Wielu kompozytorów ceni sobie jego śpiewność oraz zdolności wywoływania efektów groteskowych i karykaturalnych, jednak mimo to fagot nie należy do instrumentów, na które tworzy się masowo. Tym cenniejsza wydaje się płyta-portret, w pełni ukazująca barytonowo-basowy charakter fagotu i możliwości popisowe we wszystkich rejestrach instrumentu.
Na płycie Ania zdecydowanie postawiła na facetów. Do współpracy w charakterze producentów zaprosiła Marcina Limka oraz gitarzystę, z którym współpracuje na co dzień, Marka Raduli, a wśród autorów kompozycji znaleźli się: Jan Borysewicz, Robert Gawliński, Piotr Cugowski, Tomasz Banaś oraz wspomniani Marek Raduli i Marcin Limek. Kilka kompozycji oraz większość tekstów na płycie jest autorstwa samej Ani. Cały materiał jest przesiąknięty jej kobiecością, wrażliwością, ale i pewnością siebie, której nabrała podczas ośmiu lat samodzielnej, muzycznej wędrówki. Po przełomowym i eklektycznym albumie „Pan i Pani” (2009) oraz bardzo nostalgicznym i spokojnym „Życie jest w porządku” (2012) (obydwa uzyskały status Podwójnie Platynowych) Ania postanowiła tym razem zmienić nieco kurs muzyczny i nagrała album bardziej dynamiczny, ale nadal, jak poprzednie, pełen szlachetności, refleksji i tajemnicy. 36-letnia Anna Wyszkoni wydaje swoją najbardziej dojrzałą i emocjonalną płytę w karierze. Już sam tytuł krzyczy, że mamy do czynienia z nowym, dotąd nieodkrytym lądem. „Jestem tu nowa” to tytuł nieprzypadkowy, jak zresztą każde słowo wyśpiewane przez autorkę na tej płycie. Rok 2016 był dla Niej przełomowy ze względu na poważne problemy zdrowotne, które Ją dotknęły. Jest silna i doświadczona, więc kiedy już się z nimi uporała, stworzyła najbardziej osobisty i poważny materiał ze wszystkich dotychczasowych.
Po świetnie przyjętym debiucie „+” z 2011 roku, Ed Sheeran wydaje kolejną płytę. Album nosi tytuł „x” i odsłania jeszcze bardziej dojrzałe oblicze utalentowanego 23-latka.
Skepta, to najpopularniejszy w Polsce raper z Wielkiej Brytanii. Wiodący reprezentant gatunku grime, wydaje album „Ignorance Is Bliss”.
Jedność i zwycięstwo” to ich debiutancki album wydany przez firmę „Rock’n’Roller” na początku 2000 roku. Rozpoczyna się seria koncertów promująca pierwszą płytę zespołu. Skampararas odwiedzają miedzy innymi takie miasta jak: Warszawa, Wrocław, Szczecin, Toruń, Rzeszów, czy Kraków. Niemcy. W czerwcu 2002 roku zespół kończy pracę nad swoim drugim krążkiem w studiu M/R w Świerklanach k/Jastrzębia Zdroju, którą wydaje rok później na terenie Polski i Czech. W następnych dwóch latach zespół koncertuje nie tylko po Polsce – najdalej dociera do Moskwy.
Dwa koncert fortepianowe Rachmanonowa, których słuchanie wydaje się nieskończoną przyjemnością. Wszystko za sprawą Sviatoslava Richtera, jego absolutnego mistrzostwa, które wydaje się wybrzmiewać w każdej pojedynczej nucie. Jego wykonanie z Warszawską orkiestrą filharmonii, prowadzoną przez Stanisława Wisłockiego należy do jednych z najbardziej błyskotliwych spektakli muzyki Rachmaninowa.
George Ivanovich Gurdjieff był jednym z najbardziej intrygujących kompozytorów XX wieku. Prace grecko-ormiańskiego mistyka opierały się przede wszystkich na spirytualnym tańcu. Większość jego fortepianowych kompozycji została spisana ze słuchu przez jego ucznia Thomasa de Hartmanna. Jego muzyka natychmiast wciągać słuchaczy w swój mistyczny świat, sprawiając, że czas wydaje się płynąć wolniej. Bardzo ciekawa płyta.
