» » wydaje » Strona 5

"27 Miles Underwater" to następca przełomowego dla High Power albumu "Soul Structure", który magazyn "Revolver" zamieścił w zestawieniu "20 najlepszych albumów 2017 roku". Materiał powstawał pod okiem Gila Nortona w Modern World Studios w angielskim Tetbury. Wydawnictwo promują single "Seamless" i "Low Season". "To piosenka o zimowej chandrze, kiedy wydaje ci się, ze już nigdy nie zobaczysz światła dzienna" - mówi o "Low Season" wokalista Jimmy Wizard.     Tracklista: 1. Seamless 2. Shedding Skin 3. Lost In Static 4. Rewire (101) 5. Low Season 6. Passenger 7. King Of My Domain 8. In The Meantime 9. Staring At The Sun 10. Self-Rendered: Lost 11. Drag The Line    


  • Wykonawca Higher Power
  • Data premiery 2020-01-24
  • Nośnik Płyta Analogowa
Więcej

Połączenie viola da gamba i akordeonu jest z pewnością oryginalne i rzadko spotykane. Niespodziewane jest też to międzypokoleniowe spotkanie dwóch muzyków, którzy znaleźli się nawzajem zgłębiając "poetycki humor" Anglii z początku XVII wieku. Po kilku sezonach pochlebnych recitali duet Les inAttendus po raz pierwszy wydaje album w harmonia mundi.  


  • Wykonawca Les inAttendus , Muller Marianne , Lhermet Vincent
  • Data premiery 2018-09-21
  • Nośnik CD
Więcej

