Na nowo zremasterowana z oryginalnych taśm analogowych - pierwsze od lat wznowienie kultowej płyty TSA! Brzmienie, które definiuje nie tylko historię polskiej muzyki rockowej, ale i wyznacza nową jakość w muzyce!
„Rhythms” to debiutancki album Goatman, nowego solowego projektu jednego z tajemniczych członków szwedzkiego kolektywu Goat. Nagrany w północno-szwedzkim rodzinnym mieście Korpilombolo pod koniec 2017 roku - 6 utworów ujawnia prawdziwe kolizje afrykańskiego rocka, jazzu, reggae, ewangelii i psychologii, ale wszystkie są przepuszczone przez słynne filtry Goat. „Rhythms” to bardzo trafny tytuł do albumu, ponieważ każdy utwór jest eksploracją „groove”. Od bębnów i rogów Fela Kuti'esqe z Jaam Ak Salam, po szalony jazz gospel Carry The Load. Od oszołomionego Can'a przez utwór „Bristol sound” Hum Bebass Nahin, do kinowych, kosmicznych dronów z albumu Baaneexu. Efektem końcowym jest dość zaskakujący i bardzo wyjątkowy album. Zamiłowanie Goatmana do muzyki tradycyjnej i współczesnej z całego świata można wyraźnie usłyszeć podczas słuchania tej płyty. Poziom autentyczności i chęć eksploracji pokazuje fanatyczny szacunek dla muzyki jaka posiadł ten artysta. Tracklista: 1. Jaam Ak Salam 2. Hum Bebass Nahin 3. Limelight 4. Carry The Load 5. Aduna 6. Baaneexu
Duet Fantastique tworzyli Astrid Leuwener i Dick Van Dam. Pochodzili z północy Holandii z miasta Harleem. Debiutowali w 1981 roku singlem „Mama Told Me”. Stał się on sporym hitem w europejskich dyskotekach. Rok później ukazały się kolejne dwa single duetu: „Maria No Mas” i „Costa Blanca”. Te piosenki cieszyły się też sporym powodzeniem. Również w roku 1982 ukazał się ich jedyny album zatytułowany po prostu Fantastique. W roku 1983 wydali swój największy przebój „Everybody Loves The Sunshine”. Połączenie wpadających w ucho melodii, dyskotekowych rytmów i elektronicznych brzmień przyniosło duetowi zasłużoną popularność wśród fanów muzyki disco. Dziś na fali ponownej popularności muzyki z lat osiemdziesiątych z przyjemnością wracamy do nagrań takich wykonawców jak Fantastique. Pierwszy raz na płycie kompaktowej ukazują się wszystkie nagrania holenderskiego duetu. Na krążku znajdziemy zarówno piosenki z ich debiutanckiego, jedynego albumu oraz wersje maxi singlowe największych hitów wylansowanych przez Astrid i Dicka.Miłego słuchania i świetnej zabawy życzy - Marek Sierocki
Sony Classical zaprasza do wysłuchania kolejnego albumu Benjamina Appla, niemieckiego barytona, uznanego przez Gramophone za „ Młody Artysta Roku 2016”. Benjamin Appl to bez wątpienia jeden z najciekawszych artystów młodego pokolenia. Były członek legendarnego chóru Regensburger Domspatzen prezentuje wspaniałe możliwości wokalne, czarującą osobowość i doskonałą prezencję sceniczną. Jest absolwentem Wyższej Szkoły Muzyki i Teatru w Monachium oraz Guildhall School of Music & Drama. Tym razem usłyszymy arie z oratoriów i kantat Jana Sebastiana Bacha. Artyście towarzyszy słynne Concerto Köln – jeden z najlepszych zespołów instrumentalnych, specjalizujących się w "wykonawstwie świadomym historycznie"… .
