Druga część orkiestrowych dzieł Straussa wykonana przez Frankfurt Opera and Museum Orchestra. Po sukcesie pierwszej płyty (OC 888), która zdobyła nagrodę płyty miesiąca, nadaną przez magazyn MusicWeb, frankfurcki zespół przedstawia szelmowskie figle Tilla Eulenspiegla oraz rzadko wykonywaną symfonię, Domestice.
Reedycja drugiego krążka zespołu Exodus z 1981 roku, w wersji zremasterowanej w 2018r. przez Andrzeja Puczyńskiego. „Supernova” wydana w zaledwie rok po debiutanckim krążku, z sukcesem kontynuowała dzieło swojej poprzedniczki „The Most Beautiful Day”. „Supernova przynosi prawie 40 minut różnorodnej i jednocześnie zwartej muzyki, doskonale zharmonizowanej z tekstami, ciekawie zaaranżowanej i często wręcz brawurowo wykonywanej. Rzadko się zdarza aby tak wiele elementów decydujących „zagrało się jednocześnie i w tym samym stopniu, dając tak jednorodny i interesujący efekt. Zresztą opisywanie muzyki akurat w tym przypadku mija się z celem, tym bardziej, że przecież wystarczy nastawić płytę i posłuchać.” A. P. Wojciechowski
Kolejny wolumin z serii kompletu nagrań wielkiego austriackiego skrzypka Fritza Kreislera. Zostały one dokonane gdy w użytkowanie weszły nagrania elektryczne i stanowią dokumentację rewelacyjnej techniki i wirtuozerii artysty. Muzyka na płycie została nagrana w Nowym Jorku i Berlinie. Są to klasyczne wersje najlepszych utworów wykonywanych przez Kreislera oraz rzadko wykonywany utwór Bacha na skrzypce solo.
Tylko jedna z ról, które reprezentowane są w tym albumie poświęconym Verdiemu, znalazła się w scenicznym repertuarze Callas. Elisabetta z „Don Carlo”, którą wykonała w La Scala w 1954 r. Callas wykonuje tu także widowiskową mezzo-sopranową arię Eboli „O don fatale” z tej samej opery, która pojawiała się w recitalach artystki od lat 60. Interesującym wyborem są arie Miny z rzadko wykonywanej opery „Aroldo”.
Rzadko wykonywane kantaty Georga Philippa Telemanna, w interpretacji światowej sławy muzyków barokowych.
Rzadko kiedy celowo kurczące się instrumentarium kogokolwiek jeszcze dziwi, zespoły często rezygnują z klawiszy bądź całej sekcji rytmicznej, bardzo często w taki właśnie sposób powstają np. duety na bas i perkusję. Ale ciężko jest osiągnąć satyfakcjonujące efekty w muzyce cokolwiek rozrywkowej jeśli próbować przekroczyć tą granicę. The Events to projekt zdecydowanie piosenkowy to też mieli powyższe przesłanki na uwadze. Pobrzmiewają co bardziej piosenkowymi dokonaniami Fugazi. No właśnie, to chyba najważniejsza informacja dla czytających: jeśli jesteście ciekawi jak radzi sobie Ian MacKaye (tak, ten sam spocony nastolatek zdzierający swoje gardło w Minor Threat i ten sam gitarzysta kultowego Fugazi) po oficjalnym zakończeniu działalności przez jego długoletni projekt, zanurzcie się choć na chwilkę w skromną dyskografię tego duetu. Ian postanowił włożyć ciepłe papcie by wraz z żoną uprawiać optymistyczne piosenkarstwo. Żona ma na imię Amy i gra na perkusji, państwo MacKaye i Farina są najwidoczniej szczęśliwym małżeństwem, gdyż dźwięki są to - pomimo utrudnienia z racji ograniczonej liczby instrumentów - całkiem spójne, a w tekstach próżno szukać miłosnego lamentu jaki zdominował muzę popularną dekady temu. Krótko: niezależny pop-rock na jesienne wieczory. Tracklista: 1. Cut From The Cloth 2. Everybody Knows 3. Cache Is Empty 4. You Fell Down 5. Pushed Against The Wall 6. No Money 7. All You Find You Keep 8. Eventually 9. Get Even 10. Dinner With The President
Muzyka kameralna na skrzypce i fortepian rzadko nagrywanego kompozytora rosyjskiego.
Kompozycje Augustyna są tym trudniejsze do zaszufladkowania, że wymykają się wszelkim kanonom poprawności – ani to postsocrealizm w wydaniu sakralnym bądź narodowym, ani hołubiony mainstream muzyki współczesnej. Co gorsza, jeśli wsłuchać się głębiej w dowolny utwór Augustyna – w nadziei, że uda się w nim wytropić nieomylne znamię stylu – już po chwili czeka nas niespodzianka.Augustyn do tego wszystkiego ma jeszcze poczucie humoru i rzadko mu się zdarza chwytać za pióro bez anegdoty.
7-płytowa kolekcja, zawierająca historyczne nagrania oraz rzadko prezentowane dzieła Sibeliusa.
Tytuł albumu Andrew Cyrilla - "Lebroba" to połączenie słów Leland, Brooklyn i Baltimore, czyli nazw miejscowości, w których urodzili się trzej protagoniści tego wydania. Wszyscy mieli swoje debiuty dla ECM wiele lat temu: perkusista Andrew Cyrille na albumie Mariona Browna "Afternoon of a Georgia Faun" (1970), trębacz Wadada Leo Smith na swoim "Divine Love" (1978), a gitarzysta Bill Frisell na "Fluid Rustle" (1979) Eberharda Webera. Frisell już wcześniej współpracował z Cyrillem przy "The Declaration of Musical Independence" (ECM), ale "Lebroba" to pierwsze spotkanie gitarzysty z Wadadą Leo Smithem. Cyrille jako leader daje dużo przestrzeni twórczej swoim muzykom. Wszyscy trzej mieli okazje nagrać na ten album własne kompozycje, np. Wadada stworzył 17-minutową dedykację dla Alice Coltrain zatytułowaną "Turiya". W swoich kompozycjach Cyrille rzadko skupia uwagę na bębnach, kładąc większy nacisk na melodie i interakcje, wrażliwość i przestrzeń. Mamy tu odniesienia do muzyki zachodnio-afrykańskiej i bluesa, ale priorytetem Cyrille’a jest obecnie eliptyczny styl, w którym metrum jest raczej domyślne, niż ustalone.