Czarujący recital jednego z największych skrzypków ubiegłego stulecia, Arthura Grumiaux. Jego rozpoznawalny styl i technika nawet dziś wydają się fascynujące, zwłaszcza jeśli chodzi o wykonania klasyków, których możemy usłyszeć podczas rejestrowanego na żywo nagrania z koncertu.
W ślad za albumem "Jazz 56", dokumentującym legendarny I Festiwal Muzyki Jazzowej w Sopocie, przekazujemy teraz państwu, do kompletu, album "Jazz 57", którym pragniemy ocalić od zapomnienia i utrwalić dla potomnych to, co się działo na II Festiwalu Jazzowym, jaki miał miejsce w 1957 roku w Sopocie i Gdańsku. Oto kolejne fascynujące świadectwo tamtej epoki - chodzi oczywiście nie tylko o samą muzykę, która uderza swą namiętnością i radosną energią, czasem wzlatuje ponad poziomy, kiedy indziej razi nieudolnością, ale chodzi także o jej tło, o tę całą otoczkę - szał na trybunach, niemilknące gwizdy i ryk publiczności, i przebijające się z trudem przez ten szum głosy konferansjerów. Chodzi również o kontekst - obyczajowy, społeczny, kulturalny, a nawet polityczny. Ten drugi sopocki festiwal to już nie tylko przerwanie tamy i wybuch wolności, ale szerokie otwarcie na świat. Na pierwszym festiwalu sopockim toczyła się walka o jazz w ogóle, a na drugim o to, jaki ten jazz ma być, toczyła się walka o zielone światło dla jazzu nowoczesnego. Objawiło się nowe pokolenie, które miało wkrótce dojść do głosu. O tym wszystkim opowiadają Państwu swoimi słowami w dołączonej książeczce sprawcy tego całego zamieszania i bohaterowie wydarzeń. O tym wszystkim mówi zapisana na tych trzech krążkach muzyka. (Paweł Brodowski) Tracklista: CD 1 1. Sekstet Komedy - Sygnał 2. Sekstet Komedy - Opus in Mulligan Mood 3. Sekstet Komedy - Mystery Of The Past 4. Sekstet Komedy - Kołysanka 5. Sekstet Komedy - All The Things You Are 6. Sekstet Komedy - Gillespie Memory/Birks Works 7. Sekstet Komedy - Blues For Sopot 8. Hot Club Melomani - Zapowiedz 9. Hot Club Melomani - Sygnał 10. Hot Club Melomani - Sweet Georgia Brown 11. Hot Club Melomani - Kansas City Stomp 12. Hot Club Melomani - The Old Piano Roll Blues (+ Jeanne Johnstone-Schiele) 13. Hot Club Melomani - After You've Gone 14. Hot Club Melomani - Atlanta Blues 15. Hot Club Melomani - Somebody Stole My Gal 16. Hot Club Melomani - Sygnal CD 2 1. Emil Mangelsdorff Swingtet - I Got Rhythm 2. Emil Mangelsdorff Swingtet - Blues 3. Emil Mangelsdorff Swingtet - After You've Gone 4. Big Bill Ramsey - Caldonia 5. Big Bill Ramsey - The Outskirts Of Town 6. Big Bill Ramsey - Big Fat Mama 7. Big Bill Ramsey - Goin' To Chicago Blues 8. Big Bill Ramsey - Zapowiedź 9. Big Bill Ramsey - John Henry 10. Big Bill Ramsey - Frankie And Johnny 11. Big Bill Ramsey - St. James Infirmary 12. Joki Freund Quintet - Freund Point 13. Joki Freund Quintet - Swinging Pigeon 14. Joki Freund Quintet - Rudi's Theme 15. Joki Freund Quintet - Domizil 16. Joki Freund Quintet - From Lighthouse To Frankfurt 17. Joki Freund Quintet - Vie-La-Fra CD 3 1. Albert Nicholas - Zapowiedź 2. Albert