Charyzmatyczna, obdarzona wyjątkową wrażliwością i urodą, Alison Balsom jest dziś jedną z najpopularniejszych wykonawczyń muzyki poważnej. Jest koncertującą artystką, której występy przyciągają liczną publiczność. Wszechstronność Balsom znajduje także odbicie w wybieranym przez nią repertuarze.Energetyzujący repertuar dla każdego!Przygotowując się do wydania najnowszej płyty, Alison Balsom powiedziała: „Im głębiej wnikamy w historię, tym bardziej zadziwiający odnajdujemy świat, z którego rodzi się muzyka. Wszystko wydaje się tak przejrzyście skonstruowane, wszystko też jest pełne wolności, emocji i niezwykłego piękna… W świecie, w którym brakuje wyraźnie wytyczonych granic i w którym jednocześnie poszukujemy indywidualnych sposobów na wyrażenie siebie, wydaje mi się całkowicie naturalne, że w powracamy właśnie do baroku – do adaptacji sztuk Shakespeare’a, muzyki Purcell’a i Handel’a. Zdołali oni bowiem wyrazić poprzez sztukę sens ludzkiego istnienia. Ich twórczość stała się nam tak bliska i współczesna, ponieważ opisali to, co intryguje nas dziś najbardziej – piękno artystycznego porządku i wolność pełnego pasji ducha”.W roku Diamentowego Jubileuszu Królowej Elżbiety II, Alison Balsom prezentuje niezwykły album, otwierając przed nami drzwi do świata fascynującego brzmienia heroicznej trąbki barokowej, w dziełach Georga Friedricha Haendla (1685 – 1759) oraz Henry’ego Purcell’a (1658/1659 – 1695), których hymny, ody i opery stanowiły oprawę wielu królewskich ceremonii.Wykonawstwo historycznie poinformowane i barokowa trąbka bezwentylowaWspółpracując z Trevorem Pinnockiem – klawesynistą, dyrygentem oraz pionierem wykonawstwa historycznie poinformowanego – a także z orkiestrą English Concert, którą Pinnock założył, Balsom prezentuje na swoim bezwentylowym instrumencie różnorodność i wyrazistą siłę, w kompozycjach oryginalnych oraz we współczesnych aranżacjach. W programie znajdziemy Sound of the trumpet Purcella, Eternal Source of light divine Handel’a, wykonywane wraz z kontratenorem Iestyn’em Davies’em, a także The Plaint Purcell’a z jego opery The Fairy Queen, w duecie z sopranistką Lucy Crowe. Repertuar zawiera również suity z King Arthur (1691) oraz The Fairy Queen (1692) Purcell’a w aranżacjach przygotowanych przez Balsom i Pinnocka. Słyszymy także Water Piece D- dur, HWV 341 Handel’a oraz jego Koncert Obojowy Nr 1, B-dur, HWV 301 w transpozycji w C-dur.Trąbki, z myślą o których Purcell i Handel komponowali swoje utwory, różniły się znacząco od współczesnych. Przede wszystkim były to instrumenty bezwentylowe, co czyniło grę na nich dużo większym wyzwaniem dla wykonawcy. Alison Balsom porównuje różnicę pomiędzy trąbką barokową i współczesną do tej pomiędzy tradycyjnym aparatem na kliszę i aparatem cyfrowym. „Dla zwykłych zdjęć używamy aparatów cyfrowych, ale jeśli chcemy uzyskać artystyczny