Christian Löffler wyrasta na jednego z najciekawszych producentów elektronicznej sceny, a jego krążek „Graal (Prologue)” potwierdza kunszt muzyka. To melancholijne, nastrojowe dźwięki podbite tanecznym rytmem, czasem ubrane też w atrakcyjną piosenkową formę. Płytę promuje świetny singiel „Like Water”, w którym gościnnie śpiewa Mohna.  Niełatwa to sztuka połączyć producencki kunszt i taneczną motorykę z dbałością o nastrój oraz emocjonalny ton kompozycji. Tacy artyści jak Moderat, Jon Hopkins, Kiasmos czy Nicholas Jaar stanowią tu z pewnością istotne wzory. Christiana Löfflera można śmiało postawić obok uznanych gwiazd: jego nagrania w serwisach stremingowych mają niemal 60 milionów odtworzeń, występował też u boku takich twórców jak Bonobo, Nick Murphy aka Chet Faker, Jungle czy Son Lux. Jednak muzyk urodzony w wietrznym nadbałtyckim miasteczku ma bez wątpienia swój unikalny, autorski styl – zachwycający subtelnością formy i organicznym brzmieniem, pobudzający kruche emocje.  Christian muzykować zaczął w wieku lat 14. Mieszkając na uboczu sam uczył się podstaw muzyki elektronicznej i czerpał inspirację z otaczającej go natury. Równocześnie zaś kształcił się w sztuce rysunku i malarstwa. „Czy tworzę muzykę czy też maluję - nadal kieruje mną ta sama potrzeba” - mówi. Odręczne rysunki Christiana stanowią piękną oprawę graficzną krążka i doskonale pasują do jego muzyki. „Graal (Prologue)” - to płyta nad którą Löffler pracował równocześnie intensywnie koncertując. Aby odpocząć od rutyny występów, w trasie sięgał po pędzel, ołówek czy kamerę video, pracę nad muzyką odkładając na bok. Dzięki temu jednak nabrał nieco dystansu i na bazie melodii, skeczów, krótkich fraz zapisywanych w hotelach, w autobusie, na lotniskach, nagrał niezwykle efektowny album. Jak mówi, odświeżająca była dla niego zmiana narzędzia pracy: po latach korzystania z Abbletona muzyk wrócił do programu Logic, niejako od nowa tworząc swoją paletę brzmień. „Graal (Prologue)” to płyta esencjonalna – ponad 30 minut muzyki, sześć kompozycji, które wybrzmiewają nokturalnym pięknem, „Bird” i „Refu” nagrywane były zresztą „pod chmurką”, podczas nocnego jam sesion w ogrodzie. W elektronicznej muzyce Christiana Löfflera czuć naturalny oddech i przestrzeń, a w organiczne brzmienie wpasowuje się też ludzki głos. Singlowy utwór „Like Water", początkowo miał być pianistyczną miniaturą, jednak podczas przygotowań do koncertu w Elbephilharmonie przekształcił się w klimatyczny electro-przebój ze świetnym wokalem Mohny. Z kolei „Running”, w którym słyszmy śpiew Josephine Philipp ma klimat nordyckiego zmierzchu: niepokojący i tajemniczy. Tytuł wydawnictwa „Graal (Prologue”) - to nawiązanie do nazwy rodzinnego miasta Christiana, małej, wietrznej miejscowości na wybrzeżu Bałtyku. Wspomnienia pejzaży dzieciństwa tworzą emocjonalną aurę tego niezwykłego albumu. Muzyk zapowiada już drugą część tego projektu - kolejna płyta ma ukazać się pod koniec roku.