Okrzyknięty flamandzkim Michaelem Buble, Yannick Bovy wydaje debiutancki album „Better Man”! Ten niespełna 25-letni Belg ma charyzmę, urodę, a przede wszystkim głos, by nie tylko udźwignąć porównania do starszego kolegi po fachu, ale szturmem podbić europejską, a nawet światową scenę muzyczną. Yannick wydaje się niemal stworzony do śpiewania standardów jazzowych. Kilka z nich, jak np. „I’ve Got You Under My Skin”, czy „My Cherie Amour” znalazło się na albumie „Better Man”. Płyta jest swoistą muzyczną podróżą do ery big bandów - czasów, kiedy na listach przebojów królowali Frank Sinatra, Dean Martin, czy Nat King Cole, którym udało się zawładnąć sercami milionów kobiet na całym świecie. W ten klimat świetnie wpisują się też autorskie kompozycje Bovy’ego. Trzy z nich zostały wybrane do promocji albumu – są to: „Theoretical Love”, “She’s Even More Beautiful” i “She Don’t Know It” - ciepłe, urzekające piosenki o miłości, które z pewnością nie raz usłyszymy nadchodzącej jesieni. Prawdziwą niespodzianką dla fanów na pewno będzie swingująca wersja utworu The Beatles “All My Loving”.
Debiutancki album tria Zimpel, Zemler oraz Dys to trzy potężne kompozycje, które zostały podzielone na siedem indeksów – jedynka na dwa, natomiast trójka na cztery segmenty. To tak gwoli wyjaśnienia, bowiem nieczęsto mamy do czynienia z podobnymi sytuacjami. W każdym razie debiut formacji zaliczam jak najbardziej na plus, gdyż serwowany przez LAM minimalistyczny noise-kraut-jazz non stop uwodzi, czaruje, często hipnotyzuje, natomiast przenikliwe wyładowania zimplowego saksofonu nierzadko działają na mnie niczym uderzenia obuchem w tył głowy. Pozostaję jednak nienasycony, gdyż wydaje mi się, że można było wycisnąć z tego jeszcze więcej. A może po prostu chodzi o kompozycyjną wyrazistość? Nie narzekam jednak zbyt mocno, bo "LAM 2" jest lepsze niż cokolwiek na trzynastce "Supersilent", a to niemałe osiągnięcie. Spuentuję to wszystko w koherentny sposób: udana próba! Jacek Marczuk - Porcys Tracklista: 1. LAM 1 (Part One) 2. LAM 1 (Part Two) 3. LAM 2 4. LAM 3 (Part One) 5. LAM 3 (Part Two) 6. LAM 3 (Part Three) 7. LAM 3 (Part Four)
Matt Elliott jest jednym z najciekawszych brytyjskich muzyków, jakich wydało miasto Bristol. Jest zarówno muzykiem grającym na wielu instrumentach jak mi uznanym producentem (m.in. Rustic Houses, Forlorn Valleys oraz The Cycle Of Days And Seasons zespołu Hood). Był członkiem zespołów Movietone, Amp i Flying Saucer Attack. Karierę solową rozpoczął pod pseudonimem Third Eye Foundation. Od roku 2001 wydaje muzykę pod własnym nazwiskiem.Osiem pierwszych płyt Elliotta wydała brytyjska wytwórnia Domino. Od roku 2005 artysta mieszka w Paryżu, gdzie wydaje dla francuskiej wytwórni Ici D'Ailleurs.Płyta „The Dark” jest wielkim powrotem projektu Third Eye Foundation po dziesięcioletniej przerwie. Jeszcze przed wydaniem płyty w internecie głośno było od spekulacji na temat zawartości krążka, premiera płyty rozwiała wszelkie wątpliwości na temat kondycji artystycznej Matta Elliotta.Po serii znakomitych płyt opatrzonych wspólnych tytułem „The Songs” („Drinking Songs”, „Failing Songs”, „Howling Songs”, „Failed Songs”), w których Matt Elliott zbliża się do estetyki knajpianych, melancholijnych songów, które porównać możemy np. do dorobku Toma Waitsa czy Nicka Cave'a zdecydował się na powrót do swojej najbardziej nośnej marki, Third Eye Foundation.