efekt, nawet dziś sięgamy po starego Hasselblad’a” – mówi Balsom.Jednym z pierwszych nagrań na trąbkę, które Alison Balson jako dziecko usłyszała, była muzyka barokowa w interpretacji Trevora Pinnocka. Niezwykłe brzmienie natychmiast porwało Balsom. Kiedy artystka pracowała z Pinnockiem nad muzyką do Sound the Trumpet powiedziała: „On zna każdy aspekt tych utworów, rozumie, że nawet interpretacja pojedynczej nuty może zmienić cały przekaz dzieła”.Balsom i Pinnock wybrali kompozycje Handel’a i Purcell’a ponieważ oboje kompozytorzy żyli z Londynie, ale jednocześnie byli zupełnie różnymi osobowościami artystycznymi. O swojej fascynacji Hendel’em Alison mówi: „Na pierwszy rzut oka wydaje się, że wszystko jest jasne. Ale kiedy grasz jego muzykę wiele razy, każda nuta ukazuje nagle nowe znaczenie, każde wykonanie otwiera nowe horyzonty. Natomiast Purcell – kontynuuje Balsom – jest moim prawdziwym bohaterem. Wciąż wyłamuje się z dobrze znanej, barokowej struktury, zaskakuje nas niezwykłymi rytmami i śmiałymi pomysłami harmonicznymi. Jego kompozycje są niezwykle współczesne i niepokojące do głębi”.Artysta klasyczna, która przyciąga 200 milionów widzów!Alison Balsom postanowiła, że poświęci się solowej karierze trębaczki, kiedy miała zaledwie 10 lat. Rodzice zabrali ją wówczas do Barbican Hall na koncert słynnego szwedzkiego trębacza Håkan’a Hardenberger’a. Podjęła studia pod jego kierunkiem i już w latach 2004 – 2006 występowała w Wigmore Hall oraz ze wszystkimi orkiestrami BBC. W kolejnych latach zdobyła liczne nagrody, w tym Classic BRIT, Classic FM, Gramophone i ECHO Klassik. Wystąpiła podczas BBC Proms w 2009 r. Jej występ obejrzało 200 millionów widzów. W tym samym roku zadebiutowała w telewizji amerykańskiej z Orkiestrą Św. Łukasza w The Late Show with David Latterman. Występowała w Europie, Stanach Zjednoczonych i Azji z renomowanymi orkiestrami, dając recitale zarówno na trąbce barokowej, jak i współczesnej, a także wykonując muzykę kameralną ze swoim Balsom Ensemble. Obecnie wykłada w Guildgall School of Music.Alison Balsom – wyłącznie w EMI ClassicsAlison Balsom nagrywa wyłącznie dla EMI Classics. Po albumie p.t.  Bach trumpet and organ z 2005 r., który zyskał międzynarodowy rozgłos, przyszedł czas na Caprice, którym zauroczyła muzyczną krytykę. Jej nagranie Koncertów na trąbkę Haydn’a i Hummel’a zostało nazwane przez The New York Times jednym z 24 najlepszych albumów z muzyką klasyczną 2008 roku. O jej albumie z Koncertami Włoskimi, Gramophone pisał: "Barokowi kompozytorzy... zachwyciliby się pełnym charakteru, niezwykłym wykonaniem Balsom". Ostatnia płyta Alison Balsom była poświęcona muzyce współczesnej i zawierała koncert na trąbkę p.t. Serafin, napisany dla niej przez Jamesa Macmillana, a także dzieła Toru Takemitsu, Alexandra Arutuniana oraz Bernd’a Alois’a Zimmermann’a.


