Z okazji zbliżającej się dużej trasy koncertowej The Cinematic Orchestra pojawiają się nowe edycje klasycznych albumów tej słynnej nu jazzowej formacji.
Pięć płyt z dorobku przedwcześnie zmarłej w wieku zaledwie 48 lat znakomitej wokalistki jazzowej Esther Phillips, która niezwykle zgrabnie balansowała na granicy jazzu i popu.
Płytą "Dream Keeper" portugalski gitarzysta i kompozytor Andre Fernandes nie tyle debiutuje na międzynarodowej scenie jazzowej, ale na pewno wypływa na szersze wody. Ten niezwykle od lat ceniony w ojczyźnie muzyk (pisano już o nim jako o najważniejszym muzyku jazzowym w Portugalii), dotąd nie miał szczęścia do międzynarodowych projektów i kolaboracji. Na albumie tym, zawierającym jego autorskie kompozycje, w końcu ma szansę zaprezentować swoją muzykę i artystyczną wizję światowej publiczności.Obecny na jazzowej od 2002 roku Fernades postrzegany jest w Portugalii jako strażnik jazzowej tradycji, chociaż jego muzyka wciąż przy tym, jest kreatywna i inspirująca. Najnowsza płyta gitarzysty przynosi właściwie kwintesencję jego muzycznego stylu i estetycznych zainteresowań, z jednej strony odwołując się choćby do dokonań Wesa Montgomery'ego (Fernandes świetnie posługuje się techniką "single note"), z drugiej - śmiało potrafi sięgać do skarbnicy muzyki fusion. Cały czas jednak pozostaje w obrębie jazzowego mainstreamu jakby bardziej interesowała go estetyka i piękno niż jakiekolwiek dźwiękowe eksperymenty. Więcej tu wysmakowanego piękna, jakby w tym artysta poszukiwał sensu swojej artystycznej drogi.Oczywiście wcale nie oznacza to flirtowania z muzyką popularną czy stricte rockową estetyką znaną z nagrań wielu gwiazd jazzu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Fernandes odsłania w swym graniu wielką paletę barw i kolorów w cudowny sposób wykorzystując kunszt i geniusz swoich scenicznych partnerów. Na szczególną uwagę zasługuje zupełnie mi dotąd nieznany tu saksofonista Perico Sambeat oraz znakomity, znany z nagrań z Tomaszem Stańko fiński pianista Alexi Tuomarilla. Jako lider zespołu, zostawia przestrzeń dla innych, aby to jego muzyka mogła w pełni wybrzmiećJeśli więc "Dream Keeper" jest oznaką tego, co ma przyjść, nowego, młodego (już nie tak bardzo) pokolenia, to należy się tego niezmiernie cieszyć. Następne lata dzięki zapowiadają się przez takich muzyków jak Andre Fernandes niezwykle ekscytująco.(Wojciech Łastruga)
Matt Dusk zaprasza na pokład „JetSetJazz”. Swoim albumem artysta przypomina czasy, w których latanie było bardziej niż glamour, a muzyka jazzowa niepodzielnie rządziła. Płyta Matta Duska to nostalgiczna podróż do lat 60., kiedy podróżowanie było luksusem, cele – egzotyczne, a muzyka – niezapomniana. „Zawsze fascynowały mnie czasy, kiedy podróżowanie było na najwyższym poziomie – kiedy każdy bilet był na pierwszą klasę, zawsze było mnóstwo miejsca na nogi, a pasażerowie mieli na sobie najlepsze ubrania. Idea, która przyświeca „JetSetJazz”, to nostalgiczny powrót do lat, kiedy w powietrzu królowały linie lotnicze Pan Am, a na ziemi – Frank Sinatra” - Matt Dusk. „JetSetJazz” to dziesięć oryginalnych kompozycji nagranych z big bandem i orkiestrą – dokładnie tak, jak robiło się to w latach 60. Edycja specjalna, z trzema dodatkowymi utworami (coverami), będzie dostępna w sieci sklepów Empik oraz empik.com. Są swingujący artyści i jest Matt Dusk – piosenkarz, kompozytor, producent, aranżer i zapalony muzykolog z doskonałym nazwiskiem… jak dla osoby, której urok uwalnia się, kiedy zbliża się noc, a publiczność oczekuje na występ. Pochodzący z Kanady Matt Dusk jest absolwentem St. Michael's Choir School. Studiował również na Uniwersytecie w Yorku pod okiem jazzowej legendy fortepianu – Oscara Petersona. Uznawany jest za eksperta w dziedzinie interpretacji standardów. Debiutował w 2004 roku płytą „The Way It Is”. W jego dyskografii znajdują się m.in. mająca w Polsce status złotej płyty „Good News” (2008) oraz platynowe „My Funny Valentine: The Chet Baker Songbook” (2013) i „Just the Two of Us” (2015) nagrana wspólnie z Margaret. Matt Dusk ma na koncie także niezwykle ciepło przyjęty przez słuchaczy i krytykę duet z Edytą Górniak – przepiękny standard „All The Way”.