Nicholas - Royal Garden Blues 3. Albert Nicholas - Black And Blue 4. Albert Nicholas - That's A Plenty 5. Riverside Syncopators Jazz Band - Tiger Rag 6. Gustav Brom Dixieland 75 - Mój Nowy Przyjaciel 7. Gustav Brom Dixieland 75 - Goodbye Lollipops, Hello Lipstick 8. Hot Club Melomani - Bernie's Tune 9. Hot Club Melomani - Over The Rainbow 10. Hot Club Melomani - Westwood Walk 11. Modern Jazz Sekstet - Two Sleepy People 12. Modern Combo - Our Melody 13. Zespol Slaskiego Jazz Clubu - Lover Come Back To Me 14. Koliber - St. Louis Blues 15. Spree City Stompers + Hot Club Melomani - Chinatown, My Chinatown 16. Spree City Stompers + Hot Club Melomani - Swanee River
Hans-Joachim Roedelius to jeden z prekursorów muzyki neoklasycznej i “Krautrocka”. Jest wybitną osobistością w historii XX-wiecznej muzyki elektronicznej i ambientu. Mówi się, że był inspiracją dla Davida Bowiego i Briana Eno. Wraz ze swoimi zespołami - Cluster i Harmonia, odegrał istotną rolę w rozwoju tych gatunków w latach 60 i 70. Roedelius został ukształtowany przez polityczną i społeczną rewolucję późnych lat 60 i początku 70. Dziś może poszczycić się ponad setką wydanych albumów, a także współpracą z wieloma interesującymi artystami – od długoletniego kompana Dietera Moebiusa, przez światowej sławy Briana Eno, po przedstawicieli młodszego pokolenia – jak chociażby Tim Story. Arnold Kasar jest prawie trzydzieści lat młodszy od Roedeliusa i wywodzi się z berlińskiej sceny crossover lat 90. Kasar połączył EDM z jazzem. Współpracował z Micatone, Nylon oraz Friedrichem Lichtensteinem. Ma swój wkład, jako muzyk sesyjny, aranżer lub producent, w wiele płyt wydanych przez wpływowy berliński label - Sonar Kollektiv. Kasar jest klasycznie wykształconym pianistą, zaś Roedelius nigdy nie nauczył się nawet czytać nut. Choć ich podejście do muzyki jest zgoła odmienne, łączy ich wielka otwartość i chęć do eksperymentowania. Fakt, że artyści należą do dwóch kompletnie innych światów i pokoleń jest niewątpliwie jednym z czynników które sprawiają, że ich współpraca ma w sobie coś magicznego. Tytuł “Einfluss” to kombinacja słów Ein (Jeden) i Fluss (Przepływ, flow). Oznacza to, utwory były nagrywane w jednym podejściu. Między muzykami wytworzyła się chemia, słyszalna w delikatnych tematach fortepianowych oraz klimatycznych dźwiękach elektronicznych. Podczas sesji, obaj artyści grali na fortepianie. Dodatkowo, Kasar obsługiwał instrument elektroniczne. W trzy dni skomponowanych zostało około 30 utworów. Podczas pracy, artystami kierowały intuicja i swoboda działania. Na “Einfluss” nie chodzi o technologię, precesję, ani strukturę. Chodzi o swobodę i intuicję. Tam, gdzie inni muzycy pragną ścisłej kontroli, Roedelius i Kasar pozwalają swojej wenie płynąć. Dzięki temu, każdy z nich jest w stanie reagować na dźwięki partnera w nieszablonowy sposób. Nie ma tu miejsca na wirtuozerskie, czy kompozytorskie popisy. Zamiast tego, słuchacz dostaje zaproszenie na wielką podróż w nieznane. “Wyjątkową rzeczą związaną z tym albumem jest fakt, iż naszym celem nie było stworzenie niczego wyjątkowego”, uśmiecha się Roedelius. Tracklista: 1. Rolling 2. On The Fly 3. Rohstoff 4. Finne 5. Blaupause 6. Black White Felt 7. Venta 8. Wiese 9. Aare 10. Wehra 11. Mollmaterial 12. Ybbs 13. Neris 14. Asco 15. Volturno 16. Piave 17. Lullaby 18. Restonica 19. Sula
