Kolejny dwupłytowy album serii Perły Muzyki Polskiej stanowiący przegląd twórczości H. M. Góreckiego. Album otrzymał w 2003 nagrody dwóch Fryderyków w kategorii Muzyka Współczesna oraz Najwybitniejsze Nagrania Muzyki Polskiej.
Seria stworzona z myślą o fanach muzyki pop na najwyższym poziomie. Ikony Muzyki to najciekawsze wydawnictwa typu Best OF ponadczasowych gwiazd światowej muzyki rozrywkowej z katalogu Sony Music.
33-płytowa edycja z nagraniami muzyki Claude’a Debussy’ego to imponująca, kompletna kolekcja na stulecie śmierci kompozytora. 25 marca 2018 roku świętowana będzie setna rocznica śmierci Claude’a Debussy’ego, francuskiego kompozytora, jednego z najbardziej cenionych i kochanych przez melomanów, powszechnie uważanego za jednego z ojców muzyki współczesnej. Przygotowywany na styczeń 2018 roku nowy, 33-płytowy zestaw Warner Classics jest pierwszą i jedyną pełną kolekcją nagrań Debussy’ego. Zawiera wszystkie jego znane utwory, łącznie z sześcioma utworami, które na potrzeby tego wydania nagrano po raz pierwszy w historii. Przygotowany we współpracy z wybitnym ekspertem od Debussy’ego, Denisem Herlinem, kolekcja Debussy: Complete Works [Debussy: Dzieła wszystkie] zawiera nagrania starannie wybrane ze względu zarówno na ich artystyczną wartość, jak i ich emocjonalność i autentyzm. Nie lada gratką jest też bezcenny dodatek – album składający się z nagrań samego Debussy’ego, który był zarazem wybitnym pianistą. Wśród innych znakomitych wykonawców, których nagrania znalazły się w tej kolekcji można usłyszeć: Marthę Argerich, Itzhaka Perlmana, Yehudiego Menuhina, Daniela Barenboima, Kenta Nagano, Sir Simona Rattle’a i crème de la crème szkoły francuskiej – od Aldo Ciccioniego, Samsona François czy Gérarda Souzay, po Pierre-Laurenta Almarda, Philippe’a Jaroussky’ego, Roberto Alagnę, Natalie Dessay oraz Quatuora Ebène. Jedyne dzieło, które nie jest dostępne w oryginalnej wersji na orkiestrę, to skomponowane w czerwcu 1882 Intermezzo. Jednak można sobie jego brzmienie wyobrazić na podstawie przygotowanej przez kompozytora transkrypcji na dwa fortepiany. Kolekcja zawiera również jedyne znane akustyczne nagranie Debussy’ego akompaniującego Mary Garden, dokonane w lutym 1904 roku dla Gramophone Company! Fonograficzna premiera utworu Chansons des brises (1882) na sopran solo, chór żeński i fortepian (na cztery ręce)! Aranżacje utworów Debussy’ego przygotowane przez kompozytorów, z którymi się przyjaźnił m.in.: André Capleta, Henriego Bussera, Jean-Rogera Ducasse’a, Désiré-Émile’a Inghelbrechta czy Bernardino Molinariego lub Maurice’a Ravela. Claude Debussy (1862-1918) Francuz rozpoczął naukę w Konserwatorium Paryskim dopiero w wieku 11 lat, co jak na muzyka klasycznego, wydaje się być dość późno. Mimo to zainteresowała się nim – posiadająca w środowisku autorytet – Nadieżda von Meck, mecenas sztuki, co umożliwiło mu wstęp do muzycznych salonów i otworzyło m.in. na muzykę Rosjan, Musorgskiego i Borodina. Potem przyszedł czas na podróże i nagrody (Prix de Rome), studia i karierę kompozytorską. Wyróżniał się zwłaszcza w formach orkiestrowych (jak np. słynne Popołudnie fauna), ale również w miniaturach fortepianowych czy formach wokalnych wykorzystujących francuską poezję jego epoki. Często lubił eksperymentować, używał np. archaicznych skal antycznych i kościelnych czy skali całotonowej; jego muzyka charakteryzuje się gęstą fakturą, inspiracjami orientalnymi i żywą kolorystyką.
