Duet produkcyjny obecnie walczy z dźwiękiem, który ma się rozprzestrzenić, mutować i rozwijać. Wierny oryginalnemu duchowi Tectonic i z poczuciem wielkiej prostoty, duetowi udało się bezproblemowo połączyć elementy brytyjskiej hardcore-dżungli, hipnotyzującego techno, gut-wrenching grime i paranoidalny dubstep. Tracklista: 1. Legion 2. Proto
Drugi w historii zespołu album właśnie się ukazał. Od kilku dni fani Happysad mogą słuchać nowego albumu zatytułowanego "Podróże z i pod prąd" - 12 utworów, które po części znają pewnie z wersji koncertowych. Tym razem pojawiły się m.in. kobiece chórki Beaty Taras (+akordeon) i Agi Rzadkosz. Nagrania trwały od lipca i… uff…ledwo udało się zdążyć przed październikową trasą koncertową. Album promowany jest utworem "Od kiedy ropą", do którego powstał również animowany teledysk.
Rory Graham, bardziej znany jako Rag’n’Bone Man, jest jednym z najpopularniejszych muzycznych odkryć końca 2016 roku. Stacja BBC uznała go za jedną z muzycznych nadziei na przyszły rok (znalazł się w czołówce listy "BBC The Sound Of 2017"), a także – obok Dua Lipy – nominowano go do prestiżowej nagrody "Critics’ Choice Award". Lista laureatów tej ostatniej nagrody z poprzednich lat obejmuje m.in. Adele, Sama Smitha i Emilie Sande. Jego debiutancki krążek długogrający zatytułowany tak, jak jego przebój, który niespodziewanie wyrósł na jeden z największych przebojów roku 2016 "Human" ukaże się 10 lutego 2017.Sukces Rag’n’Bone Mana jest w pełni zasłużony – 31-letni artysta występuje przed publicznością ponad połowę swojego życia. Zaczynał jako 15-letni raper w rodzinnym Uckfield by 4 lata później, zachęcony przez ojca, zaczął śpiewać w klubach bluesowych. Miłość do bluesa i rapu udało mu się pogodzić kiedy dołączył do hip-hopowego składu The Rum Committee z Brighton, regularnie koncertującego także w Brixton w Londynie. Trzy wydane EPki ("Bluestown", "Wolves" i "Disfigured") przysporzyły mu całkiem dużą grupę fanów już na początku światowej kariery. Debiutancki album długogrający Rag’N’Bone Mana wyprodukował Mark Crew, odpowiedzialny za pierwszy krążek grupy Bastille.
Hooverphonic powraca z dziesiątym albumem studyjnym. Belgijski zespół Hooverphonic wydał, dziesiąty już album – „Looking For Stars”. „Miałem ambitny plan, by w tym roku wydać trzy płyty: soundtrack w stylu Morricone, album triphopowy oraz wydawnictwo ze skocznymi, funkowymi kawałkami. Zacząłem pisać nowy materiał z właśnie takim zamierzeniem. I wtedy nasza wokalistka, 17-letnia Luka Cruysberghs, nazwała mnie reliktem przeszłości. Zarekomendowała mi, by przyjąć nastawienie Spotify: wybrać z każdego albumu, który wymyśliłem w swojej głowie, najlepsze utwory i stworzyć z nich swojego rodzaju playlistę. Początkowo podchodziłem do tego rozwiązania z rezerwą. Później pomyślałem jednak o „Déjà Vu” „Crosby, Stills, Nash & Young” – to jedna z moich ulubionych płyt, a jest tam prawdziwy gatunkowy miszmasz. Nasza płyta może zostać określona spadkobiercą „In Wonderland”. Liczę, że udało nam się osiągnąć tę różnorodność, którą sam bardzo cenię na płytach” tłumaczy Alex Callier z Hooverphonic. O nowej wokalistce muzycy mówią: „Luka jest kluczowa dla historii, którą opowiadamy. Nie jest po prostu kolejną wokalistką w Hooverphonic. To jej głosem wybrzmią wszystkie piosenki na koncertach. Luka świetnie radzi sobie także ze starszymi utworami. Niesamowita dziewczyna” Wydawnictwo promują utwory „Uptight” oraz tytułowy.
Zmarły w 2016 roku, pochodzący z ważnego dla powojennej historii Stanów Zjednoczonych miasta Birmingham w stanie Alabama, soulowy i gospelowy wokalista Clarence Lewis Blast, znany jako C. L. Blast, nagrywał już od początku lat 60. Pomimo wielkiego talentu nie udało mu się przebić i osiągnąć sukcesu. Na jego koncie jest parę singli i płyt, w tym prezentowana "I Wanna Get Down" z 1980 roku.
Ponowne wydanie arcydzieła Gene`a Clarka z 1974 roku „No Other” ukazało się 8 listopada 2019 roku. Gene Clark to jeden z najlepszych amerykańskich piosenkarzy i autorów tekstów oraz twórca Byrds. Album „No Other” został nagrany w Village Recorder w West Hollywood i wyprodukowany przez Thomasa Jeffersona Kaye i pierwotnie wydany w 1974 roku w Asylum Records, rok po krótkotrwałym zjednoczeniu Byrds. Gene dostarczył wizjonerski zapis psychodelicznego rocka, folku, country i soulu, którego zrobienie kosztowało fortunę („Zajęło nam dużo czasu w studio, zanim udało się doprowadzić piosenki do pożądanego poziomu” - powiedział Gene w 1977 roku). Chociaż ciepło przyjęty przez krytyków, „No Other” był komercyjną porażką i wkrótce zniknął z rynku. Teraz coraz częściej uznawany jest za jeden z największych albumów swojego czasu.