  • Wykonawca Balsom Alison , The English Concert , Pinnock Trevor
  • Data premiery 2012-10-15
  • Nośnik CD
Więcej

Na płycie znajdujemy aż 96 krótkich, aforystycznych utworów, z których każdy trwa zaledwie około 30 sekund. Mozaika, która jednak z dalszej perspektywy układa się w obraz – haiku dźwięku. Pierwotnym pomysłem na tę płytę było stworzenie większej całości z bardzo małych fragmentów muzycznych. Ma być to mozaika, która jednak z dalszej perspektywy układa się w obraz. Autor użył niewielkiego składu instrumentalnego: kwartetu złożonego z dwóch instrumentów dętych i dwóch smyczkowych, oraz instrumentów elektronicznych. Początkowy pomysł wydaje się niezwykle oryginalny i w muzyce mającej związki z jazzem niespotykany. Jednak w trakcie wspólnej pracy zespół zdecydował się wybrać z większej ilości nagranych fragmentów te, które mają najmniejsze związki z jazzem. Krótkie utwory aforystyczne powstawały w klasycznej muzyce europejskiej dwudziestego wieku w czasach, zanim sformułowane zostały zasady dodekafonii.  Pisali je “klasycy” wiedeńskiego ekspresjonizmu: Schoenberg, Webern. Pisanie dziś utworów, które trwają mniej niż minutę może wydawać się, co oczywiste nawiązaniem do tamtej twórczości. Jest to rezygnacja z jakiejkolwiek tradycyjnej formy muzycznej, a zarazem próba niezwykle lakonicznej, ale skończonej wypowiedzi. Utwór taki trudno nawet nazwać “wypowiedzią” muzyczną. Jest to raczej zaledwie sugestia, próba wywołania wrażenia i impuls do ewentualnego rozmyślania o muzyce.  Umieszczenie między takimi dźwiękami improwizacji stanowi eksperyment. Solista jest postawiony w roli nie prowadzącego muzykę, decydującego o jej charakterze, ale raczej komentatora zaledwie. Improwizujący muzyk może tylko coś dodać, jego dźwięki mogą oddać tylko osobiste skojarzenie, które wywołują dźwięki haiku. Bardzo interesujący wydaje się pomysł pokazania każdego z tych bardzo krótkich utworów w trzech różnych wersjach. Poprzez powtórzenia cały cykl liczący 33 fragmenty staje się pewną całością. Różna instrumentacja sprawia, że muzyka staje się bardziej kolorowa, a wprowadzenie bardzo krótkich improwizacji dodaje lekkości i sprawia, że wszystko staje się jeszcze bardziej ulotne.  Niebagatelną rzeczą jest udana próba połączenia muzyki akustycznej z barwami elektronicznymi, “sztucznymi”. Bardzo oryginalny pomysł muzyczny. Forma całości jest wyrafinowana. Każdy z 33 haiku istnieje w trzech wersjach: podstawowej A: instrumentalnej, drugiej B: w której oprócz innej instrumentacji w stosunku do wersji A (z zastosowaniem tego samego składu instrumentalnego) słyszalne są bardzo delikatne dodatki elektroniczne i wersja trzecia C: w której do podkładu stworzonego wyłącznie z instrumentów elektronicznych dodane są improwizacje.  Tak więc mamy 99 wszystkich haiku. Są one pogrupowane w specjalny sposób, który tworzy przemyślaną, wielką formę. Pierwszą grupę 33 haiku tworzy 11 utworków ułożonych w kolejności: najpierw wszystkie jedenaście w wersji 1 – A (instrumentalna), później w wersji 2 – B (z dodatkiem elektroniki) i trzeciej – C (z improwizacją). Druga grupa 33 haiku jest ułożona w sposób maksymalnie zróżnicowany: kolejne utwory (w sumie 11) różnią się sposobem zaaranżowania wersje A, B i C występują naprzemiennie. Ostatnia grupa 33 haiku jest ułożona tak, że każdy z 11tu występuje kolejno w wersji A, B i od razu C.  Trzy grupy ustawione w kolejności: uporządkowana, chaotyczna, uporządkowana (inaczej i bardziej spójna w stosunku do grupy pierwszej) być może zostaną odebrane przez słuchacza jak wielka forma muzyczna trwająca blisko godzinę. Ale autor nie może nastawiać się na taki właśnie odbiór tych utworów. Wszystkie razem tworzą niełatwą do ogarnięcia formę i zapewne będą słuchane we fragmentach. A zatem trzeba liczyć się z tym, że każde haiku tworzy całość. Tak właśnie są one skomponowane. Każdy stanowi zamkniętą formę, a jej aforystyczność ma pobudzić w słuchaczu wyobraźnię.


