Tracklista: 1. String Quintet in E minor, TWV 2. Partite in G minor, TWV 3. String Sextet in G minor, TWV 4. Sextet TWV 44:32 (Sonata) in F minor for strings & b.c. 5. Partie polonoise in B, TWV 6. String Sextet in B major, TWV
Tym nagraniem Borysa Godunova dyryguje sam Mścisław Rostropowicz. Wykorzystano je także jako ścieżkę dźwiękową filmu Andrzeja Żuławskiego. O wyjątkowości tego albumu świadczy nie tylko sława charyzmatycznego włoskiego basu Ruggero Raimondiego, czy wychwalana przez wszystkich decyzja Rostropowicza, aby wykorzystać własną wersję Mussorgskiego, ujęta słowami "wierzę, że geniusz wyraża się w prostocie", ale też gwiazdorska obsada. Żona Rostropowicza, Galina Wiszniewska, wykonuje partię polskiej królewny. Paul Plisha, Amerykanin ukraińskiego pochodzenia, wciela się w rolę Pimena, podczas gdy weteran światowych scen, tenor Nicola Gedda, śpiewa role Simpletona, pozostawiając swoją wcześniejszą rolę Grigoriya w rękach pełnego pasji Wiaczesława Polozova.
Sześć lat działalności, trzy mini albumy, dziesiątki zagranych koncertów oraz całe rzesza współpracujących wokalistów oraz instrumentalistów, tak obecnie opisać można to, czym jest zespół Rod. Nie tylko za pomocą muzyki, ale również obrazu pięcioosobowy skład stara się przemycić resztki pogańskiej tradycji, które przetrwały, do współczesnej popkultury. Muzyka choć w dużej mierze oparta na nowoczesnych brzmieniach elektronicznych (głównie drum'n'bass) zawiera w sobie sporą dawkę archaicznych brzmień instrumentów dawnych oraz szalone partie gitary basowej. Skład zespołu: Daniel Hansollo Noetzel - elektronika Mateusz Loki Słupczyński - instrumenty dawne Sławomir Cichy - bas Mieszko Weltrowski - śpiew Jarek Król – wizualizacje
Twórczość Rafał Zapały trudno wpisać w ramy jednego gatunku czy stylu. Rozciąga się gdzieś pomiędzy sound artem a muzyką improwizowaną i komponowaną. Album "Ideogramy" zawiera wybór czterech utworów z okresu 2007-2014 reprezentujących ten ostatni obszar. Każda z prezentowanych kompozycji to odmienny świat brzmieniowy, odmienny charakter i skład wykonawczy – od elektroniki po orkiestrę. Poza autorem odpowiedzialnym za partie live electronics na płycie usłyszymy Nicole Mitchell (flet), Mateusza Loskę (kontrabas) i orkiestrę symfoniczną Akademii Muzycznej im. I.J Paderewskiego w Poznaniu pod dyrekcją Michała Dworzyńskiego. Tracklista: 1. Gonsay for electronics 2. Cleaner for double bass and electronics 3. Nicolette for flute and live electronics 4. Ideogramy I, II, III for orchestra
„ „La Decollazione” Bononciniego wykonano po raz pierwszy w 1709 roku w kaplicy cesarza Józefa I w Wiedniu. Raczej skromną w obsadzie partyturę „La Decollazione” na smyczki i continuo można wyjaśnić wykonaniem w okresie Wielkiego Postu, ale wokalne i instrumentalne wymogi tego utworu w pełni wykorzystują wirtuozerię wiedeńskich muzyków i ich umiejętności wokalne. Jednocześnie Bononcini wplótł doskonale opanowaną przez niego technikę kontrapunktu, zwykle kojarzoną z muzyką sakralną, w całe dzieło tak, że nosi znamiona zarówno kompozycji