• Wykonawca Loffler Christian
• Data premiery 2019-04-12
• Nośnik CD

Kapitalne wznowienie zapisu audio jednego z niezapomnianych koncertów w historii muzyki rockowej – pożegnalnego występu legendarnej grupy The Band z udziałem wybitnych gości. "The Last Waltz" nie bez powodu uważany jest za jeden z najwybitniejszych albumów wszech czasów, a zrealizowany dokument o tym wydarzeniu, autorstwa samego Martina Scorsese, za jeden z najwspanialszych filmów muzycznych w historii. Zespół The Band pożegnał się z fanami 25 listopada 1976 roku w Winterland Theatre w San Francisco. Rick Danko, Levon Helm, Garth Hudson, Richard Manuel i Robbie Robertson zaprosili na scenę z tej wyjątkowej okazji swoich muzycznych przyjaciół. Wraz z The Band wystąpiły legendy muzyki, między innymi: Eric Clapton, Neil Diamond, Bob Dylan, Dr. John, Joni Mitchell, Van Morrison, Muddy Waters, Neil Young. Artyści genialnie wykonali kilkadziesiąt piosenek, zarówno z repertuaru The Band, a także parę numerów innych twórców, choćby Boba Dylana. Wznowienie zachowuje dokładnie tracklistę oryginalnego albumu. Nowością jest eleganckie opakowanie oraz bogata w informacje plus zdjęcia 48-stronicowa książeczka.

• Wykonawca The Band
• Data premiery 2013-09-30
• Nośnik CD

W historii muzyki rozrywkowej mało jest takich przypadków, żeby zespół rockowy nagrał płytę będącą ścieżką dźwiękową kreskówki. A płytę wybitną? To już raczej ewenement. Całe szczęście właśnie w kategoriach ewenementu trzeba rozpatrywać ten album. Jan Borysewicz w obliczu wyzwania, jakim było pisanie muzyki mającej ilustrować konkretne sceny filmu, spiął się maksymalnie i wykonał pracę podobną do tej, jaką słychać na pierwszej solowej płycie Paula McCartneya – większość instrumentów nagrał sam. Osobiście zarejestrował ścieżki perkusji, basu, gitar i instrumentów klawiszowych. Później do całości dodano wokale Janusza Panasewicza i chórki Uli Mogilenickiej. Tak powstała płyta, która po dziś dzień zaskakuje pomysłami, oryginalnością i świeżością. Niezwykłe jest także to, że pomimo dziecięcej, bajkowej tematyki na płycie pojawiło się sporo piosenek, które stały się regularnymi, „dorosłymi” przebojami. Wystarczy wspomnieć takie utwory jak „Marchewkowe pole”, „Czarownik”, „Dwuosobowa banda” czy „Lew”. Tych świetnie skomponowanych piosenek z rockową energią i radością słucha się nieustannie z równą przyjemnością.