  • Wykonawca Cup of Time
  • Data premiery 2018-10-01
  • Nośnik CD
Więcej

Karolina Czarnecka podbiła serca internautów piosenką „Hera koka hasz LSD”, którą wykonała podczas 35. Przeglądu Piosenki Aktorskiej. Zaledwie kilka miesięcy później, młoda aktorka, wydaje pierwszą płytę „Córka”. Drugim singlem zapowiadającym debiutancką EP'kę jest utwór „Stolica”.   


  • Wykonawca Czarnecka Karolina
  • Data premiery 2014-09-19
  • Nośnik CD
Więcej

Jesienią 2008 roku zespół zamknął się wraz z producentem Mike Crossey’em w jednym z walijskich studiów nagraniowych i rozpoczął pracę nad nową płytą. O swoim drugim albumie The Enemy mówią, że jest bardziej surowy i punkowy niż wydana w 2007 roku debiutancka płyta "We'll Live and Die in These Towns”. "Music For The People” został nagrany w technice analogowej co sprawiło, że dźwięk jest wydaje się pełniejszy i bardziej przypomina stare, dobre rockowe produkcje. Pierwszym singlem promującym album jest utwór "No Time For Tears”.


  • Wykonawca The Enemy
  • Data premiery 2009-05-25
  • Nośnik CD
Więcej

Wybór najpiękniejszych utworów wybitnych twórców współczesnej muzyki chóralnej w wyjątkowej interpretacji Chóru Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego pod dyrekcją Daniela Synowca. Według niektórych filozofów starożytnej Grecji dzieło sztuki musiało spełniać kryteria dobra, prawdy i piękna. Muzykę pojmowano więc jako metajęzyk zakładający istnienie istoty wyższej, bytu absolutnego. Z perspektywy człowieka każda komunikacja z Bogiem wydaje się jednak nieudolna i niedoskonała, bowiem – jak rozumował Dionizy Areopagita – Stwórca jest nieuchwytny dla najdoskonalszych ludzkich myśli i nie jest w stanie określić Go nawet najwykwintniejsze słowo. Bóg trwa wiecznie, zaś całe nasze ziemskie doświadczenie przesiąknięte jest przemijaniem. Czas nieustannie płynie, a my żyjemy właśnie dzięki temu, że codziennie bardziej zanurzamy się we własną śmierć (Bernhard Welte). Paradoks? Chyba raczej wielka tajemnica. Są chwile, w których ten czas spowalnia, w których wydaje się, że mamy wieczność w zasięgu ręki. Doświadczamy tego, kiedy się zakochujemy, kiedy podziwiamy przyrodę i obcujemy ze sztuką. Jak podejść zatem do próby zastanowienia się nad tym co niepojęte, jak najlepiej podjąć metafizyczną komunikację, którą świat nazywa medytacją? Najlepszym środkiem wydaje się muzyka: prosta i przystępna, a dzięki temu piękna. Do tej myśli nawiązuje łaciński tytuł niniejszej płyty, którą z dumą oddajemy w Państwa ręce. Wszystkie zawarte na niej utwory – mimo iż współczesne – cechuje: bogata melodyka, klarowna forma i mocne zakorzenienie w systemie tonalnym. Można je podzielić na trzy grupy: Bóg wychodzący do człowieka, człowiek odpowiadający Bogu i człowiek w relacji z drugim człowiekiem. Tracklista: 1. The Lamb - John Tavener arr. Barry Ross 2. Angelus Domini - Patrick Hawes 3. Ave Maria II - Rihards Dubra 4. Felix namque es… - Rihards Dubra 5. Laudate Dominum - Javier Busto 6. I’ll Make Music - Karl Jenkins 7. Alleluja - Romuald Twardowski 8. A Clare Benediction - John Rutter 9. Northern Lights - Ola Gjeilo 10. When I Fall in Love - Victor Young arr. Kirby Shaw 11. My funny Valentine - Richard Rodgers arr. Kirby Shaw 12. Tears in heaven - Eric Clapton, Will Jennings arr. Kirby Shaw


  • Wykonawca Synowiec Daniel
  • Data premiery 2017-10-13
  • Nośnik CD

Drugi pełnowymiarowy album Sandro Perri pod własnym nazwiskiem. Pitchfork umieścił album na 38 miejscu na liście "Top 50 albumów 2011". Album został nominowany do długiej listy nominowanych do nagrody Polaris Music Prize 2012 Ronen Givony jest kuratorem i pisarzem z Nowego Jorku. Po czterech latach pisania, nagrywania i samodzielnej produkcji Impossible Spaces ujrzało światło dzienne. Na pierwszy odsłuch, Impossible Spaces wydaje się sam siebie świadomie pozycjonować jako zbiór muzyki o innej muzyce. Tracklista: 1. Changes 2. Love & Light 3. How Will I? 4. Futureactive Kid (Part I) 5. Futureactive Kid (Part II) 6. Wolfman 7. Impossible Spaces


  • Wykonawca Perri Sandro
  • Data premiery 2013-01-19
  • Nośnik CD
Więcej

Palisades zespół obracający się w takich gatunkach muzycznych jak post hardcore i electronicore, pochodzący z New Jersey wydaje album zatytułowany "Erase The Pain", produkcji Howarda Bensona (MCR, Of Mice & Men, In Flames), nakładem wytwórni Rise Records. Wiodącym singlem płyty jest utwór zatytułowany "War", który opowiada "o wyobrażeniu, że ludzie mogą być całkowicie pochłonięci przez nawyki, które oni tworzą. Większość z nas wydaje się znajdować sposoby radzenia sobie w naszym życiu poprzez tworzenie tymczasowych napraw, by uśmierzyć ból" mówi Lou Miceli Jr. Tracklista: 1. Vendetta 2. Erase The Pain 3. Fade 4. War 5. Runaway 6. Ghost 7. Fragile Bones 8. Push 9. Patient 10. Shed My Skin


  • Wykonawca Palisades
  • Data premiery 2018-12-28
  • Nośnik CD
Więcej