Zespół powstał jesienią 1994 roku w Kopenhadze podczas czterodniowego sympozjum muzyków "Encounter Festival". Sekcją tego tria jest dwóch znakomitych duńskich muzyków: Peter Friis Nielsen - bas, oraz Peter Ole Jorgensen - perkusja. Wspólny dorobek tego duetu został udokumentowany w postaci szeregu wydanych albumów płytowych, należy również dodać, że, na co dzień stanowią sekcje rytmiczną znanego niemieckiego saksofonisty Petera Brotzzmana oraz francuskiego gitarzysty Marca Ducret. Podczas koncertu trio zaprezentuje nowy program. Podstawę do improwizacji tworzą kompozycje trojga muzyków. Jest to bez wątpienia bardzo ciekawe zjawisko muzyczne, prezentujące zderzenie dwóch kultur, współczesnej muzyki improwizowanej słowiańskiej i skandynawskiej. Mikołaj Trzaska - kompozytor, saksofonista, klarnecista basowy. Współzałożyciel grupy Miłość, jeden z głównych filarów "sceny yassowej", lider Łoskotu. Współpracował z Lesterem Bowie, Peterem Brotmannem, Jochnem Tchicai, Tomaszem Stańko, Noelem Akchote oraz Joe Giardullo. Autor kilkudziesięciu płyt. Początek jego sukcesu zapoczątkowała współpraca z duetem instrumentalno-kompozytorskim, Marcinem i Bartłomiejem Olesiami. Obecnie uważany jest za jednego z najciekawszych i najwybitniejszych poszukujących muzyków jazzowych w Polsce. Peter Friis Nielsen - bass. Urodzony 1948 w Kopenhadze (Dania). Czołowy basista sceny skandynawskiej. Współpracował z takimi wielkimi saksofonistami jak: John Tchicai i Evan Parker. Współpracował także z bardzo dobrze znaną w Polsce, perkusistką, Marilyn Mazur, ponadto pracował z Marciem Ducret. Louisem Moholo, Kennethem Knudsen, Lotte Anker, Hasse Poulsen, Jesperem Zeuten, Pierre Dorge. Peter Ole Jorgensen - perkusja, producent, kompozytor. Jest obecnie jedną z najważniejszych postaci (freeform/improscene) skandynawskiej sceny muzyki improwizowanej. Jest uczestnikiem takich składów jak; Sweetheart in a Drugstore, David Thomas & Foreigners, The Wild Mans Band z Peterem Brotzmannem, Cockpit Music, Global Guaranty Orchestra, Ghost In The Machine z Evanem Parkerem a takze Dog God. Miał okazję współpracować i nagrywać z takimi muzykami jak: David Moss, Phil Minton, Axel Dorner, Steve Lacy, Mats Gustafsson, Thomas Lehn, John Tchicai, Frank Lowe, David Thomas, Evan Parker, Alan Silva, Pat Thomas, Peter Brotzmann, Johannes Bauer, David Moss, Herb Robertson, & Sirone. Najnowsza płyta wydana nakładem skandynawskiej wytwórni Ninth World Music zawiera 14 niezbyt długich, ale bardzo wyrazistych i zróżnicowanych kompozycji. Całość nagrana w czerwcu 2006 w Ninth World Studios pozwala skonfrontować wrażeniami z wcześniejszymi nagraniami koncertowymi. diapazon.pl: Komentując relację z gdańskiego koncertu Mikołaja Trzaski z Trio X pozwoliłem sobie skonstatować, iż rzeczony saksofonista definitywnie wkroczył do panteonu wybitnych współczesnych muzyków jazzowych. Ta płyta jest tak zwaną kropką nad ?i?. Posłuchajcie, a zrozumiecie?. To już czwarta płyta Trzaski z Friisem Nielsenem, pierwsza z Joergensenem w ramach jego świetnego duńskiego wydawnictwa Ninth World Music (polecam prawie cały katalog!). Każda następna jest lepsza od poprzedniej i dowodzi wciąż niebywałego progresu w grze muzyka znad Wisły. To znakomita okazja, by dogłębnie poznać trzaskowe środki wyrazu, by choć płyta firmowana jest zespołowo, to gry Mikołaja jest tu najwięcej. Wspaniała płyta! Kolejną kropką nad ?i? niech będzie wspólna płyta Trzaski z Joe McPhee i Jayem Rosenem! Ciekaw jestem, czy jedyny papierowe pismo jazzowe w Polsce w ogóle odnotuje fakt ukazania się tych wydawnictw, pośród zalewu wydawnictw naszych lokalnych odtwórczych gwiazdek dżezowych. Na rozkładówkę nie liczę. autor: Andrzej Nowak
Trzy Dni Później został laureatem Grand Prix XVII Konkursu Muzyki Folkowej Polskiego Radia “Nowa Tradycja”. Otrzymał również Nagrodę Specjalną za najbardziej twórcze wykorzystanie muzyki z zapisów Oskara Kolberga.
