L.A Salami wydaje swój drugi album "The City of Bookmakers" nakładem Sunday Best Recordings. Krążek zapowiada singiel "Generation L(ost)" - skupia w sobie nurty społecznych, politycznych oraz ludzkich polemik.
Trio Phronesis, które tworzą duński kontrabasista Jasper Hoiby, brytyjski pianista Ivo Neame oraz szwedzki perkusista Anton Eger to jeden z najciekawszych obecnie takich składów w europejskim jazzie. Liderem jest Ivo Neame, pianista wyjątkowy. Dzięki gruntownemu wykształceniu (nauka na Royal Academy of Music), rozpiętej wyobraźni i nieszablonowych zainteresowaniach (fascynacja muzyką dwóch gigantów XX wieku - Paula Hindemitha i Steve'a Reicha) ten brytyjski pianista wykształcił oryginalny język, zarówno w warstwie kompozycji jak i instrumentalnego warsztatu.Krążek "Caught in the Light of Day" jego kwartetu trafił na listę >best album of 2010 by MOJO Magazine< zajmując czwartą lokatę. Jednym z powodów była z pewnością niesamowicie twórcza współpraca pomiędzy dwoma instrumentalistami - Ivo Neame'm na fortepianie i Jimem Hartem na wibrafonie. W licznych recenzjach przywoływano dokonania Chicka Corea i Gary'ego Burtona lub Paula Bley'a i Gary'ego Burtona, trudno sobie wyobrazić lepszą rekomendację.Klasyczny skład kwartetu - fortepian/wibrafon/kontrabas/perkusja wydaje się być bardzo wyeksploatowany (czyż można w takim składzie stworzyć coś interesującego po zaprzestaniu działalności Modern Jazz Quartet?). Jednak na "Caught in the Light of Day" narracja muzyczna przybiera często nieoczekiwany bieg, określenie "Modern Creative", jakie często pada w kontekście dokonań Ivo Neame'a wydaje się być bardzo adekwatne, z jednej strony mamy do czynienia z wielką świadomością celu, do którego zmierza ten artysta, z drugiej posiada wszelkie kompetencje do tego, aby to urzeczywistnić.Kompozycje lidera cechuje szeroka gama nastrojów i temp, niekonwencjonalne rozwiązania w warstwie struktury kompozycji, twórcze napięcie pomiędzy dwoma, liderującymi instrumentalistami, czujna i inteligentna praca sekcji rytmicznej sprawiają, że ta klasyczna instrumentalna formuła nabiera nowego, progresywnego kształtu.Mateusz MatyjakMuzycy:Ivo Neame: pianoJim Hart: vibesJasper Hoiby: double bassjames Maddren: drumsTracklista:1. Caught in the Light of Day 2. Birdbrained 3. Quixotic 4. Enigmatic 5. Passing Point 6. Free at Last 7. Pear-Shaped
R. Kelly, trzykrotny zdobywca nagrody Grammy, jeden z najpopularniejszych artystów r’n’b, wydaje pierwszy w karierze album z utworami bożonarodzeniowymi.
„Każdy detal arcydzieła Ravela wydaje się przemawiać do nas z całym przepychem francuskiej barwności, oddając rapsodyczny charakter utworu w niedościgniony sposób”.
Ostatnie tygodnie były trudnym okresem dla Kartky’ego ale raper już chyba ochłonął ponieważ z zaskoczenia wydaje projekt „Zakazane piosenki EP”. To krótka EP-ka na której znajduje się 7 utworów z gościnnym udziałem Filipka, Przyła, Kariana oraz Gibbsa.
Fresh Air Project - kolejna plyta Krzysztofa Popka ktory wraz z gwiazdami amerkanskiego jazzu, od lat pracuje nad stylistyką brzmienia flet altowy – flugelhorn, aktualnie dodajac klarnet basowy (płyty " Places ", " Letters & Leaves ", " House of Jade, " You are in my heart ", " Estate "), która w chwili obecnej, wydaje się, osiąga swój szczytowy etap.