świeckiej, jak i religijnej. Tę kontrapunktyczną powagę można dostrzec w orkiestrowym wstępie, finałowym chórze „Muore il giusto”, śpiewanym przez 5 solistów, i w kilku ariach, szczególnie arii św. Jana „Bacio l'ombre”, zapisanej w mrocznej tonacji f-moll. Partię św. Jana śpiewa alt – w rejestrze wokalnym często przypisywanym bohaterom barokowych oper, w których wówczas wcielali się dysponujący silnymi płucami kastraci. Rola moralnie słabego Heroda została powierzona basowi, podczas gdy partie Herodiady i Salome wykonywali kastraci-sopraniści kreujący zazwyczaj role kobiece, z przypisaną im muzyką szczególnie zmysłową w stylu. Duet Heroda i Herodiady „Rieda pure” z początku utworu byłby efektownym duetem miłosnym w każdej operze tamtych czasów, a jednocześnie jest imponujący pod względem kontrapunktycznym, splatając partie kochanków na wzór wcześniejszych włoskich madrygałów. Bononcini stosuje w oratorium schemat arii da capo, ale zapisuje w całości powrót sekcji A, zamiast używać skrótu DC. Jednak w dramatycznym punkcie zwrotnym opowieści, kiedy Salome śpiewa arię „De la palme” i prawdopodobnie tańczy dla gości, Herod przerywa jej pełnym pasji recytatywem „Non più, deh cessa”, zanim jeszcze zdąży ukończyć sekcję B, po czym składa propozycję spełnienia jej życzenia. Chociaż zerwanie z konwencją muzyczną może wydawać się dziś drobnostką, w czasach Bononciniego było to bardzo niezwykłe i żywe przedstawienie erotycznej mocy Salome i słabości Heroda. Jego rozbudowana aria „Nulla si neighi”, którą następnie wykonuje, zawiera partie dwóch wiolonczel solo – możemy spekulować, że grali je wówczas bracia Bononcini. Oratorium „La decollazione” zawiera wiele wspaniałych arii, niektórych tylko na głos i continuo, innych z pełnoprawnym i świetnie napisanym akompaniamentem smyczków. Dotychczas było znane i badane przez naukowców, lecz teraz przyszedł czas, by dzieło to mogło docenić i podziwiać szersze audytorium. Wielce prawdopodobne, że nigdy nie będzie tak popularne jak oratoria Händla, czy tak żywe jak „Salome” Straussa, lecz niniejsze nagranie stanowi cenny wkład w ukazanie światu tego mało znanego arcydzieła.”- Brent Wissick, profesor University of North Carolina, Chapel Hill (Tłumaczenie – Anna Marks). Tracklista: Antonio Maria Bononcini – La Decollazione Di San Giovanni Battista Oratorio In Due Parti CD 1 1. Introduzione Prima parte 2. Aria: Sorga omai l' Alba lucente (Erodiade) 3. Recitativo: Ma no, de' suoi bei raggi il sol (Erodiade, Erode) 4. Aria: Tutto attento il sol mirai (Erode) 5. Recitativo: Soffri mio Re (Erodiade, Erode, Battista) 6. Aria: Perché il sole (Battista) 7. Recitativo: Ma tu che fai? (Battista, Erode) 8. Aria: Omicida è la pietà (Erode) 9. Recitativo: Oh, di cieco pensiero ingannate follie! (Battista) 10. Aria: Parmi veder (Battista) 11. Recitativo: Mio sposo, mio signore (Erodiade, Erode) 12. Aria: Già costretta dal martir (Erodiade) 13. Recitativo: Erodiade, deh cessa dai rimproveri tuoi (Erodiade, Erode) 14. Duetto: Rieda pure / Torni pure (Erodiade, Erode) 15. Recitativo: Ecco a’ tuoi cenni (Salomè, Erodiade) 16. Aria: Si, cadrà la cervice sì temuta (Salomè) 17. Recitativo: Al prigionier Battista (Angelo) 18. Aria: Preziosa è quella morte (Angelo) CD 2 Seconda parte 1. Aria: Festivi, giulivi, risuanate (Salomè) 2. Recitativo: Ma a regia mensa assiso (Salomè) 3. Coro: Rapido da te lungi 4. Recitativo: De la tua vita (Salomè) 5. Aria: De le palme c’ha l’Idume (Salomè) 6. Recitativo: Non più, deh cessa (Erode, Erodiade, Salomè) 7. Aria: Nulla si nieghi (Erode) 8. Recitativo: Ah, mio Rege adorato (Erodiade, Erode, Battista) 9. Aria: Bacio l'ombre e le catene (Battista) 10. Recitativo: In questo orror profondo (Angelo) 11. Aria: Con animo forte incontra la morte (Angelo) 12. Recitativo: Qual annunzio beato (Battista) 13. Aria: Tu che sei nume di pace (Battista) 14. Recitativo: Et ancora i tuoi voti (Angelo) 15. Aria: Tardi diviene all'ira (Angelo) 16. Recitativo: Figlia già fausto arride (Erodiade, Salomè) 17. Aria: Clizia, che amante del Sole (Salomè) 18. Recitativo: Signor, giacché (Salomè, Erode, Erodiade) 19. Aria: Il crin cingetemi (Erodiade) 20. Recitativo: Ecco, o Madre (Salomè) 21. Duetto: Ho vinto o figlia / Vincesti, o madre (Erodiade, Salomè) 22. Recitativo: Così d’empio livore (Angelo) 23. Coro: Muore il giusto
Niezwykłe nagranie nieszporów Claudio Monteverdiego. Zespół La Tempête pod dyrekcją Simon-Pierre Bestion przedstawia ten utwór, wykonywany i nagrywany wiele razy w zupełnie nowym świetle. Pokazuje związki utworu Monteverdiego z muzyką dawniejszych czasów i innych kultur. Partie wokalne inspirowane są wciąż istniejąca tradycją wokalną Korsyki, Sardynii i Gruzji.
Rok temu sześciu śpiewających gentelmanów z Take 6 wystąpiło obok grupy The Manhattan Transfer na festiwalu Jazz Jamboree i ten wieczór był prawdziwym wokalnym szczytem. W listopadzie tego roku grupa powróciła na trzy koncerty do Szczecina, Ostrowa Wlkp. i Gdyni, prezentując m.in. tematy ze swej nowej płyty "The Standard", choć bez gości, którzy wystąpili na płycie. A że są to goście znakomici, nie powinno nikogo dziwić. Wszak Take 6 jest czołową grupą wokalną świata od dwudziestu lat. Właściwie to ich jubileuszowa płyta i jedna z najlepszych w karierze. Na ich debiucie była uwaga, że w nagraniu nie wykorzystano żadnych instrumentów. Niewprawne ucho mogło się pomylić, bo wokaliści potrafią do złudzenia naśladować brzmienie instrumentów od trąbki do kontrabasu. Do perfekcji opracowali śpiew a cappella na głosy, a i w tradycyjnych piosenkach brzmią fantastycznie. W "Straighten Up And Fly Right" śpiewa i gra na gitarze w charakterystycznym stylu George Benson. Popisowe partie w "Seven Steps To Heaven" zaśpiewali Jon Hendricks, Al Jarreau i Mark Kibble (to ten atleta z Take 6). Jakby tego było mało, szybkie, wirtuozowskie solo na trąbce skrzydłówce wykonał Till Brönner. Inny trębacz Roy Hargrove zagrał w "Someone To Watch Over Me". Ciekawostką jest wysamplowany ze starego nagrania głos Elli Fitzgerald w jej przeboju "A Tisket A Tasket". Ale jak oni jej akompaniują! Myślę, że jedenastą Grammy mają murowaną.