• Wykonawca Lady Pank
• Data premiery 2019-02-15
• Nośnik CD

Ponad pięć lat szwajcarscy reżyserzy, Norbert Wiedmer i Peter Guyer, jeździli po całym świecie za Manfredem Eicherem i artystami wytwórni ECM. Przemieszczali się z Estonii do Tunezji, z Niemiec do Francji, jeździli do Danii, Grecji, Argentyny i wielu innych zakątków świata. Przygotowywali dokumentalny film Sounds and Silence poświęcony procesowi powstawania płyt w wytwórni ECM. Film oprócz rejestrowania muzyki dostarcza też ciekawych przykładów gry największych sław różnych gatunków muzycznych. Wśród artystów, których praca została uwieczniona w filmie, są: Arvo Pärt, Eleni Karaindrou, Dino Saluzzi i Anja Lechner, Anouar Brahem, Gianluigi Trovesi i Gianni Coscia, Marilyn Mazur, Nik Bärtsch’s Ronin, Kim Kashkashian, Jan Garbarek i wielu innych.Film odniósł już wiele sukcesów. Miał swą premierę w Locarno na Piazza Grande – obejrzało go wówczas 7000 widzów. Od tamtej pory wyświetlany był na wielu międzynarodowych festiwalach filmowych, m.in.: w Melbourne, na wiedeńskim Viennale, na SFJazz series w San Francisco, w Estonii podczas Ööde Filmfestival, na Hofer Filmtage i wielu innych. Sounds and Silence zdobył nagrodę Berner Film Prize w 2009 roku. Był również nominowany do Szwajcarskiej Nagrody Filmowej.Sounds and Silence jest nietypowym eksperymentem, ambitną próbą rozpisania języka muzyki.  Efekt jest wysoce oryginalnym połączeniem koncertu, portretu artysty i filmu drogi.” – Kai Löffler, WDR 3„Manfred Eicher prezentuje muzykę, która wymyka się szybkiej konsumpcji, a artystów nie traktuje jak kolorowe ptaki z ich dziwactwami i słabostkami. Przedstawiany przez niego świat jest takim, jaki chcemy słyszeć i widzieć. W epoce castingów i agencji artystycznych, totalnego chaosu dźwiękowego, zalewu najprzeróżniejszej jakości wszędobylskiej muzyki pragniemy obcować z muzyką przedstawioną inaczej, w innych dekoracjach, w innym tempie, inaczej brzmiącą, tworzącą nowe światy, zagłębiającą się w pojedynczym dźwięku, otwierającą także miejsce dla ciszy. To nie pokaz muzycznego show a asysta przy narodzinach muzyki, nauka jej zasad i dążenie do zrozumienia jej znaczenia: odkrywanie ludzi, podążanie za różnymi stanami emocjonalnymi, znajdowanie definicji, pochwytywanie dźwięków – i wreszcie odnajdywanie szczegółów większej całości, podróż między pejzażami dźwiękowymi” – piszą w opisie reżyserzy filmu.1.Georges GurdjieffReading of Sacred BooksKeith Jarrett – piano2. Arvo Part Fur Lennart in memoriamTallinn Chamber Orchestra/Tonu Kaljuste – conductor3. Giovanni G.KapsbergArpeggiata addioRolf Lislevand – archlute, baroque guitarArianna Saval – voicePedro Savall – percussionThor-Harald Johnsen – chitarra battente 4. Nik BartschModul 42Nik Bartsch – pianoSha – bass clarinetBjorn Meyer – bassKaspar Rust – drumsAndi Pupato – percussion5. Anouar BrahemSur Le FleuveAnouar Brahem – oudFrancois Couturier – pianoJean Louis Matinier – accordion6. Marylin MazurCreature WalkMarylin Mazur – percussion7. Dino SaluzziTango a mi padreDino Saluzzi – bando neonAnja Lechner – violoncello8. Eleni KaraindrouFarewell ThemeJan Garbarek – tenor saxophoneKim Kashkashian – violaEleni Karaindrou – pianoCamerata Orchestra, AthensAlexandros Myrat - conductor9. Eleni KaraindrouTo Vals Tou GamouJan Garbarek – tenor saxophoneKim Kashkashian – violaEleni Karaindrou – pianoCamerata Orchestra, AthensAlexandros Myrat – conductor10. Vincente GrecoOjos NegrosDino Saluzzi – bandoneonAnja Lechner – violoncello11. Giacomo Puccini ( arr.natale Arnoldi)Cosi ToscaGianluigi Trovesi – alto saxophoneFilarmonica MousiceSavino Acquaviva – conductor12. Georges GurdjieffReading of Sacred BooksKeith Jarrett – piano13. Arvo PartDa Pacem DomineEstonian Philharmonic Chamber ChoirTallinn Chamber OrchestraTonu Kaljuste – conductor

