Kanadyjski wokalista Garou zakończył pracę nad swoim siódmym albumem studyjnym. Płyta „Rhythm & blues” zawiera covery i nowe interpretacje znanych przebojów wykonywanych przez angielsko i francuskojęzycznych artystów z kręgu muzyki soul i blues (m.in. Jean- Jacques Goldman, George Baker, Nina Simone, Alicia Keys).
Przedstawiamy państwu trzecią już płytę w dyskografii formacji Deep Whole Trio, założonej przez gigantów europejskiej muzyki improwizowanej, saksofonistę Paula Dunmalla, kontrabasistę Paula Rogersa i perkusistę Marka Sandersa.Płyta „Paradise Walk” to wulkan nieoczywistej kreatywności, współczesna odmiana muzyki jazzowej, która charakteryzuje się dużą dawką wolnej improwizacji i zdolności do muzycznego eksperymentu.Tracklista:1. Mema2. A Road Less Travelled3. Involuntary Music For Others4. Absorbtion5. Paradise WalkMuzycy:Paul Dunmall - soprano, alto & tenor saxophones, bagpipesPaul Rogers - 7 string bassMark Sanders - drums, percussion
Album zawierający najważniejsze I najpopularniejsze nagrania z dorobku Carole King – amerykańskiej wokalistki i kompozytorki popularnej w latach 70tych. Na albumie nie zabraknie hitów które wpisały sie na stałe do kanonu muzyki pop jak: (You Make Me Feel)A Natural Woman czy Beautiful.
Monika Borzym jest jedną z tych niewielu artystek, która koncentruje na sobie uwagę wszystkich od pierwszych dźwięków swojego występu i trzyma za gardło w emocjach, dopóki nie zejdzie ze sceny. To objawienie wokalistyki nie tylko na skalę kraju, ale także świata. Szczęściarze mogli zobaczyć Monikę w Sali Kongresowej podczas Jazz Jamboree 2009. Miała wówczas 19 lat i była jedyną z zaproszonych przez Michała Urbaniaka kobiet, jedynym gościem z Polski. Kiedy wyszła na scenę zaśpiewać podczas koncertu „Miles of Blue” okazało się, że te kilka minut niesłychanej magii, którą stworzyła na scenie wystarczyło, żeby ten koncert należał do niej. Pomimo, że obok Moniki wystąpili znakomici muzycy z Nowego Jorku czy Londynu, to właśnie ona - najmłodsza na scenie, z najmniejszym dorobkiem - dyrygowała tym bandem po swojemu. W 2008 roku otrzymała stypendium w jednej z najbardziej znanych szkół jazzowych – University of Miami Frost School of Music. Dwa lata później, po podpisaniu kontraktu nagrała swoją pierwszą płytę. Nad produkcją płyty w Nowym Jorku czuwał Matt Pierson – jeden z najbardziej znanych producentów z kręgu jazzu i muzyki filmowej. Płyta jednak ma formę bardzo przystępną, nieskierowaną wyłącznie do wielbicielu jazzu, ponieważ na album składają się interpretacje znanych utworów muzyki popularnej, takich wokalistek jak Estelle, Bjork, Dido, Erykah Badu, Amy Winehouse czy Joni Mitchell. To 12 wyjątkowych interpretacji piosenek, które na przestrzeni lat wykonywały wokalistki, reprezentujące różne gatunki muzyczne i szerokości geograficzne. To, co płytę „Girl Talk” spina w całość to niebywały blask, którym na nowo zalśniły wybrane przez Monikę kompozycje, to blask, który umie wytworzyć tylko prawdziwie utalentowana wokalistka, interpretując materiał z lekkością, swadą, ale przede wszystkim - co słychać w każdym utworze - z ogromnym wyczuciem nastroju każdego z tych utworów. Do ich nagrania zaproszeni zostali czołowi muzycy amerykańscy, m.in. Gil Goldstein - zdobywca 4 nagród Grammy, aranżer m.in. albumów Stinga, Chrisa Botti, Pat’a Metheny oraz najbliższy współpracownik Bobba McFerrina, a także Aaron Parks (współpracował m.in. z Joshuą Redmanem), Larry Grenadier (basista m.in. z Mehldau's trio), czy Eric'em Harlandem (perkusista współpracujący m.in z Wyntonem Marsalisem, Kennym Garrettem, Ravi Coltrane'm).„Girl Talk” do debiut Moniki Borzym, w co trudno uwierzyć dojrzałym muzykom. Dzięki takim płytom można się przekonać, że ani muzyka, ani ekspresja nie znają granic, a prawdziwy talent z łatwością otwiera drzwi do ogrodu magii, którego nie uda się stworzyć żadnymi narzędziami promocji czy markertingu, a z których zanadto korzysta współczesny biznes muzyczny.W 2015 roku płyta ukazuje się w wyjątkowej wersji winylowej. Tracklista:1. You Know I’m No Good / (Amy Winehouse)2. Extraordinary Machine / (Fiona Apple)3. Even So / (Rachael Yamagata)4. American Boy / (Estelle)5. Field Below / (Regina Spektor)6. Appletree / (Erykah Badu)7. Down Here Below / (Abbey Lincoln)8. Gatekeeper / (Feist) 9. Dry Cleaner from Des Moines / (Mingus/Joni Mitchell)10. Abololo / (Marisa Monte)11. Possibly Maybe / (Bjork)12. Thank You / (Dido)
Soul, funk, salsa, mambo, rumba, cha cha i wiele wiecej to właśnie płyta ‘Latin Cool’. Wspaniali artyści Tito Puente, Eddie Palmieri, Johnny Pacheco, Mark Dimond, Ismael Rivera Con Cortijo, Orquesta Harlow, Willie Colon, wspaniałe utwory ‘Hit The Bongo’, ‘Ausencia’ , ‘Nadie Se Salva De La Rumba’ czy ‘Hierba Buena’. Płyta ‘Latin Cool’ to fanstastyczny miks muzyki afrykańskiej, amerykańskiej i kubańskiej zamknietej w słowie latino a powstałej w tyglu Nowego Jorku.