Materiał z debiutanckiej płyty zespołu utrzymany jest w funkowej konwencji opierając się na mocnym, osadzonym brzmieniu bębnów i basu oraz charakterystycznych dla stylu bboy funk partiach sekcji dętych. Kolorytu tej muzyce dodają nowoczesne partie gitar i DJ ski sposób miksu wszystkich elementów. W skrócie jest to potężna dawka energetycznych tanecznych utworów, w których zauważalne są elementy rocka hiphopu oraz zwariowanej elektroniki. Na płycie Funkmasterpunk gościnnie nagrywała, wspomagając kwartet, plejada muzyków zadomowionych, na co dzień w najróżniejszych stylach muzycznych. Na trąbce zagrali Antonii „Ziut” Gralak i Maciej Fortuna, który nagrał także partie tuby i waltorni. Na saksofonach wystąpił Bartek Smorągiewicz, instrumenty klawiszowe nagrał Steve Nash a wibrafon Mariusz „Mario” Gregorowicz.Cechą szczególną zespołu jest brak jednego stałego wokalisty/ki i potraktowanie linii wokalnych na równi z instrumentalnymi. Wokale do utworów na płycie użyczyli i nagrali K8 Rościńska, DonGuralesko oraz nowojorski raper Mass Cypher. Materiał powstał w całości w CRS STUDIO w Poznaniu, miksem zajął się Ignacy Gruszecki, natomiast masteringowego szlifu dokonał Marcin Bors Fonoplastikon Studio Wrocław.
Epiphany (“Objawienie”) Ambientowo - popowy projekt powstały z inspiracji pradawnymi obrzędami przenosi nas do świat a płonących na wzgórzach ognisk, migoczących świateł pochodni oraz przemykających cieni - postaci w kapturach, pradawnych mieszkańców naszego świata. Piosenki do tekstów uznanego za jednego z największych filozofów świata, sufika Jalalud Din Rumi’ego, poruszają najważniejsze zagadnienia egzystencjonalne naszej cywilizacji. Każdy z utworów łączy bogata faktura chóralna oraz ultra nowoczesne instrumentarium elektroniczne dając efekty sonorystyczne wykraczające poza możliwości żywego organizmu orkiestry. Solowe partie wokalne wykonywane są przez głosy operowe (m.in. Aneta Tor “Quod Tu Es Fui”, Agnieszka Tyrawska “Incantation”) oraz głosy rozrywkowe (m.in. Ewa Szlachcic - laureatka Voice of Poland “I Searched For God”, “One Whisper Of The Beloved”, Anna Jaśko “I’m Part Of The Load”). Partie chóralne wykonał Chór Politechniki Lubelskiej pod dyrekcją prof. Elżbiety Krzemińskiej - wielokrotnie nagradzany na festiwalach w całej Europie. Partie gitarowe wykonał Piotr Bogutyn, znany ze współpracy z czołowymi wykonawcami muzyki pop w Polsce. Dodatkowo w nagraniach usłyszymy instrumenty ludowe - flety, duduk, kobzy. Piotr Bańka - kompozycja, aranżacja, instrumenty klawiszowe, produkcja muzyczna.
Zespół Algiers w 2020 roku powrócił ze swoim trzecim albumem „There Is No Year”. Ten najnowszy rozdział czteroosobowego zespołu z Atlanty, zapowiada teledysk do pierwszego singla „Dispossession”. Sfilmowany w komunie Noisy le Grand na wschodnich przedmieściach Paryża pośród nowoczesnych architektonicznych zabytków, takich jak Le Palacio d`Abraxas i Les Arenes de Picasso - a także z ujęciami nakręconymi w marcu 2019 podczas wizyty zespołu w Algierze – „Dispossession” pokazuje jeden z wątków ekspansywnego, przyszłościowego nowego dzieła Algiers. Piosenka zawiera także dodatkowe partie wokalne Mourning [A] BLKstar z Cleveland. Od pierwszych sekund natychmiastowego impulsu syntezatora utworu „There Is No Year” widać wyraźnie, że Algiers postanowili wejść na nowy grunt, zarówno wewnętrznie, jak i brzmieniowo.