• Wykonawca Various Artists
• Data premiery 2011-09-09
• Nośnik CD

Domino z dumą zapowiada „Symphony No. 3 (Symphony of Sorrowful Songs)”. „Symphony No. 3 (Symphony of Sorrowful Songs)” to „III Symfonia (Symfonia Pieśni Żałosnych)” Henryka Góreckiego w wykonaniu Beth Gibbons i Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia pod dyrekcją Krzysztofa Pendereckiego. Koncert, który będzie można posłuchać i zobaczyć w wersji audio i wideo, odbył się 29 listopada 2014 roku w Teatrze Wielkim w Warszawie i był częścią wieczoru, na który złożyły się także „48 Responses To Polymorphia” w wykonaniu Jonny’ego Greenwooda (Radiohead) i światowa premiera „Réponse Lutosławski” Bryce’a Dessnera (The National). Film został wyprodukowany przez polski Narodowy Instytut Audiowizualny, a reżyserii podjęła się Halina Przebinda. Po zaproszeniu do współpracy, przy koncercie, Beth Gibbons odbyła intensywny proces przygotowawczy, stawiając czoła wyzwaniu poznania oryginalnego tekstu (i emocjonalnej wagi, którą przynosi) bez znajomości języka. Typowe dla Beth - nieuchwytnej, ale ikonicznej frontmanki jednego z najważniejszych brytyjskich zespołów ostatnich dwóch dekad (Portishead ) - wyzwanie zostało spełnione. Jej występ u boku mistrza Pendereckiego został okrzyknięty triumfem, o czym można się przekonać za sprawą wydawnictwa. Beth Gibbons jest wokalistką, autorką piosenek, producentem i współzałożycielką (wspólnie z Geoffem Barrowem i Adrianem Utleyem) zespołu Portishead, mającą także na koncie udaną karierę solową. Album jest pierwszą płytą artystki od 2008 roku. Henryk Górecki (1933 - 2010) był polskim kompozytorem współczesnej muzyki klasycznej, odniósł największy sukces komercyjny w dziedzinie muzyki klasycznej w ostatnim czasie. Wcześniejsze wersje „III Symfonii (Symfonii pieśni żałosnych)” sprzedały się w ponad milionowym nakładzie. Krzysztof Penderecki został okrzyknięty największym żyjącym kompozytorem i dyrygentem w Polsce. Jego muzyka została wykorzystana w szeregu filmowych ścieżek dźwiękowych, w tym  „Lśnienia” i „Egzorcysty”. Tracklista: Side A 1. I. Lento - Sostenuto tranquillo ma cantabile Side B 1. II. Lento e largo - Tranquillissimo 2. III. Lento - Cantabile-semplice

• Wykonawca Gibbons Beth , Polish National Radio Symphony Orchestra
• Data premiery 2019-03-29
• Nośnik Płyta Analogowa+DVD

Hyperdub z dumą prezentuje Diggin „In The Carts”, kolekcję rzadkiej i pionierskiej japońskiej muzyki z gier wideo. To wydanie bazuje na serialu dokumentalnym „Red Bull Music Academy” o tej samej nazwie, który opisał historię i globalny wpływ tego ekscytującego wczesnego odkrycia muzyki elektronicznej. Zainspirowany i wyreżyserowany przez Diggina „In The Carts”, reżysera Nicka Dwyera i szefa wytwórni Hyperdub Kode9, kolekcja pogrąża się głęboko w rzadkich archiwach ery japońskiej muzyki z gier wideo.   