Sun Ra, właśc. Herman Poole Blount (ur. 22 maja 1914 w Birmingham, zm. 30 maja 1993 tamże) – amerykański kompozytor jazzowy, pianista, bandlider, poeta i filozof, znany z oryginalnych koncepcji i występów w swoim zespole, The Arkestra. Laureat NEA Jazz Masters Award 1982. „Ze wszystkich muzyków jazzowych, Sun Ra był prawdopodobnie najbardziej kontrowersyjny” – napisał krytyk Scott Yanow, odwołując się do nieortodoksyjnego stylu życia i eklektycznej muzyki klawiszowca. Sun Ra nigdy nie osiągnął wielkiego sukcesu komercyjnego, ale dzięki częstym koncertom, zmieniającym się od występów solo do 30-osobowych zespołów, zyskał swoje miejsce w prawie każdym elemencie historii jazzu – od ragtime'u i swingu do bebopu i free jazzu. Dyskografia Ra jest jedną z największych w historii muzyki, klawiszowiec nagrał bowiem ponad sto albumów studyjnych. Większość z nich jest już dzisiaj niedostępna, bądź bardzo trudna do znalezienia. Założona przez Sun Ra wytwórnia El Saturn Records wydawała zwykle po 75 egzemplarzy każdego albumu, które sprzedawane były na koncertach. Co więcej, wiele z wczesnych albumów nagrywane były przez muzyka w jego własnym domu. Spośród ogromnego materiału nagraniowego, najbardziej przystępnymi albumami Suna Ra są zdaniem krytyków: Atlantis, Jazz In Silhouette, Space Is the Place, The Magic City, Super-Sonic Jazz, Interstellar Low Ways, Lanquidity, The Nubians of Plutonia, Secrets of the Sun, The Heliocentric Worlds of Sun Ra, Mayan Temples i Cosmic Tones for Mental Therapy. Wszystkie te nagrania (poza Secrets of the Sun) dostępne są na płytach CD. wikipedia Tracklista: 1. Brainville 2. Call For All Demons 3. Transition 4. Possession 5. Street Named Hell 6. Lullaby For Realville 7. Future 8. New Horizons 9. Fall Off The Log 10. Sun Song 11. Swing A Little Taste
Skaldowie powstali w Krakowie w 1965 roku. Trzon zespołu stanowili muzykalni, rozśpiewani i grający na licznych instrumentach bracia Zielińscy: Andrzej (ur. 1944), grający na fortepianie i organach oraz Jacek (ur. 1946) – główny wokalista, skrzypek i trębacz. Grupa debiutowała na II Krakowskiej Giełdzie Piosenki (1965) zdobywając pierwsze miejsce za utwór Moja czarownica do tekstu poety Wiesława Dymnego.Andrzej Zieliński zmonopolizował repertuar Skaldów jako nadworny kompozytor i aranżer – jego piosenki odróżniały się na tle polskiej muzyki popularnej złożonością i różnorodnością aranżacji, ale ich naczelnym walorem była niezwykła melodyjność. Skaldowie weszli przebojem do czołówki polskich „zespołów młodzieżowych”.Hit "Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał" został Radiową Piosenką Roku 1967. Na festiwalu polskiej piosenki Opole 1967 Skaldowie otrzymali Nagrodę Specjalną Przewodniczącego Komitetu d/s Radia i Telewizji za utwór "Uciekaj, uciekaj". Zespół nawiązał współpracę ze zdolnymi autorami tekstów – warto pamiętać, że to właśnie piosenki Skaldów stały się „trampoliną”, z której wybiły się kariery trojga młodych, utalentowanych autorów: A. Osieckiej, W. Młynarskiego oraz L.A. Moczulskiego.Zespół wystąpił w kilku filmach („Mocne uderzenie” i „Cierpkie głogi”), z których najmocniej uwiecznił się w pamięci „Kulik” z 1968 roku. W rok później Skaldowie nagrali jedną z najbardziej niezwykłych płyt całej polskiej muzyki popularnej, CAŁA JESTEŚ W SKOWRONKACH (1969) – album, który w przypadku każdej innej grupy mógłby uchodzić za wybór przebojów (oprócz utworu tytułowego znalazły się na nim m.in. Króliczek, Medytacje wiejskiego listonosza, Prześliczna wiolonczelistka i Z kopyta kulig rwie). Dla Skaldów była to jedynie płyta z nowymi piosenkami.Po kilku trasach koncertowych w ZSRR i kolejnym festiwalowym tryumfie w Opolu 1969 (Medytacje wiejskiego listonosza), zespół udał się na sześciotygodniowe tournée po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Skaldowie zetknęli się tam