Album jazzowy Astronomical Unit Relativity wydany przez Jazzwerkstatt w 2010r.Powstała muzyka zaskakuje swą wyrazistością i indywidualnym charakterem.Muzycy nie zatrącają się jednak we free jazzowej formie i braku granic, a w umiejętny sposób łączą swe inspiracje. 1. Parallel Firsts2. See the Sun3. Degrees of Three4. Shooting Satellites
"First Weaving - Live at Le Mans" to dwupłytowy album będący zapisem koncertu, jaki odbył się podczas Le Mans Jazz Festival, 3. maja 1998 roku. Owiane legendą nagranie początkowo - mimo znakomitej rejestracji dokonanej przez BBC - nie było przeznaczone to wydania. Zamiarem bowiem zespołu było dokonanie studyjnej rejestracji, która jednak - z czysto finansowych względów - nie doszła nigdy dom skutku. Zdecydowano się w końcu na wydanie tego - będąc już wśród zbieraczy bootlegów - owianego legendą koncertu.Keith Tippett od końca lat sześćdziesiątych jest jedną z najbardziej zagadkowych postaci na brytyjskiej scenie jazzowej. Początkowo związany raczej ze sceną alternatywnego awangardowego rocka, z licznymi odniesieniami do rocka symfonicznego, przez lata penetrował rejony bliskie muzyce współczesnej. Od lat osiemdziesiątych ubiegłego zaczęto jego nazwisko kojarzyć także ze sceną muzyki improwizowanej - początkowo z muzykami związanymi z zespołami Chrisa McGregora i Brotherhood of Breath (zwłaszcza Louis Moholo-Moholo), później także z drugim pokoleniem brytyjskiego free-improvu. W latach dziewięćdziesiątych w jego autorskiej muzyce zaczął dominować jazz, ale taki, który raczej nazwalibyśmy post-modern - akceptujący odwołania do rocka i world music, a muzykę współczesną i free traktujący, jako część jazzowej tradycji. Tapestry Orchestra - w prawie niezmienionym składzie działa także z innym liderem - Louisem Moholo-Moholo. I wtedy też silniej akcentuje afrykańskie korzenie jazzu, a muzyka południowej nie jest już podstawą tradycji, ale jej nieodłącznym elementem.Nagranie z festiwalu w Le Mans przynosi to, co we muzyce Tippetta najlepsze - energię, awangardowe rozwiązania harmoniczne i brzmieniowe oraz radość wspólnego muzykowania. A lider jak rzadko kto potrafi panować nad dużym składem wybitnych instrumentalistów.Tracklista:CD 11. First Thread2. Second Thread3. Third Thread4. Fourth ThreadCD 21. Fifth Thread2. Sixth Thread3. Seventh Thread
Norweskiego saksofonistę Mariusa Neseta poznaliśmy dzięki jego współpracy z pianistą Django Batesem oraz jako muzyka międzynarodowej formacji Adama Bałdycha, Baltic Gang (''Imaginary Room'', 2012) oraz udziału w poznańskim Enter Music Festival, na którym wystąpił wraz z Trondheim Jazz Orchestra promując wyśmienity album: ''Lion'' (2014). Oprawiona w orkiestrowe ramy muzyka młodego saksofonisty emanowała świeżością i wyjątkową siłą, a muzyk wkroczył tym samym na nową ścieżkę muzycznej działalności, na której kolejnym krokiem zdaje się być omawiana w tym miejscu płyta "Snowmelt". Jednak w międzyczasie Norweg przygotował też świetne albumy nagrane w mniejszych składach: "Pinball" (2015) wypełniony kompozycjami napisanymi wspólnie z Antonem Egerem, oraz "sun