Pięć osobowości, pięć instrumentów, pasja i chęć do działania. To wszystko i jeszcze więcej w zespole Gooroleska. Muzyka, tworzona przez nich to mieszanka pop-rock-folk z elementami elektroniki. Ich twórczość to wynikowa osobowości, doświadczeń, korzeni i wspólnego docierania.
W listopadzie 2003 roku ukazał się jej pierwszy album jazzowy "Don't Explain". Płyta odniosła spory sukces, opiniotwórczy amerykański magazyn jazzowy Cadence nazwał płytę "Jedną z najlepszych wokalnych nagrań roku". O płycie napisano: "...Niesamowicie ciepły i 'pulsujący' głos, którym Caroline Henderson umie posługiwać się jak nikt inny przywodzi na myśl samą Cassandrę Wilson. Cech wspólnych z Cassandrą jest więcej: nie do końca jazzowa instrumentalizacja (akordeon, harmonijka ustna), repertuar i przede wszystkim zawieszony pomiędzy jazzem, R&B, bluesem i muzyką afrykańską oryginalny język muzyczny. Tętniące życiem utwory, zmysłowe, ciepłe, niesamowite, są jak balsam na zraniona duszę. Słuchać jej to jak wsłuchiwać się w bicie serca, w życie. Nie trzeba rozumieć słów by rozumieć utwór. Nie zrozumie ten, kto nie posłucha i nie da sobie czasu by oswoić się z jej muzyką..." W rok po wydaniu płyty "Don't Explain" Caroline przypomniała o sobie albumem 'Made In Europe'. Tym razem Caroline Henderson i jej zespół zaprosili do współpracy 45-cio osobową Orkiestrą koncertową Duńskiego Radia. Pracą aranżerską zajął się wysoko ceniony amerykański kompozytor i aranżer Butch Lacy, wystarczy wspomnieć, że wcześniej Butch Lacy pisał między innymi dla Sarah Vaughan. Na płycie znależć można zarówno standardy jazzowe jak nieśmiertelny "Lush Life" B. Strayhorna ale także piosenki popowe, które od dawna znajdują się już w kanonie światowej muzyki. Zmysłowa interpretacja coveru Jamesa Browna "It's A Man's World (Is This A Man's World?)" czy brawurowe 'Libertango' Astora Piazzolli. Do grania w mniejszych składach Caroline Henderson powraca zbierającym rewelacyjne recenzje w europejskiej prasie albumem 'Love Or Nothin". Znów jej parnerami są rewelacyjny szwedzki pianista Jesper Nordenstöm, wybitny bandoneonista włoski Paolo Russo oraz będący napędem całego zespołu perkusista Kresten Osgood. Instrumentarium wzbogacają tym razem gitarzysta Nicklas Knudsen, Soren Siegumfeld na keyboardzie oraz skreczujący Turkman Souljah. Muzyka jest badzo zróżncowana - prócz lirycznych ballad pojawiają się niezwykle energiczne soulowo-funkowo-jazzowe utwory (rewelacyjny "Sugar"). Dodatkowym atutem jest audiofilska realizacja nagrania. Muzycy: Jesper Nordenstöm: organ, piano Paolo Russo: bandoneon, keyborads Anders Christensen: bass Kresten Osgood: drums Horace Parlan: piano Jesper Lundgaard: bass Rocki Charles: vocal Al Agami: raps Niclas Knudsen & Boi Holm: guitars Türkman Souljah: scratch Soren Siegumfeldt: saxophones and arrangements
Larry Coryell nazywany jest ojcem chrzestnym jazz fusion. Niezwykła energia, oryginalne frazowanie i wyjątkowa wrażliwość to charakterystyczne elementy jego stylu gry, który zapoczątkował wykształcenie się nowego muzycznego gatunku, określanego mianem jazz-rocka. Od kilku dekad Larry Coryell jest inspiracją dla kolejnych pokoleń, a wpływy jego muzyki zauważalne są także w twórczości gitarzystów grających bluesa, rocka czy country. Dla samego Coryella największe znaczenie miała muzyka Cheta Atkinsa, Chucka Barry’ego, Johna Coltrane’a i Wesa Montgomery’ego, dzięki której postanowił zostać profesjonalnym gitarzystą.