21 stycznia ukaże się długo oczekiwany, drugi krążek wokalistki R&B/Pop Keri Hilson. „No Boys Allowed” to następca albumu „In A Perfect World...” z 2009 roku. Płytę promuje singiel „Pretty Girl Rock” wyprodukowany przez Ne-Yo. Reżyserem teledysku jest znany ze współpracy z U2 i Gwen Stefani - Joseph Khan.Głównymi producentami płyty są Timbaland oraz Polow Da Don. Na albumie pojawiają się gościnnie Kanye West, Chris Brown, Rick Ross, J-Cole. Swój muzyczny wkład w „No Boys Allowed” wnieśli również Danjahandz, Ne-Yo, John Legend, Boi1da, Stargate, Jerry Wonder oraz Chuck Harmony.„Keri była bardzo skupiona na pracy nad płytą. Zarówno w studio, jak i poza nim. To zdecydowanie jeden z najlepszych albumów przełomu roku 2010/2011” - mówi Polow Da Don, współproducent „No Boys Allowed”.„Tytuł albumu jest prowokacyjny, ale nie o to dosłownie mi chodziło” - wyjaśnia Keri Hilson - „Nie chcę wykluczać mężczyzn. Chodzi o to, aby kobiety zrozumiały jak ważna w życiu jest potrzeba związku z prawdziwym, dojrzałym mężczyzną. Nie wiecznym chłopcem. To pozytywne uczucie.” „Breaking Point” zachęca kobiety do przerwania niezdrowych relacji. Chwytliwy, taneczny utwór „The Way You Love Me” (z udziałem Rick Rossa) to manifest współczesnego feminizmu. Keri: „Piszę z perspektywy kobiety, ale staram się uświadomić mężczyznom, co tak naprawdę kobiety o nich myślą i co do nich czują.”
Polskie Morphine Hot Water istnieje już wiele lat, jak dotąd muzycy mieli na swym koncie koncertową współpracę z Małgorzatą Ostrowską, Tadeuszem Nalepą, Krzysztofem Ścierańskim, Michałem Urbaniakiem, Wojciechem Waglewskim, oraz bluesmanami z Taj Mahal. W połowie lat dziewięćdziesiątych wydali dwa albumy. W zawartej na najnowszej płycie zespołu zatytułowanej Dwa słowa, jakby nie było, rockowej muzyce, czuć mocny, bluesowy puls. Hot Water sięgają do korzeni - jeśli rock to surowy rock&roll, jeśli folk to bluegrass i cajun. Momentami muzyka Hot Water (pewnie dzięki wiodącej roli gitary akustycznej) przypomina amerykańskie alternatywne grupy country takie jak 16 Horsepower, momentami pojawia się tu duch Waglewskiego (Zielony kawałek), jednak pierwsze i najmocniejsze skojarzenie to grupa Marka Sandmana - i nie chodzi tu jedynie o to, iż Hot Water wzbogaciło swe brzmienie o dźwięki saksofonu. Takie kompozycje jak Krowa święta, James Bond czy Wariat i anioły brzmią wręcz jak zapomniane utwory Morphine - podobne myślenie o muzyce, linia basu, sposób śpiewania wokalisty. Członkowie Hot Water to świetni instrumentaliści, grają z dużym luzem, w oryginalny, momentami wręcz porywający sposób. Dodajmy jeszcze, że wszystkie piosenki posiadają inteligentne, zaśpiewane po polsku teksty.