blowing" (2016) zrealizowany w trio z sekcją jakiej skład zdawać się może spełnieniem marzeń każdego muzyka: Lars Danielsson (kontrabas) i Morten Lund (perkusja).Minęły zaledwie cztery miesiące, a światu przedstawiono kolejne dzieło Mariusa Neseta, jakim jest nagrany w londyńskich AIR Studios wraz z orkiestrą London Sinfonietta, album "Snowmelt".Na całość złożyły się dwie muzyczne formy samodzielnie przez saksofonistę skomponowane i rozpisane na orkiestrę."Arches of Nature" to misternie skonstruowana suita, której każdy kolejny element rozwija całość w formę o niemal symfonicznym przekazie. W poszczególnych częściach partity poprzedzonej zagranym solo na saksofonie "Prologiem", młody kompozytor ukazuje potęgę swej muzycznej wyobraźni i nadzwyczajną zdolność budowania nastroju. 19-osobowa orkiestra doskonale oprawia rozbudowane impresje i fantazyjne partie saksofonu, czyniąc z utworu materię dalece odbiegającą od typowej jazzowej kompozycji. Po cyklu siedmiu motywów tworzących "Arches of Nature" następuje finalna konkluzja pod postacią wyciszonej i kojącej kody: "The Storm is Over".Uzupełnieniem albumu jest, również poprzedzony introdukcją, temat tytułowy. To z kolei krótsza i bardziej zwięzła forma, bliższa jazzowej formie, oscylująca wokół formuły mogącej kojarzyć się z estetyką rozrywkowej orkiestry z improwizującym solistą. I tu jednak mamy do czynienia ze złożonością formy czyniącą ze "Snowmelt" rodzaj ciekawie skonstruowanej kilkunastominutowej muzycznej noweli.Grę Neseta krytycy jazzowi opisują jako połączenie mocy Breckera i tonalnej delikatności Jana Garbarka, i nie ma w tym promocyjnej przesady. W muzyce młodego Norwega dostrzegamy epicki rozmach oraz liczne nawiązania do muzyki klasycznej spod znaku Strawińskiego. Współczesna twórczość młodych europejskich jazzmanów coraz częściej zaciera granice między muzyką improwizowaną a klasyką. "Snowmelt" to kolejny album potwierdzający tę tezę.Robert RatajczakTracklista:1. Prologue2. Arches of nature: Sirens 3. Arches of nature: Acrobatics 4. Arches of nature: Circles 5. Arches of nature: Caves 6. Arches of nature: Paradise 7. Arches of nature: Rainbows 8. Arches of nature: Pyramiden 9. The storm is over 10. Introduction to Snowmelt 11. SnowmeltMuzycy:Marius Neset – saxophoneIvo Neame – pianoPetter Eldh – bassAnton Egger – drumsLondon Sinfoniett
Podwójna płyta Matta Mitchella to długo oczekiwana kontynuacją nagrania „Fiction” z 2013 roku, które został wybrane zostało jednym z najlepszych jazzowych debiutów roku w ankiecie Jazz Critics. Matt Mitchell, czterdziestoletni już pianista i kompozytor, przewodzi tu jednemu z najlepszych kwartetów na jazzowej scenie, ale jest także członkiem wielu innych uznanych zespołów: Tim Berne Snakeoil, Dave Douglas Quintet, Rudresh Mahanthappa Quintet, duży skład prowadzony przez Johna Hollenbecka, Dan Weissa Fourteen oraz Darius Jones Quartet to najważniejsze spośród nich. „Vista Accumulation” składa się z ośmiu płynących formie, długich kompozycje Mitchella, wyrastających z jazzu, ale często atmosferą odwołujących się do współczesnej muzyki klasycznej