Brzmienie GoGo Penguin to efekt przemieszania się wielu muzycznych światów. Zafascynowane elektroniką trio z Manchesteru wykonuje niezwykle klimatyczną muzykę, czerpiąca z rozmaitych doświadczeń członków grupy, którzy mają na koncie naukę w konserwatoriach oraz grę w zespołach jazzowych i alternatywnych. Album zespołu, "A Humdrum Star", kontynuuje tradycję dwóch bardzo udanych płyt – nominowanej do Mercury Prize "V2.0" (2014) oraz" Man Made Object" (2016), która była ich debiutem w legendarnej wytwórni Blue Note Records. Utwory czerpią inspirację zarówno z muzyki brytyjskiej, jak i brzmień nieco bardziej egzotycznych. Basista Nick Blacka, pianista Chris Illingworth i perkusista Rob Turner, ich długoletni producent i inżynier dźwięku Joe Reiser (często nazywany “czwartym muzykiem GGP”), a także współproducent Brendan Williams rozumieją się jeszcze lepiej niż podczas nagrywania poprzednich krążków, co ma bardzo pozytywny wpływ na ich muzykę. Tak jak w poprzednich latach, punktem wyjścia utworów GoGo Penguin stała się miłość do muzyki elektronicznej. Poszczególne utwory zostały zbudowane na bazie szkiców, które Rob napisał w programach Logic i Ableton, czy też skomponował na gitarze basowej lub fortepianie. Tytuł albumu "A Humdrum Star" został zaczerpnięty z wypowiedzi amerykańskiego astrofizyka Carla Sagana. Rob cytuje słowa, które padły w 1980 roku podczas telewizyjnego programu Cosmos: "Kim jesteśmy? Żyjemy na mało istotnej planecie, obracającej się wokół pospolitej gwiazdy (a humdrum star – przyp. tłum.) gdzieś w zapomnianym kącie kosmosu, w którym galaktyk jest dużo więcej niż ludzi na ziemi." Cytat ten jest symbolem poetyki nowego dzieła GGP – intymnego, a jednocześnie monumentalnego.
Bartek Królik prezentuje pierwszy solowy album w karierze. Kompozytor i wokalista, wiolonczelista, basista oraz producent muzyczny, który stoi za sukcesem między innymi takich gwiazd jak Sistars, Agnieszka Chylińska, Łąki Łan, Edyta Górniak, Natalia Kukulska, Krzysztof Zalewski, Tede, O.S.T.R., tym razem zdecydował się mówić „własnym głosem”. „Pan od muzyki” - bo taki tytuł nosi album, to płyta różnorodna stylistycznie, pulsująca miejskim rytmem i życiowa w przekazie, która łączy w sobie takie gatunki jak r’n’b, soul, funk, jazz, pop z odrobiną rocka. To wszystko wraz z aksamitną barwą głosu Bartka Królika daje niesłychanie ciepłą i pozytywną mieszankę. Bartek Królik, czyli „Pan od muzyki” zdecydowanie podnosi na duchu:) „Raj” - pierwszy singiel zapowiadający album, miał premierę we wrześniu. Kllip do utworu zdobył pierwszą nagrodę Music Video Awards 2019 w kategorii POP, jako: Znakomicie zrealizowany klip popowy. Do przejmującej piosenki powstał przejmujący obraz, popowy właśnie, to znaczy nie tyle „rozrywkowy“, co „czytelny, łatwo zrozumiały“. Nie bez znaczenia jest tu świetne casting i gra aktorów. To przykład bardzo udanego połączenia dokumentalnego podejścia do klipu bez zdjęć stricte dokumentalnych. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
"Spellbinding masterpieces"- Wiolonczeliści przez długi czas uważali je za niewykonalne. Dziś stanowią "Biblię" muzyki wiolonczelowej. Bez wątpienia 6 suit wiolonczelowych Bacha zalicza się do ścisłego kanonu najważniejszych arcydzieł muzyki poważnej. Łączą one głębię intelektualną, piękno brzmienia, wirtuozerię i niebywałą emocjonalność.
„…Pracujemy w bardzo nieformalnej atmosferze, jak rodzina. Nie ma tu żadnego snobizmu. Nawet najwięksi wykonawcy zapominają tu o swoim statusie. Jesteśmy tu po prostu dla muzyki. To niezwykle stymulujące...” Martha Argerich – wywiad udzielony Madalenie Soveral
Trzeci album fińskiego pianisty Aki Rissanena i jego długoletniego trio. "Art In Motion" to płyta wysublimowana. Łączy wpływy klasycyzmu europejskiego z estetyką elektronicznej muzyki tanecznej w charakterystycznym klimacie Nordic Jazz. Muzycy: Aki Rissanen: piano Antti Lötjönen: bass Teppo Mäkynen: drums