużo dalej a jego muzyka łącząc rocka z elektroniką znacznie odbiegała od tego co fani punk rocka nazwaliby muzyką dla siebie. Jednak „Dance Punk” zrobił swoje i zespół zaistniał na sporej ilości imprez u boku wielu topowych artystów, zdobył kilogramy wyróżnień, nagrał kilka singli, EP-ek i dwa albumy.....aby po latach wrócić do swoich punkowych korzeni i zaproponować słuchaczom jedyną w swoim rodzaju energetyczną dawkę melodyjnego punk rocka. Muzyczne inspiracje idolami z młodości (Rancid, Offspring, Dezerter i inni) w połączeniu z polskimi tekstami tworzą niepowtarzalny klimat lat 90. 200 koncertów na terenie całego kraju, występy u boku gwiazd, tytuł Debiutanta Roku stacji RebelTV i 4FunTV, wygrana na przeglądzie Czas Na Ciebie, wygrana na festiwalu MuzzFest, a także dwie płyty długogrające, single oraz EP-ki to w skrócie dotychczasowy dorobek Marnych Szans. Swój debiutancki album „Killerdisco” warszawiacy zaprezentowali w grudniu 2014 roku w klubie Hybrydy. Latem 2017 roku ukazał się drugi album „Cztery Akordy” a w 2018 roku, po dziesięciu latach działalności, muzycy odłożyli na bok syntezatory i weszli do studia, by nagrać materiał na trzeci album pełen punkowego brzmienia. Tak powstał krążek „Cofamy do przodu”. Tytuł albumu „Cofamy do przodu” w sposób jednoznaczny przedstawia filozofię Marnych Szans, dla których powrót do muzycznych korzeni oznacza także krok do przodu z nowymi pomysłami i nową energią. Marne Szanse swoja trzecia płytą niejako debiutują ponownie zwracając się w stronę tych, którzy najbardziej cenią sobie melodyjne, gitarowe brzmienie, teksty o tym co tu i teraz i punkowy czad. Prezentując 17 własnych utworów zapraszają na ostry 40-minutowy, punkowy show.
Dwupłytowy album Sleeper stanowi zapis nigdy wcześniej niepublikowanego koncertu Keitha Jarretta z zespołem, który pod nazwą European Quartet wystąpił w tokijskiej Nakano Sun Plaza w kwietniu 1979 r. Wszystkie wykonane wówczas kompozycje napisane zostały przez Jarretta i są to: Personal Mountains, Innocence, So Tender, Oasis, Chant of the Soil, Prism oraz New Dance. Wyjątkowe improwizacje, dialogowanie instrumentów, przeplatanie się odcinków pełnych energii, żywiołowych z lirycznymi pasażami to wszystko, z czym możemy zetknąć się na tej płycie. Współpraca Jarretta z Janem Garbarkiem oraz sekcją rytmiczną firmowaną nazwiskami Danielsson/Christensen sprawiła, że prezentowana obecnie muzyka zachwyca świeżością i emanującą z gry radością artystów z odkrywania dziewiczych rejonów muzyki. Wykonany ponad trzydzieści lat temu program zmiksowany na nowo w Oslo pozwala no nowo cieszyć się szczytową formą kwartetu, w jakiej był podczas tamtego niezapomnianego wieczoru.Tracklista:CD 11. Personal Mountains2. Innocence3. So TenderCD 21. Oasis2. Chant Of The Soil3. Prism4. New Dance