The Best Day to pierwszy solowy album Thurston Moore od czasu Demolished Thoughts z 2011 roku. Nagrany w Londynie przez zespół, w którego składzie znaleźli się: gitarzysta James Sedwards z Nought, basistka Deb Googe z My Bloody Valentine i perkusista Steve Shelley z Sonic Youth. Przynosi zarówno utwory napędzane przez charakterystyczne mocne gitary, jak i ballady nasycone brzmieniem 12-strunowej gitary akustycznej. The Best Day to muzyka przepełniona pewnością siebie, ekspansywna, która nie tylko śmiało może konkurować z wcześniejszymi dokonaniami artysty, ale także pokazuje, że jego przenosiny do Anglii wywarły na nim ogromny inspirujący wpływ. Trzeba także pamiętać, że mamy do czynienia z jedną z najbardziej płodnych i zapracowanych postaci w świecie współczesnej muzyki. Thurston Moore był jedną z najważniejszych postaci rocka alternatywnego i to od momentu, gdy ten termin po raz pierwszy został użyty do opisania muzyki trudnej i przeciwstawiającej się standardom głównego nurtu. Tracklista: LP 1 Side A 1. Speak To The Wild Side B: 1. Forevermore LP 2 Side C 1. Tape 2. The Best Day 3. Detonation 4. Vocabularies Side D 1. Grace Lake 2. Germs Burn
Muzyka z wysp brytyjskich z XVI i XVII wieku w wykonaniu zespołu z kręgu wykonastwa muzyki dawnej Les Witches oraz Siobhán Armstrong - harfa irlandzka. Na płycie nagrana jest muzyka taneczna z dawnych wieków.
Brazilian Sketches' zyskała miano najlepszej jazzowej płyty tygodnia uznanego pisma "The Observer" Najlepszy brytyjski saksofonista jazzowy składa hołd swoim ulubieńcom: Stan Getz, Astrud Gilberto i Antonio Carlos Jobim. Brazilian Sketches to najczystsza bossa nova, Stacey Kent (gościnnie w czterch utworach) wnosi do tej muzyki o lekkim odcieniu melancholii (taka w koncu jest bossa nova) troche światła, dzięki temu i wspaniałym partiom instrumentalnym płyta jest wielką gratką dla fanów akustycznego.
"Chopin - znaczy muzyka. Chopin - znaczy Polska. Chcieliśmy zaśpiewać Chopina, ażeby zidentyfikować się z jego muzyką, aby odnaleźć w niej to, co nasze. W wielkiej prawdzie muzyki Chopina znaleźć fragment swojej prawdy" – takie zdanie znajdziemy w książeczce reedycji słynnej płyty zespołu Novi Singers – "Novi Sings Chopin". Płyta ta, choć wydana dawno – w roku 1971, w dalszym ciągu jest wzorcem wokalnej, jazzowej interpretacji muzyki Chopina, jednakże zacytowane zdanie jest kluczem do szukania i odnajdywania swojej wizji muzyki Chopina przez innych artystów. Anna Serafińska na płycie "Chopin Trio" taką wizję prezentuje. Słuchamy kompozycji Chopina zanurzeni w jazz – wyczarowany przez niecodzienne trio które tworzą głos, fortepian i perkusja. Oryginalne kompozycje stały tu inspiracją dla wykreowania własnej muzyki. Słuchamy motywów które wszyscy znamy, również z wielu interpretacji – w tym jazzowych, ale "Chopin Trio" przynosi nam coś nowego, niepowtarzalnego. Co to jest? Niech odpowiedź na to pytanie każdy słuchacz znajdzie sobie sam…
Wybitne nagranie duetu Emmy Kirkby i Anthony'ego Rooleya na lutni z 1992 roku, którzy wykonują arie antyczne Giulio Cacciniego. Warto wspomnieć o miejscu nagrania, Great Hall w Forde Abbey, które charakteryzuje się niezwykła akustyką, zwłaszcza dla repertuaru wokalnej muzyki kameralnej, co bardzo często jest chwalone przez występujących tam muzyków.
Nagranie zawiera wszystkie jak do tej pory znane i zachowane dzieła mało znanego polskiego kompozytora epoki baroku, Andrzeja Siewińskiego. W zaledwie trzech kompozycjach ukazuje on duży kunszt artystyczny, można się więc spodziewać, że było ich więcej. Zwraca uwagę inwencja melodyczna kompozytora, piękne motywy podane w zgrabnym, koncertującym stylu. Zespół muzyki dawnej Dileto za cel stawia sobie wierność historycznej stylistyce wykonawczej. Całości dopełniają zgrane głosy wokalistów specjalizujących się w muzyce dawnej.