Rory Graham, bardziej znany jako Rag’n’Bone Man, jest jednym z najpopularniejszych muzycznych odkryć końca 2016 roku. Stacja BBC uznała go za jedną z muzycznych nadziei na przyszły rok (znalazł się w czołówce listy "BBC The Sound Of 2017"), a także – obok Dua Lipy – nominowano go do prestiżowej nagrody "Critics Choice Award". Lista laureatów tej ostatniej nagrody z poprzednich lat obejmuje m.in. Adele, Sama Smitha i Emilie Sande. Jego debiutancki krążek długogrający zatytułowany tak, jak jego przebój, który niespodziewanie wyrósł na jeden z największych przebojów roku 2016 – "Human" – ukaże się 10 lutego 2017.Sukces Rag’n’Bone Mana jest w pełni zasłużony – 31-letni artysta występuje przed publicznością ponad połowę swojego życia. Zaczynał jako 15-letni raper w rodzinnym Uckfield by 4 lata później, zachęcony przez ojca, zaczął śpiewać w klubach bluesowych. Miłość do bluesa i rapu udało mu się pogodzić kiedy dołączył do hip-hopowego składu The Rum Committee z Brighton, regularnie koncertującego także w Brixton w Londynie. Trzy wydane EPki ("Bluestown", "Wolves" i "Disfigured") przysporzyły mu całkiem dużą grupę fanów już na początku światowej kariery.Debiutancki album długogrający Rag’N’Bone Mana wyprodukował Mark Crew, odpowiedzialny za pierwszy krążek grupy Bastille.
Amerykanka Hilary Hahn jak nikt inny czuje muzykę swego rodaka Charlesa Ivesa. Udowadnia to znakomitym albumem, z nowymi w katalogu Deutsche Grammophon , rzadko nagrywanymi utworami tego kompozytora – czterema sonatami na skrzypce i fortepian. Artystce towarzyszy pianistka Valentina Lisitsa, z którą udało się skrzypaczce osiągnąć równie rzadko spotykane porozumienie.
Przedstawiamy Wam szósty studyjny album Remo. "Przed Siebie" to swojego rodzaju kontynuacja opowieści i przekazu z poprzedniej płyty Remika "Możesz Wszystko Zacząć Jeszcze Raz". Tym razem jednak jest dużo więcej treści po polsku. "Postanowiłem opisać wszystko to czego nie udało mi się zrobić na poprzedniej płycie, inaczej mówiąc chciałem dokończyć rozpoczęte dzieło. Dlatego powstało 9 utworów po polsku, które mają zmotywować słuchacza, dodać wiary i energii w zmaganiu się z problemami. Wszystko to opisałem w miarę przystępnym językiem, tak żeby płynęło ł posłuchać każdy i każdy są zrozumieć. Jednak starałem się, żeby teksty nie były aż tak bardzo infantylne. Wydaje mi się, że udało się poszukać złotego środka pomiędzy muzyką alternatywną a popem. A czy to si udało ocenią słuchacze już 29.09.2017" - mówi o płycie Remik. Remo dołożył na swoim krążku również 4 produkcje klubowe, coś dla jego starych fanów, którzy pamiętaj takie przeboje jak "You Can Dance", "My Music Song" czy "Shine On". Tracklista: CD 1 1. Przepraszam Cię (ft. Artur Sikorski) 2. Przed Siebie (ft. B.R.O & Mayk) 3. Ja Mam To (ft. Cygan) 4. W Swoją Stronę (ft. Mayk) 5. Masz W Sobie Coś (ft. Mayk) 6. Chciałbym (ft. ......) 7. Nawet (ft. Dominika Sozańska) 8. Rewolucja (ft. Cygan) 9. Lecisz Jak Wiatr (ft. Merghani) 10. Z tobą Być (ft. Sylwia Przybysz) Bonus Tracks 11. Zaryzykuj (ft. Mr. X) 12. Nie patrz w dół (ft. Azzja) CD 2 1. Sweet Nothing - (ft. Alina Renae) 2. In My Mood (ft. Jilianne Lavin) 3. Hemispheres (ft. Reanne Nash) 4. Get Mine (ft. Mickey Shiloh)
„Miałem przyjemność grać z najlepszymi bębniarzami na świecie – Gingerem Bakerem, Billym Cobhamem, Simonem Philipsem... ale największą przyjemność sprawiła mi współpraca z Tonym Williamsem” - Jack Bruce.W lutym 1970 roku formacja The Tony Williams Lifetime weszła od studiów Olmstead Sound by zarejestrować materiał na swój drugi album. Tym razem skład został rozszerzony o znanego z Cream basistę Jacka Bruce'a, który dla współpracy z Williamsem zrezygnował z trasy z własnym zespołem. „Turn It Over” wypełniły utwory o bardziej zwartej konstrukcji (m.in. „To Whom It May Concern” Chicka Corei czy „Big Nick” Johna Coltrane'a), mimo to udało się zachować świeżość i energię debiutanckiego „Emergency!”.„Ten album przywraca wiarę w przyszłość muzyki” - napisał Lester Bangs, krytyk magazynu Rolling Stone - „nie jest to typowy rock ale, nie mamy tu do czynienia również ze stereotypowym jazzem, to muzyka ponadczasowa, której nie da się łatwo przypiąć jakiekolwiek etykietki.”