Muzyka Ennio Morricone do legendarnego filmu z Robertem De Niro pt. Misja. Zawiera niezapomniane tematy z filmu jak Gabriel's Oboe czy River. Gratka dla fanów muzyki tego kompozytora.
The Sixteen z Harry Christophersem jest jednym z najbardziej cenionych i znanych zespołów muzyki dawnej. Ich specjalizacją jest przede wszystkim muzyka angielska, a oratorium Haendla - “Jephthe” jest jednym z najbardziej reprezentatywnych arcydzieł dla tej muzyki. Trudno o lepsze połączenie.
Muzyka Johannesa de Limburgia - twórcy urodzonego na terenie dzisiejszych Niderlandów. Jego działalność koncentrowała się głównie w północnych Włoszech. Utwory Johannesa de Limburgia możemy znaleźć w kilku manuskryptach powstałych w tym rejonie. Wykonawcy to zespół Le Miroir de Musique pod dyrekcją Baptiste Romain.
Muzyka francuskiego baroku, utwory instrumentalne (suity z oper) Marina Marais w wykonaniu zespołu Le Concert des Nations pod dyrekcją Jordiego Savalla. Reedycja nagrania z lat 90-tych, wydana na SACD w sytsemie wielokanałowym.
Płyta cd zawiera 12 nagrań odgłosów natury (odgłosy morza, ptaków i delfinów) z muzyką w tle - przeznaczona do relaksu - globalny czas 60 minut.
„Zespół Bastarda powołał do życia w roku 2016 klarnecista i kompozytor Paweł Szamburski. Towarzyszą mu wybitni instrumentaliści – wiolonczelista Tomasz Pokrzywiński oraz Michał Górczyński na klarnecie kontrabasowym. Artyści tworzą współczesne, bardzo osobiste wizje kompozycji z minionych epok. Improwizując wokół archaicznych melodii budują pomost łączący odległe w czasie światy muzyki, docierając do jej uniwersalnego, duchowego wymiaru. Po zjawiskowej interpretacji utworów Piotra z Grudziądza („Promitat eterno”) oraz doskonałym albumie poświęconym rytuałowi śmierci w renesansie i średniowieczu („Ars moriendi”) Bastarda zabiera nas w kolejną muzyczną podróż. Tym razem twórcy sięgają po mistyczne, żydowskie pieśni bez słów – chasydzkie Niguny. Rozwój Nigunów, które niejednokrotnie czerpały z lokalnych tradycji i wzorów muzycznych w kulturze chasydzkiej datuje się na XVIII wiek. To wyjątkowe modlitwy, za pomocą których w zbiorowym śpiewie i tańcu, w euforycznym uniesieniu chasydzi docierają do „komnaty Boga”. Bastarda czerpiąc głównie ze spuścizny dynastii Modrzyc, a także z muzykologicznych zbiorów Moshe Bieregowskiego odkrywa przed nami piękno żydowskich melodii, eksplorując i filtrując je przez unikatowy, ukształotowany już język zespołu. Sylabiczne pieśni chasydów pozwalają artystom na swobodną improwizację oraz bardzo osobistą, intymną formę wypowiedzi. Inspirująca jest dla Bastardy także wewnątrzmuzyczna, narracyjna siła Nigunów. Bez słów opowiadają one o radości i smutku, o życiu w pełnym spektrum doznań, stanowią niejako istotę chasydyzmu, który zawsze oscylował między oczekiwaniem na koniec świata, a radosną niemal ekstatyczną afirmacją życia. Mistyczne kompozycje tworzą przestrzeń, w której artyści poruszają się z ogromną swobodą, wielką klasą, wiedzą i wrażliwością tworząc nowatorskie, wybitne dzieło o niezwykłej sile i urodzie.” Miron Zajfert (dyrektor artystyczny festiwalu „Muzyka Wiary Muzyka Pokoju”) Muzycy: Paweł Szamburski: clarinet Tomasz Pokrzywiński: cello Michał Górczyński: contrabass clarinet gość specjalny: Choir "Grochów", dyrygent: Maja Kłoskowska ("Ledovid") Tracklista: 1. Emes 2. Mame 3. Leyaakov 4. Achar 5. Kulom 6. Omar 7. Amaver 8. Modzitzer 9. Ledovid
Jedna z najnowszych płyt Jeffa Becka, który tym razem postanawia pomieszać swój styl z muzyką elektroniczną.