Muzyk bluesowy Lonnie Brooks gra jamy bluesowe wraz z Johnem Studebakerem & the Hawks. Nagrania pochodzą z kultowego nocnego klubu "Legends In Chicago" - którego właścicielem jest legendarny bluesman Buddy Guy. Każde wydanie z tej serii pochodzi z jednego z jamowych koncertów.
Iron & Wine wraca z nową płytą „Beast Epic” - jego pierwszym albumem od ponad 4 lat. Płyta ukaże się nakładem Sub Pop. Krążek zawiera 11 nowych utworów, które zdecydowanie nawiązują do poprzednich dokonań artysty. „Beast Epic” został napisany i wyprodukowany przez Sama Beama. Nagrań dokonał Tom Schick w studio Loft w Chicago w lipcu 2016 i styczniu 2017 roku. Za mastering odpowiadał Richard Dodd (Nashville, Tennessee). W albumie udział także wzięli: Rob Burger (klawisze), Joe Adamik (perkusja), and Jim Becker (gitary, banjo, skrzypce, mandolina), muzyk Fiony Apple - Sebastian Steinberg (bas), i Teddy Rankin Parker (wiolonczela). Tracklista: 1. Claim Your Ghost 2. Thomas County Law 3. Bitter Truth 4. Song in Stone 5. Summer Clouds 6. Call It Dreaming 7. About a Bruise 8. Last Night 9. Right for Sky 10. The Truest Stars We Know 11. Our Light Miles
Ta składanka udowadnia, że Irlandczycy potrafią tworzyć jedną z najpiękniejszych muzyk na świecie! A to co najlepsze w irlandzkiej muzyce znajdziecie na Simply Ireland!
Utalentowany artysta James Lewis Carter Ford to pochodzący z Ameryki muzyk urodzony w 1923 roku, zmarł w 2013 roku. Muzyk grał na gitarze i był wokalistą bluesowym znanym jako T-Model Ford. Artysta wyrażał się w takich gatunkach jak: deltta blues, juke joint blues, blues rock, electric blues. Aktywny na scenie w latach 1997-2013. Tracklista: 1. Cut You Loose 2. T-model Theme Song 3. Been A Long Time 4. Turley And The Rabbit 5. Can't Be Touched 6. Nobody Gets Me Down 7. I'm Insane 8. Where You Been 9. Feels So Bad 10. Sugar Farm 11. Let Me In
Debiutancki krążek Galesa ukazał się w 1991 roku i od tamtego czasu mówi się o nim jako o specyficznym połączeniu Milesa Davisa i Jimmy’ego Hendrixa.Album "Middle Of The Road" powstawał w kilku różnych studiach, między innymi Room A Studio oraz Fab’s Lab w Hollywood, ale także w Cuz Studio & Sound w Cleveland i MS & Cotton Row Studios w Memphis. W nagraniach udział wzięli Aaron Haggerty (perkusja), Dylan Wiggins (organy), LaDonna Gales (chórki) oraz oczywiście sam Eric Gales, który jest odpowiedzialny za partie gitar, basu i wokale.Album "Middle Of The Road" to najbardziej jak dotąd osobiste dzieło artysty, które sam Gales nazywa "ponownymi narodzinami". Przeszłość gitarzysty nie zawsze była bowiem usłana różami - muzyk ma za sobą między innymi odsiadkę za posiadanie narkotyków i broni.Jak to zwykle w przypadku bluesowych albumów, także i na "Middle Of The Road" nie zabrakło gości. Lista jest ciekawa: Lauryn Hill, Gary Clark Jr, Eugene Gales, LaDonna Gales, Lance Lopez, Raphael Saadiq oraz Christone "Kingfish" Ingram.