Lang Lang i Chopin stanowili dotychczas wspaniały zestaw, którego owocem był doskonale przyjęty przez krytykę i publiczność album „The Chopin Album”. Twórczość Piotra Czajkowskiego odegrała w życiu artysty również niebagatelną rolę – w wieku 17 lat wykonał, wraz z Chicago Symphony Orchestra, I koncert fortepianowy tego autora, podczas Ravinia’ s Gala of the Century. Już 5 lat później nagrał swą pierwszą płytę dla Deutsche Grammophone….. Logicznym, zatem wydaje się stworzenie albumu złożonego z 4, wirtuozowskich i niezwykle popularnych, „Scherzi” Chopina, oraz napisanych w 1885 roku 12 lirycznych utworów Czajkowskiego, tworzących cykl „Pory Roku”.
Najnowszy album Stinga - "Pieśni z labiryntu” może wprowadzić wielu jego fanów w lekkie osłupienie. Czy to kolejny chwyt marketingowy, odwołujący się do tak modnych ostatnio prób zacierania gatunków i wycieczek w nietypowe obszary? Chyba jednak nie. Zainteresowanie Stinga Dowlandem ma głębszy charakter - jak by nie było trwa już kilkanaście lat. I fascynacja ta wydaje się bardzo przekonywująca. A więc Dowland wskrzeszony jako prekursor dzisiejszych gwiazd pop. Coś w tym jest. Status muzyka, który ubiegał się o względy panujących (z różnym skutkiem) i obracał się w najwyższych kręgach elit politycznych swoich czasów czyż nie wydaje się bardzo nam bliski. Jego melancholiczne, czasem pełne goryczy teksty i wspaniała muzyka, wynikająca z akcentów poezji, ale pełna niespodziewanych zwrotów harmonicznych tworzy dziwnie współczesny melanż. Sting nie tylko zafascynowany jest muzyką angielskiego kompozytora ery elżbietańskiej, ale też i jego życiem - stąd na płycie znajdziemy fragment listu Dowlanda (żeby było pikantniej pisanego do szefa ówczesnych służb specjalnych) czytanego przez samego piosenkarza. I wreszcie ważną rolę w tym nagraniu odgrywa lutnia, krewna dzisiejszej gitary - ale jakże od niej inna. Słyszymy wiec Edina Karamazova towarzyszącego Stingowi na lutni, słyszymy też solowe utwory na lutnie, a nawet utwór napisany na 2 lutnie gdzie Sting towarzyszy Edinowi. Niezwykła, zaskakująca płyta…
Dość frapujący tytuł płyty - złożenie dwóch nazwisk: Bach i Hasse. Oczywiście rzecz dotyczy Johanna Sebastiana Bacha i Johanna Adolpha Hassego. Obaj w dużym stopniu związani byli z królewskim dworem drezdeńskim Augusta II i III. I to chyba jedyna wspólna cecha. Choć uznawani są za kompozytorów baroku to różnice między nimi są ogromne. Choć ponoć się przyjaźnili. Bach - mistrz kontrapunktu, muzyki religijnej, który nigdy nie napisał opery, a Hasse - wręcz przeciwnie - był twórcą operowym i to jednym z największych wówczas. Połączenie ich „muzyk” wydaje się zatem zabiegiem ciekawym. I tak też jest. Wykorzystanie fragmentów kantat obu kompozytorów i kilku utworów instrumentalnych Bacha znakomicie pokazuje, jak styl włoski był im bliski. Choć Bach nie był we Włoszech, a Hasse wręcz przeciwnie - święcił tam operowe triumfy. Konfrontacja znakomita w interesującym wykonaniu.
„Milda” i „Nijoła”, zapomniane dzieła Stanisława Moniuszki, oparte w treści na litewskich motywach mitologicznych, stanowią unikalną w muzyce polskiej kontynuację stylu i formy kantatowej. Są utworami nadzwyczaj udanymi, a krótkotrwałość ich sukcesu wyjaśnić da się chyba tylko słowami twórcy libretta „Mildy”, Józefa Ignacego Kraszewskiego. „Gdyby się u nas poznać mogli na talencie pana S. Moniuszki, nie zazdrościlibyśmy Niemcom śpiewek Schuberta i Mendelssohna Bartholdy (...) tym tylko lepszych od p. Moniuszki, że mieli szczęście urodzić się nie u nas i nie u nas wsławić.” Wydaje się czymś nieprawdopodobnym, że kantaty te nie były dotychczas dostępne na nagraniach płytowych. Dwupłytowy album Filharmonii Poznańskiej stanowi w tym kontekście nieoceniony wkład w przywrócenie Moniuszce należnego mu miejsca w czołówce XIX-wiecznych kompozytorów europejskich, nie tylko tych operowych.