wzbogaconej o kolektywną improwizacje. Zwłaszcza te ostatnie silnie zakorzenione są w jazzowej tradycji. Wykonawczo to muzyka niezwykle wymagająca, oparta na niewielkich zmianach temp i – zwłaszcza w komponowanych partiach tutti – niewielkiej amplitudzie wysokości dźwięków. Świetnie oparte na swingującej cały czas partii kontrabasu kompozycje starają się badać zależności i interakcje pomiędzy kompozycją a improwizacją. Nie ma tu klasycznego podziału na temat i rozwinięcie / improwizację, narracja przebiega liniowo, a muzyka nieprzerwanie się rozwija. Jedna solówka potrafi wypłynąć z drugiej, może być wywiedziona z partii tutti, lub tez do niej prowadzić. Niewiele tu improwizacji zbiorowych, a tak poprowadzona narracja, w dosyć stonowanej i stałej dynamice sprawie lekko oniryczne wrażenie, jakbyśmy śnili lub we śnie słuchali muzyki. Druga płyta więcej w moim odczuciu czerpie z muzyki współczesnej, z dokonań Mortona Feldmana czy Harrison Birtwistle’a, ale i modernistów - Anton Webern i Charles Ives, chociaż odwołań – zwłaszcza w partiach lidera – do Andrew Hilla i Keitha Jarretta tu nie brakuje. „Vista Accumulation” to album znakomicie zagrany, mogący pochłonąć bez reszty i sprawić słuchaczom dużo radości”.Józef PaprockiTracklista:CD 11. Select Your Existence2. All the Elasticity3. Numb Trudge4. 'twouldn't'veCD 21. Utensil Strength2. Wearing the Wig of Atrophy3. Hyper Pathos4. The Damaged CenterMuzycy:Matt Mitchell - pianoChris Speed - tenor saxophone, clarinetChris Tordini - bassDan Weiss - drums
OKeH Records zaprasza do wysłuchania debiutanckiego albumu Alexandry Helmig aka Ada Morghe, niemieckiej aktorki, wokalistki jazzowej, autorki tekstów. Urodzona w 1975 roku w Düsseldorfie artystka ma za sobą studia aktorskie, wokalistyki jazzowej, a także doświadczenia dramatopisarskie. W 2019 roku na ekranach niemieckich kin pojawi się film „ Frau Mutter Tier”, którego autorką scenariusza oraz odtwórczynią jednej z głównych ról jest Aleksandra Halmig (utwór „Unspoken”, pochodzący z filmu zawarty został na płycie). „Pictures” to rejestracja osobistych piosenek, pełnych sentymentalizmu i nostalgii, inspirowanych tekstami Cormaca McCarthy i Dylana Thomasa. Przedstawiany Państwu album zarejestrowany został w londyńskim Abbey Road Studios i wyprodukowany przez Hansa-Martina Buffa wieloletniego „dźwiękowca” Prince’ a. Woklaistce towarzyszy plejada znanych instrumentalistów: Livingstone Brown (bas), Luca Boscagin (gitary), Josh “McKnasty” McKenzie (perkusja), Luke Smith (instrumenty klawiszowe).
Płyta nagrywana Live w klubie Żak w Gdańsku, podczas Festiwalu Jazz Jantar. Festiwal ten znalazł się w grupie trzech najlepszych festiwali jazzowych wg czytelników Jazz Forum. Maciej Sikała mógłby być kimś w rodzaju wzorca z Sevres jazzowego saksofonisty. Zawsze pozostawał blisko zjawisk świeżych i kluczowych dla rozwoju sceny jazzowej w Trójmieście, której dzisiejszy obraz trudno byłoby sobie bez niego wyobrazić. Na Festiwal przygotował specjalny projekt (nowy zespół, nowe, własne kompozycje), a jego koncert został zarejestrowany i wydany na tej płycie.