3 października br. nakładem wydawnictwa LADO ABC we współpracy z Narodowym Instytutem Audiowizualnym ukaże się Sztuka fugi Bacha w wykonaniu Marcina Maseckiego. W poszukiwaniu najbardziej odpowiedniego zdaniem Maseckiego instrumentu, muzyk zdecydował się na nagranie jednego z ostatnich, niedokończonego utworu kompozytora na fortepianie, choć w niekonwencjonalny jak na muzykę klasyczną sposób. Sztuka Fugi (Die Kunst der Fuge) to jedno z ostatnich, niedokończone dzieło Jana Sebastiana Bacha. Pierwsza wersja utworu pochodzi z 1742 roku i zawiera dwanaście fug oraz dwa kanony. W kolejnych latach Bach dopisał dwie kolejne, lustrzane fugi oraz dodatkową wersję kanonu i też to opracowanie znalazło się na płycie Marcina Maseckiego. Tuż przed śmiercią kompozytor dokonał jednak szeregu dalszych zmian, nadając dziełu inny charakter. Ostateczna znana wersja Sztuki Fugi urywa się w połowie ostatniej fugi, pod którą figuruje słynny dopisek syna Bacha, stając się podstawą nieskończonej liczby interpretacji utworu: W momencie gdy dźwięki B-A-C-H pojawiają się w kontratemacie, kompozytor zmarł. Każdorazowo główną ideą kompozycji jest przebadanie kontrapunktycznych możliwości zawartych w jednym muzycznym temacie, każda z fug oparta jest bowiem na tej samej melodii w tonacji d-moll. Sztuka Fugi to bardziej traktat niż utwór koncertowy, prezentacja kunsztu kompozytorskiego nastawiona na eksplorację formy, której Bach był niedoścignionym mistrzem. Chcąc wskazać na sam sposób nagrania utworu i na jego konstrukcję, muzyk rozpoczął poszukiwanie najbardziej skutecznego jego zdaniem sposobu, by muzyce sprzed 300 lat przywrócić miejsce w świadomości społecznej. W 2010 roku Marcin Masecki zdradzał w wywiadzie na łamach „Polityki”: Od trzech lat mniej więcej próbuję nagrać „Sztukę Fugi” Bacha. Na milion różnych sposobów (…), od prób na pianinie Wurlitzera, poprzez różne klawesyny, klawikordy, wyjazdy do wielu miejsc, korespondencji z autorytetami, szukanie brzmienia, w którym ten utwór by jakoś ożył. To o tyle trudne, że trwa debata na temat tego, na jaki instrument został napisany.W poszukiwaniu idealnego instrumentu, który umożliwiłby zaprezentowanie utworu od nietypowej sonorystycznie strony, Masecki zdecydował się na wykonanie kompozycji na rodzinnym fortepianie marki Steinway, a następnie zarejestrowanie jego dźwięku na stary dyktafon kasetowy. Muzyk wyjaśnia: Zyskujemy wtedy na wielu polach. Jest to wrażenie nowe i niespotykane w świecie muzyki klasycznej (...) Od początku bałem się grać Bacha na fortepianie gdyż nieuchronnie brzmiał wtedy jak Konkurs Chopinowski. Nagrany na szumiący dyktafon fortepian staje się innym instrumentem. Szum taśmy i naturalna kompresja stwarzają matową szybę, zza której nie słychać już wypolerowanego salonowca, "króla instrumentów", tylko właśnie rzuca się w oczy szerszy kadr – taki, w którym lepiej widać strukturę całego utworu. Dzięki dyktafonowi apelujemy bardziej do głowy niż do zmysłów, jak to zwykł czynić fortepian od wieków.Masecki poprzez swoją działalność artystyczną od wielu już lat podejmuje próbę przezwyciężenia tradycyjnych podziałów na muzykę wysoką i niską, rozrywkową i poważną, udowadniając, że geniusz może iść w parze z zupełnie rozbrajającą, choć pozorną nonszalancją. Celowo sprowadza słuchacza na manowce, burzy jego przyzwyczajenia, by ten mógł odkryć muzykę w nowy dla siebie sposób. Odważnie stawia pytania o kształt i sposób funkcjonowanie tak zwanej muzyki poważnej w dzisiejszej rzeczywistości.