„Afrodeezia” – to najnowszy album genialnego amerykańskiego gitarzysty, kompozytora aranżera i multiinstrumantalisty Marcusa Millera. Jego charakterystyczny styl gry na gitarze basowej jest rozpoznawalny dziś na całym świecie. Muzyk ma w swoim dorobki współprace z największymi gwiazdami muzyki jazzowej i nie tylko. min Milesem Davisem, Arethą Franklin, Lutherem Vandrossem, Davidem Sanbornem, czy Alem Jarreau. Jest też laureatem nagrody Grammy w 2001 roku za najlepszy album jazzowy.Oto jak sam muzyk wspomina pracę nad albumem:„Siła oddziaływania muzyki nie zna granic. Dzięki pieśniom z gatunku spirituals, dzięki muzyce jazzowej i soulowej, możemy zachować od zapomnienia naszą historię – szczególnie kiedy inne formy jej zapisu zostały wymazane już dawno temu. Przed rozpoczęciem nagrań poświęciłem dużo czasu na badanie tematu tego albumu, a wielu nowych odkryć dokonywałem już w samym studiu! Moim największym pragnieniem był powrót do źródeł tych rytmów, które sprawiają, że nasze muzyczne dziedzictwo jest tak bogate. Chciałem podążać za nimi od początku, od Afryki po Stany Zjednoczone. Podróżowaliśmy przez Mali do Paryża, z Nowego Orleanu do São Paulo i na Karaiby. Miałem szczęście pracować z muzykami z Mali, Burkiny Faso, Brazylii, Trynidadu...”.„Pewnego razu w São Paulo, grając sambę z lokalnymi perkusistami, uświadomiłem sobie, że ten sam rytm słyszałem już w Maroku, a grał go muzyk gatunku Gnawa. Uważam wszelkie tego typu połączenia za fascynujące. Jak powiedział Taj Mahal: „Nowy Orlean jest najbardziej na północ wysuniętą częścią Karaibów...” Właśnie w Nowym Orleanie graliśmy którejś nocy w studiu do rana, było cudownie. Od kiedy zaczęliśmy ten projekt zdarzyło się tyle wspaniałych rzeczy, których nie mogłem przewidzieć... Na przykład Alioune Wade, basistę z Senegalu, poznałem w 2014 roku na festiwalu Solidarity of Arts w Polsce. Od słowa do słowa, dzisiaj można go usłyszeć w partii wokalnej na płycie Afrodeezia”.„Afrodeezia to moja muzyka. Pokazuje kim dzisiaj jestem: muzykiem otwartym, zawsze czujnym, muzykiem, który swoją prawdziwą osobowość odkrył około 10 lat temu, ale który wciąż się rozwija. Jestem dumny z mojego młodego zespołu: Alexa Hana na saksofonie, Adama Agati’ego na gitarze, Bretta Williamsa na klawiszach i Louisa Cato na perkusji. To ścisła egzekutywa albumu Afrodeezia, wokół nich poruszają się fantastyczni soliści z różnych krajów. Wkład ich wszystkich tworzy nową dynamikę mojej muzyki. Są tu brzmienia, których mogliście jeszcze nigdy nie słyszeć: instrumenty takie jak kora, gimbri, cała grupa perkusjonalii...”.„Nadchodzi nowa era dla czarnoskórych Amerykanów. Coraz bardziej złożone testy DNA pozwalają nam stwierdzić, że nie pochodzimy z Północnej Karoliny, Virginii, czy w najlepszym razie z rejonu Morza Karaibskiego. Dzięki takim testom wiem na przykład, że mam przodków w Nigerii. Te połączenia są rzeczywiste – są w mojej krwi. Afrodeezia to najbardziej wierne odzwierciedlenie osoby, którą dziś jestem. Nowy repertuar sprawia, że nie ma różnicy między Marcusem Millerem w życiu codziennym, a muzykiem, którego oglądacie na scenie. A to zmienia wszystko”.
Przedstawiamy, siódmą już płytę Mietka Szcześniaka pt. „Signs”, która jest pierwszym anglojęzycznym albumem artysty (z wyjątkiem piosenki „Rzeczy zmieniają się” - ukłon w kierunku polskiej publiczności). Album powstawał przez ostatnie cztery lata w studiach polskich i w Los Angeles, z muzykami polskimi i amerykańskimi. To odsłona w twórczości Szcześniaka, muzyka gitarowa, akustyczna, bogata stylistycznie. Wreszcie można delektować się niezwykłymi umiejętnościami i barwą głosu Mietka, dozowanymi dojrzale i wrażliwie. Artysta opowiada historie, które wciągają wysublimowaną prostotą. I chociaż po angielsku- opowiedziane są językiem rozumianym wszędzie- językiem duszy. Każdy muzyk marzy o swobodzie tworzenia, łatwości przetwarzania pomysłów na gotowe utwory, sypania -jak z rękawa -pomysłami na dobre teksty, grania w przyjaznej atmosferze z bracią muzyczną z innych krajów, nagrywania w komforcie i w poczuciu totalnej akceptacji jako muzyk i człowiek. Mietek zafascynowany amerykańskimi muzykami spotkał Wendy Waldman, która znalazła -jak sama mówi- genialnych polskich muzyków. Spotkanie dwóch kultur, dwóch rodzin muzycznych: polskiej i amerykańskiej, które znalazły prawdziwą fascynację i szacunek dla swoich talentów. Atmosfera spotkań i