"The Lookout" jest dziesiątym w dorobku krążkiem Laury Veirs, który ukazuje się nakładem Bella Union. "The Lookout" to koncept album o kruchości cennych rzeczy, to ścieżka dźwiękowa do obecnych burzliwych czasów. Za produkcję krążka odpowiedzialny jest nominowany do nagrody Grammy Tucker Martine, z którym artystka pracowała przy innych projektach. Do współpracy Laura zaprosiła takich muzyków jak: Karl Blau, Steve Moore, Eli Moore, Eyvind Kang. W utworach usłyszymy wokal Sufjana Stevensa oraz Jima Jamesa. "Album opowiada o potrzebie zwracania uwagi na ulotne piękno życia i nie popadanie w samozadowolenie. Chodzi o to, aby dostrzegać siebie nawzajem. Odnoszę się do tego, co się dzieje wokół mnie, chaosu po wyborach w Ameryce, podziałów rasowych w naszym kraju. Rozliczam się z realiami życia wieku średniego. Mam przyjaciół, którzy umarli. Zmagam się z tym, jak pogodzić pracę artystki z wychowywaniem małych dzieci" - mówi Laura.
Tracklista:1. Bulgarian Folk Tune (...nasza inspiracja, arr.Art Lande)2. Janicku gibki bier sie do bibki (trad. Beskid Ływiecki)3. Janicek gibki (...ciąg dalszy)4. Jest drozyna jest (trad.)5. Polka Kowalewskiego (trad. Suwalskie)6. Ach, mój Jasieńko (melodia łowicka)7. Pastereczka (melodia podlaska)8. Doliny (trad.Beskid Cieszyński)9. Gaik (taniec śląski)10. Opowieść o gruszce co niemiła była i zgniła (Grzech Piotrowski/marcin Masecki)11. Chodzi lisek koło drogi (Grzech Piotrowski)12. Zgniła grucha (Grzech Piotrowski/Marcin Masecki)13. Jeziora - piosenka Mazur (Grzech Piotrowski)14. Tusz...dla wytrwałych (Alchemik)
O czym traktuje "Afraid Of Heights"? – O walce. Wewnętrznej i zewnętrznej, w społeczeństwie, w którym żyjemy – tłumaczą muzycy. – Chodzi o zadawanie pytań, o przyjaźń, lojalność, o nieakceptowanie rzeczy i sytuacji, które do nas nie pasują. Chodzi też o branie odpowiedzialności i o niewstydzenie się osoby, którą co rano widzi się w lustrze. Chodzi także o podążanie za marzeniami i o to, że kiedy ci się nie uda, trzeba wstać i walczyć dalej – dodają członkowie Billy Talent. To bynajmniej nie wszystko, bo rozchodzi się też chociażby o poszanowanie natury i słuchanie sygnałów, które do nas wysyła. Jest też coś o miłości, nienawiści, no i oczywiście jest siła i energia rock and rolla. Sesja nagraniowa odbyła się w Toronto, rozpoczęła na początku 2016 roku. W okresie niezbyt miłym dla świata, kiedy umarł David Bowie, a niedługo potem doszło do zamachów w Brukseli. Ben Kowalewicz nie czuł się najlepiej pracując nad tekstami w takich okolicznościach, kiedy wydawało się, że planeta powoli zmierza ku zagładzie. Gorzej poczuł się na pewno 15 stycznia, kiedy perkusista Aaron Solowoniuk ogłosił na YouTubie, że nie będzie grał na nowej płycie Billy Talent. Z powodu stwardnienia rozsianego, na które od dawna cierpi, a które niestety dało o sobie mocniej znać. Ben, gitarzysta Ian D'Sa i basista Jonathan Gallant byli załamani, że serdeczny kumpel musiał zrezygnować. – To był najtrudniejszy moment w historii zespołu – zapewnia Ian, który zajął się produkcją i komponowaniem piosenek. – Ale chyba wszyscy zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że ten moment musi kiedyś nadejść. A nadszedł tuż przed wejściem do studia. Po długim namyśle wybrano idealnie pasującego następcę, Jordana Hastingsa z Alexisonfire. Musiał minąć pewien czas, aby wszystko w Billy Talent znów zagrało jak trzeba i ostatecznie tak się właśnie stało. Jordan wpasował się w nowy zespół. Napięcie, jakie towarzyszyło procesowi dopasowywania się stron do siebie, zrodziło tytuł albumu. – Jest on metaforą strachu przed zaangażowaniem się – wyjaśnia Ian. Muzycznie odbiciem tego na albumie są dwie wersje piosenki tytułowej. Jedna power popowa, bardziej typowa dla Billy Talent, zaś druga bardziej oparta na brzmieniu fortepianu. Efekt końcowy, to najbardziej śmiały, odważny album w karierze zespołu. Zawierający nawet elementy syntezatorowe w stylu Depeche Mode (w "Horses And Chariots"). Warto wspomnieć, że Billy Talent, który istnieje już 13 lat i sprzedał na całym świecie ponad 3 mln albumów, będzie promować płytę "Afraid Of Heights" koncertami w Polsce. Zespół 12 grudnia zagra w poznańskim Eskulapie i dzień później w warszawskiej Progresji.