z muzyką R&B graną na żywo, zaś Andrzej Zieliński przywiózł z tej podróży organy Hammonda. Ukształtował się nowy wizerunek Skaldów – zespołu… rockowego. Ukształtował się także ostateczny skład zespołu, w którym – oprócz braci Zielińskich - wystepowali: Konrad Ratyński (śpiew, gitara basowa), Jerzy Tarsiński (gitara) oraz Jan Budziaszek (perkusja).Na festiwalu Opole 1970 nagrodę dziennikarzy zdobyła piosenka śpiewana przez Jacka w duecie z Łucją Prus, W żółtych płomieniach liści. W rok później Skaldowie występowali z powodzeniem przed widownią zachodnią (m.in. w Wielkiej Brytanii i RFN), zaś w roku następnym wzięli udział w wielkim koncercie Rock & Jazz Now, towarzyszącym XX Letnim Igrzyskom Olimpijskim w Monachium. W maju 1972 roku nagrali w sali Filharmonii Narodowej płytę KRYWAŃ, KRYWAŃ – album kultowy, manifest polskiego art-rocka, ukoronowanie dotychczasowej działalności.W drugiej części dekady Skaldowie oddalili się nieco od ludowych źródeł swojej muzyki, a i romans z rockiem nie okazał się trwały. Tworzyli piosenki popularne, ale jako że – niezmiennie – robili to na najwyższym poziomie, nie przestawał płynąć niekończący się strumień hitów: Życzenia z całego serca, Wierniejsza od marzenia, Dopóki jesteś, Nie oślepiaj. Spektakularny sukces przeboju Wszystko kwitnie wkoło (popularnie nazywanego „Wiosną”) sprawił, że piosenkę Skaldów – jak przed laty – ponownie śpiewała cała Polska. Coroczne występy Skaldów w Opolu zawsze były wydarzeniem – po raz pierwszy na płycie prezentujemy tu porywające festiwalowe wykonanie kompozycji Twą jasną widzę twarz (Opole 1980).W utworze "Szanujmy wspomnienia" zespół z wdziękiem i nieodzowną autoironią ustosunkował się do upływu czasu, ale ostatni wielki przebój Skaldów – do muzyki Jacka Zielińskiego – piosenka "Nie domykajmy drzwi", przekonywał, że krakowska kapela nie traci z upływem lat ani inwencji, ani energii, ani… optymizmu.Wielki koncert „Skaldowie plus przyjaciele”, który odbył się w warszawskiej Sali Kongresowej w październiku 2000 roku z okazji 35-lecia zespołu, dowiódł dobitnie, że muzyka tworzona przez Andrzeja i Jacka Zielińskich oraz ich kolegów jest wciąż świeża i oryginalna, absolutnie niepowtarzalna i – co chyba najważniejsze – całkowicie odporna na czas. Przekonuje o tym także nasza kolekcja.
Muzyki nie powinno się analizować, lecz ją czuć - w trzewiach. Taka właśnie jest muzyka, którą proponują Tom Allan & The Strangest. Surowa, najeżona, gitarowa, w której pobrzmiewają echa dawnych bohaterów. Po prostu dwóch facetów przeciwko całemu światu, bardziej przyjaciele niż koledzy po fachu, odziani w skóry, uzbrojeni w gitary, świetne piosenki i to coś, czego brakuje współczesnej muzyce rockowej - szczerość. "Little Did They Know" to ich druga płyta, która dowodzi, że muzyka gitarowa jeszcze się nie skończyła. Wręcz przeciwnie, może na nowo się zaczyna. To głośny, dziki, niepohamowany, delikatnie chaotyczny, bezpośredni rock, pełen zaangażowania, pasji i z elementem zaskoczenia, który kiedyś były czymś powszechnym na rockowych albumach. „Spójrzcie na starych bluesmanów, scenę punkową, grunge” - wyjaśnia Tom Allan. „W tej muzyce zawsze jest charakter i przesłanie. Większości dzisiejszych gitarowych krążków tego brakuje. Im chodzi tylko o to, by się podobać.” Tracklista: 1. Over & Over 2. Around This Town 3. Great Divide 4. Femme Fatale 5. So High 6. Lost Myself Again 7. We Come Running 8. Coming Out To Play 9. Gommi's Just About 10. Beautiful Lies 11. What Is Wrong With You 12. Death Is Not The End 13. Set Yourself Free 14. Far Far Far
„Spanish Landscapes” to pierwszy album Leticii Moreno wydany pod szyldem Deutsche Grammophon. Wraz z pianistką Aną-Marią Vera artystka zabiera nas w fascynującą podróż po utworach klasycznej hiszpańskiej muzyki kameralnej, prezentując najbardziej reprezentatywne dzieła tego repertuaru.