nagrań była unikalna, właściwie rodzinna - można tę przyjazną przestrzeń usłyszeć. Ta płyta, to hołd Szcześniaka dla amerykańskiej kultury muzycznej i wyraz fascynacji wielkimi postaciami jak np. Joni Mitchell, Bob Dylan. Kolejną muzyczną fascynacją Mietka jest amerykański folk, którego wpływy dzięki zaproszeniu amerykańskich artystów można będzie- czarno na białym- usłyszeć na płycie. Na gitarach grają: Kenny Edwards, Brent Rowan, Rob Hoffman, Wendy Waldman, Jeff King, Cindy Bullens, Abraham Parker; na bębnach i perkusjonaliach: Aaron Sterling i Scott Babcock; na instrumentach klawiszowych : Paweł Zarecki i Piotr Kominek; na basach: Marcin Pospieszalski i Debra Holland; kwartet smyczkowy nagrywał pod batutą Krzysztofa Herdzina. Autorami muzyki do piosenki „Rzeczy zmieniają się” są: Wendy Waldman, Gary Baker i Matt Johnson , a tekstu - Mietek. W kilku piosenkach towarzyszy artyście afroamerykański chór „Life Choir” z Los Angeles pod dyrekcją legendarnego, pracującego ostatnio z Arethą Franklin, HB Burnum'a. Całość zrealizował i zmiksował w Los Angeles Rob Hoffman, który jest współtwórcą sukcesu pierwszej płyty Christiny Aguilery, a współpracował m.in. z Quincy Jones'em. Zagościli też wokaliści: w duetach z Mietkiem zaśpiewają Wendy Waldman ( „Never Be The Same”) i Basia Trzetrzelewska w nowo zaaranżowanym hicie z lat 90-tych „Save The Best For Rest” (autorstwa m.in. Wendy Waldman, wylansowanego na świecie przez Vanessa Williams). Wendy, która jest główną producentką płyty, miała prostą koncepcje brzmieniową : wyeksponować urodę wokalu Szcześniaka, obudować to stylowo i oldskulowo brzmiącymi aranżacjami, doprawionymi smacznie, a znikomo elektroniką. Artyści wiele pracowali nad tekstami, pisząc je wspólnie, podobnie jak większość kompozycji. Słowa, opowieści świadomie wpisane są w styl muzyczny, na wzór tradycyjnych cech gatunku .Macie w rękach zapis unikalnego i nieograniczanego oczekiwaniami , merkantylnością, czasem , dyktatem mody i innych takich - spotkania artystów z różnych światów, którzy w muzyce, tekstach i życiu szukają Znaków („Signs”) . Możecie je odkrywać z nimi.
Blisko 50 lat kariery, pięć nagród Grammy, ponad 100 mln sprzedanych płyt i miejsce w Rock And Roll Hall Of Fame. Takim dorobkiem może pochwalić się legendarny amerykański muzyk i producent James Taylor. "The Essential James Taylor" to podsumowanie jego dotychczasowej działalności.
Jubileuszowa reedycja trzeciego albumu legendarnego synthpopowego duetu Erasure, który tworzą wokalista Andy Bell, ikona społeczności LGBT, a także klawiszowiec i kompozytor Vince Clarke, wcześniej muzyk Depeche Mode i Yazoo. "The Innocents" premierę miał w 1988 roku i był pierwszym numerem jeden Erasure na brytyjskiej liście. W ojczyźnie muzyków pokrył się ostatecznie podwójną platyną i platyną w USA.
"Fiński pianista Iiro Rantala w ciągu ostatnich kilku lat stał się jednym z najbardziej aktywnych artystów związanych z monachijską wytwórnią ACT. Urodzony w Helsinkach muzyk rozpoczął swą muzyczną przygodę wstępując do znanego chóru chłopięcego Cantores Minores. W późniejszym okresie podjął studia w Manhattan School of Music, kształcąc się jako pianista klasyczny wykonujący kompozycje takich mistrzów jak: Bach, Sibelius czy Mozart. Wyjątkowo szerokie horyzonty muzyczne zawiodły go do działalności w ramach Trio Töykeät, oraz współpracy z teatrem i telewizją oraz artystami związanymi ze sceną pop. Od roku 2011 Iiro Rantala regularnie publikuje nowy materiał w postaci płyt zawierających jego rozmaite autorskie projekty. Takimi były m.in. albumy: "My History Of Jazz" (2012), "Anyone With A Heart" (2014), "My Working Class Hero" (2015) i "Mozart, Bernstein, Lennon" (2018). Równolegle muzyk angażuje się w kooperacje z rozmaitymi artystami, czego owocem były takie albumy jak: "It Takes Two To Tango" z Jukką Perko (2015), "How Long Is Now?" z Larsem Danielssonem i Peterem Erskinem (2016), "Good Stuff" z Ulfem Wakeniusem (2017) i "Piano Night" z Leszkiem Możdżerem i Michaelem Wollnym (2017). Najnowszym dziełem Fina jest album "My Finnish Callendar" nagrany solo na fortepianie firmy Steinway, stanowiący rodzaj muzycznego kalendarza, w którym każda z 12 kompozycji inspirowana jest klimatem innego miesiąca." - Robert Ratajczak Tracklista: 1. January 2. February 3. March 4. April 5. May 6. June 7. July 8. August 9. September 10. October 11. November 12. December