„Panoramy” to album nasycony emocjami. Radość przeplata się ze złością, odwaga ze zwątpieniem, motywacja z rozleniwieniem.Chonabibe to autentyczne polskie teksty i elektryzujące melodie. Perkusję, gitary, syntezatory i sample wzbogacono o brzmienie skrzypiec, kontrabasu a nawet akordeonu. Niezmiennym znakiem rozpoznawczym pozostają wokale Jahdecka i Fat Matthew.Po entuzjastycznie przyjętym debiucie, lublinianie postawili na brudne a zarazem nowoczesne brzmienie. World hip hop, beatbox, soul z elementami reggae, elektroniki oraz popu. Te, oraz wiele innych wpływów uformowało drugi album lubelskiej formacji, która „chodzi własnymi drogami”.Album wzbogacili swoim udziałem zaproszeni goście: Marika, Dj Kostek, SinSen, Stanisław Leszczyński oraz w roli beatmakera jednego z utworów - Grubson. Za współprorukcję krążka odpowiedzialny jest Mothashipp.
"CDN" to dwupłytowy jubileuszowy album zawierający największe przeboje zespołu, wszystkie, nawet najstarsze, piosenki zostały nagrane na nowo, niektóre w nowych, zaskakujących wersjach, inne w sprawdzonych koncertowych aranżacjach lub po prostu po staremu. Do współpracy zaprosiliśmy dwóch producentów, którzy na przestrzeni lat współtworzyli brzmienie zespołu – Leszka Kamińskiego i Marcina Borsa, każdemu z nich powierzyliśmy jedną z płyt, a na niej kilkanaście wybranych utworów. Taki prezent zrobiliśmy sobie z okazji 25-lecia J. “Świętować to My raczej nie lubimy, biesiadować owszem. Ale co innego spędzić miły wieczór we własnym gronie, a co innego obchodzić. Gdy pojawiają się słowa rocznica, celebracja, święto, goście, - lecie, zasługi, dopada nas nieufność, drażliwość i krótko mówiąc - unikamy tematu. A w unikaniu tematu jesteśmy wyjątkowo skuteczni… Jednak pomysł przyszedł nagle niezupełnie sam, był prosty i genialny ponieważ wpadły na niego wszystkie zespoły które świętowały kiedykolwiek jakąkolwiek rocznicę, trasa i płyta! "Trasa jeszcze przed nami, okryta mgłą tajemnicy i niepewności nawet dla nas, ale sądząc po jakości gości, wyłaniających się pomału zza kotarki, którzy z sobie tylko znanych powodów postanowili nas zaszczycić swoją obecnością, będzie przynajmniej ciekawie. Natomiast jeżeli chodzi o płytę to my już właściwie wiemy. Wybór piosenek był trudny ale doszliśmy do wniosku że postawimy na te, które już raz się sprawdziły. Czyli nagramy na nowo prawie wszystkie single, które wypuściliśmy przez 25 lat, piosenki znane, lubiane czyli takie, które po prostu są dobre, bo bez sensu nagrywać niedobre piosenki. Tym bardziej drugi raz. Oczywiście niektóre z nich w naszym mniemaniu poprzednio z różnych powodów były bardzo skrzywdzone więc postanowiliśmy im to wynagrodzić". To jest trochę tak jak mąż po 25 latach mówi do żony a teraz kochanie możesz się w końcu ładnie ubrać. Czy się spodoba? Krawiec zrobił co mógł.” – JC