• Wykonawca Various Artists
• Data premiery 2018-01-30
• Nośnik Płyta Analogowa

BRAK powstał w grudniu 1980 roku z inicjatywy Ziemowita Kosmowskiego (ur. w 1960 r.), wcześniej udzielający się (jako gitarzysta i autor tekstów) w zespole Phantom, który opuścił po "Rockowisku’80". Początkowo Brak istniał jako trio, w skład którego, prócz Z. Kosmowskiego wchodzili:Krzysztof Papużyński - gitara i Leonard "Kuba" Jakubowski - perkusja. Grupa znalazła schronienie w Dzielnicowym Domu Kultury w Łodzi. Po raz pierwszy zespół zaprezentował się szerokiemu audytorium na II Ogólnopolskim Przeglądzie Muzyki Młodej Generacji - Jarocin’81, gdzie spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności. W folderze festiwalu o zespole pisano: "Uprawiają muzykę nowofalową, wzorując się na takich grupach jak The Stranglers, nie rezygnując z dorobku lat sześćdziesiątych (The Doors). Wkrótce potem, w dowód wyróżnienia BRAK pojawił sie na Międzynarodowych Konfrontacjach Muzycznych Pop Session w Operze Leśnej w Sopocie. Zespól parokrotnie zmieniał swój skład personalny i instrumentalny, rozszerzając go w pewnym momencie do kwintetu o klawiszowca i saksofonistę. W 1982 roku w czteroosobowym składzie:Ziemowit Kosmowski - śpiew, gitara, kompozycje, teksty, Kamil Bilski - saksofon altowy, Tadeusz Szymczak - gitara basowa i Włodzimierz Rode - perkusja BRAK wziął udział w sesji nagraniowej dla Polskiego Radia Opole. Do tych utworów zrealizowano program w Telewizji Łódź, który nigdy nie został wyemitowany na antenie z powodu ingerencji cenzury. Zespół dwukrotnie wystąpił na Rockowisku w Łodzi. Rzadko goszczący w mediach zespół w niektórych ankietach popularności za 1982 rok (m.in. "Słowa Powszechnego" i "Panoramy") znajduje sie w gronie wykonawców określanych mianem "Talent-Nadzieja". Pisano: "Kilkakrotnie widziałem ich "w akcji". Podoba mi się bardzo postawa przywódcy grupy, który konsekwentnie trzyma się obranego stylu gry, nie poluje na łatwy sukces i nie przechodzi na inne, bardziej komercyjne gatunki muzyczne. Kosmowski wie, że dziś ciężko mu jest zdobyć i przekonać szrokie kręgi odbiorców do swej muzyki. Wierzy, że będzie to kiedyś możliwe - może nawet już jutro? Nie rezygnuje więc ze swych ostrych, gorzkich tekstów i prowokującej muzyki. (...) Jego "kontestacyjny" rock przejawia ciągłe niezadowolenie, negację, zwątpienie i krytykę dnia codziennego. BRAK to nadal kontrowersyjna grupa - przedstawiciel najbardziej zbuntowanego odłamu naszej młodzieży." (Rafał Szczęsny Wagnerowski, "Ale czegoś mi BRAK", Non Stop, nr 6/1983). W 1983 r. Brak rozpada się. Ziemowit Kosmowski wkrótce potem zakłada grupę RENDEZ VOUS, potem występuje solowo jako Ziemek, a następnie zakłada grupę SUBWAY. Płyta zawiera wszystkie najbardziej znane nagrania zespołu, w tym sesję z Radia Opole, nagrania z sesji demo i kilkanaście utworów koncertowych ułożonych tak, aby ukazać drogę zespołu od postpunkowych brzmień do własnego, silnie naznaczonego jazzem oblicza.

• Data premiery 2006-01-01
• Nośnik CD

The Orlando Consort jest zespołem specjalizującym się w nagraniach muzyki francuskiego średniowiecza, a zwłaszcza Guiliiame'a de Machaut. Jest to ich druga płyta poświęcona twórczości tego kompozytora, którego niezwykła twórczość stanowi trwałe korzenie zachodniej muzyki, jaką dziś znamy.

• Wykonawca Orlando Consort
• Data premiery 2015-01-01
• Nośnik CD

Urodzony 22 lipca 1941 roku w Kannapolis, Karolinie Północnej w USA - George Clinton - to amerykański klawiszowiec, wokalista, autor tekstów i producent muzyczny. Jest prekursorem gatunku muzyki funkowej - P-Funk. Założyciel grup Parliament i Funkadelic. Został nazwany najwybitniejszym prekursorem muzyki funkowej, razem z Jamesem Brownem i Sly Stone'm. Został członkiem Rock And Roll Hall Of Fame w 1997 roku wraz z 15 innymi członkami grup Parliament i Funkadelic. Podczas znakomitego koncertu, który soczyście rozdziela dżwięki soul i funk nie mogło zabraknąć najsłynniejszego przeboju Clintona "Atomic Dog" a także "Bob Gun" i "Flashlight". Clintonowi towarzyszą między innymi Bootsy Collins, Eddie Hazel, Sativa, Steve Boyd, Belita Woods, Kendra Foster. 

• Wykonawca Clinton George
• Data premiery 2016-05-16
• Nośnik CD

Mieczysław Weinberg urodził się i wzrastał w Warszawie gdzie Żydzi stanowili jedną trzecią populacji. Kompozytor wychowywał się więc w obydwu tradycjach - polskiej i żydowskiej. Utwory nagrane na płycie są tego świadectwem. Concertino i koncert wiolonczelowy są osadzone w tradycji żydowskiej, natomiast Fantazja ma typowo polski charakter. Wykonawcy to brytyjski wiolonczelista Raphael Wallfisch specjalizujący się w przywracaniu do życia zapomnianej muzyki kompozytorów żydowskich oraz zespół Kristiansand Symphony Orchestra pod dyrekcją Łukasza Borowicza.

• Wykonawca Wallfisch Raphael
• Data premiery 2020-01-17
• Nośnik CD