To jedyna na rynku składanka toruńskich rock’n’roll-owców. Wszystkie najważniejsze przeboje zespołu na jednym krążku. Mamy tu wszystko co pozwoliło grupie Kobry zabłysnąć i zagwarantować jej mocną pozycję w czołówce rockowych bandów. Zatem mamy tu potężną dawkę chwytliwych i stylowych piosenek rock’n’roll-owych. Nie mogło zabraknąć w tym zestawie mega hitu „Kocham Cię jak Irlandię".
Płyta jest zapisem jedynego koncertu, który odbył się 2 kwietnia 2005 roku w gdańskim klubie Żak. North Quartet to dwa tria w jednym kwartecie. Z jednej strony bowiem mamy skandynawskie trio Petera Brötzmanna, z drugiej trio Trzaska/Friis/Uuskyla. W obu ta sama sekcja łączy się z saksofonistami o zupełnie innym rodowodzie. (...)Wbrew pozorom, obu triom blisko do siebie. Blisko przede wszystkim ze względu na uwidaczniającą się coraz częściej u Mikołaja zmianę sposobu gry. Jakkolwiek w dalszym ciągu istnieją w niej melancholijne, melodyjne pasaże, tak więcej w niej teraz czystej, niczym nieskrępowanej energii. Energia, emocjonalność, free - w znaczeniu wolności - staje się od jakiegoś czasu wszechobecne w jego solówkach, czy szerzej po prostu w muzyce. Z drugiej strony mocarny Cesarz Tenoru od wielu lat jest orędownikiem właśnie takiego grania, choć z wiekiem, coraz więcej w muzyce tej pojawia się... melancholii, czy nawet wyciszenia. Obaj tworzą wspaniały duet saksofonów (i - po prawdzie - klarnetu), krzyżujący swe pasaże w zagmatwanych solach. Cenną uwagą jest, że North Quartetu w żaden sposób nie można uznać, za jedno z dwu triów, z gościnnym udziałem drugiego z saksofonistów, ale za pełnoprawny zespół czterech indywidualności. Jest w tej muzyce nieskrępowanie. Jest ciągota do najbardziej swobodnego grania, jakiemu jeszcze można nadać imię zespołowego. Wspaniałe, długie, niespieszne, a emocjonalne, energetyzujące sola saksofonistów. Bezkreskowa gra Uuskyli i mag gitary basowej jakim jest Friis. Czy płyta jest zatem doskonała? Chyba chciałbym uniknąć odpowiedzi na to pytanie. Jest świetna. Po alchemicznych koncertach wiem, jednak, że dalsze istnienie tego kwartetu przynieść może jeszcze lepsze, jeszcze bardziej natchnione nagrania. Pozostając zatem pod wielkim wrażeniem pierwszej płyty North Quartetu, czekam z niecierpliwością na następne. Dla mnie murowana kandydatka do jednej z najbardziej znaczących płyt polskiego jazzu ostatnich lat, a niewątpliwie jedna z najlepszych płyt jazzowych wydana pod wodzą polskiego lidera (lub przynajmniej współlidera)...(Paweł Baranowski, Diapazon.pl) Muzycy:Peter Brotzmann - alto & tenor saxophones, metal Bb clarinet Mikolaj Trzaska - alto & C melody saxophones & bass clarinet Peter Friis Nielsen - bass Peeter Uuskyla - drums
"Magia serc" to 9 album z 1998 roku i zwieńczenie Antologii Zdzisławy Sośnickiej. W kolekcjonerskim pudełeczku dla fanów, dołączanym do pierwszego albumu "Dom, który mam" jest już zatem komplet!
Tytuł płyty to nazwa studia nagraniowego w Sydney, gdzie w 2007 roku Esbjörn Svensson, Dan Berglund i Magnus Öström spędzili dwa dni na nagraniu ponad 9-godzinnego materiału studyjnego. Jak dotąd ostatnia ich płyta "Leucocyte", to zatem część wówczas zarejestrowanego materiału studyjnego.
Ta muzyka jest daleka od jazzowych płyt Pierończyka. Wydaje mi się, że inspiracje są tu zupełnie różne. Jest klubowy groove, są elektroniczne efekty stymulowane przez Sudnika, wspomniane elementy piosenek. W sumie bodaj jedynie saksofon Adama „jeśli w jakiejś muzyce jest saksofon to musi być jazz” jest elementem nawiązującym do jazzu. Płyta wpisuje się, zatem ogólnie w poetykę stylistycznie pokrewną np. nu jazzowi, choć stanowi zupełnie swoisty krajobraz dźwiękowy. W moim pojęciu udana pozycja, jednak może być zaskakująca dla tych, którzy muzykę Pierończyka kojarzą z bardziej akustycznymi propozycjami jazzowymi.
Lang Lang i Chopin stanowili dotychczas wspaniały zestaw, którego owocem był doskonale przyjęty przez krytykę i publiczność album „The Chopin Album”. Twórczość Piotra Czajkowskiego odegrała w życiu artysty również niebagatelną rolę – w wieku 17 lat wykonał, wraz z Chicago Symphony Orchestra, I koncert fortepianowy tego autora, podczas Ravinia’ s Gala of the Century. Już 5 lat później nagrał swą pierwszą płytę dla Deutsche Grammophone….. Logicznym, zatem wydaje się stworzenie albumu złożonego z 4, wirtuozowskich i niezwykle popularnych, „Scherzi” Chopina, oraz napisanych w 1885 roku 12 lirycznych utworów Czajkowskiego, tworzących cykl „Pory Roku”.
Tytułowy "Maggid" tria Sefardix ma dwa znaczenia. W judaizmie wschodnioeuropejskim to wędrowny kaznodzieja. Jego rola polegała na przybliżaniu nauk rabinicznych przeciętnemu słuchaczowi, a barwne i przystępne kazania trafiały na podatny grunt. Maggid nie był zobligowany do wierności tekstom źródłowym, mógł zatem ubarwiać je własnym doświadczeniem, dowcipem i charakterem. Swoboda w snuciu opowieści pozwalała na poszukiwanie najlepszych możliwych środków interpretacji w dotarciu do słuchaczy. "Maggid" to także pozaziemski mentor, który nawiązuje kontakt z ludźmi nawiedzając ich poprzez sny, wizje, a także słowa wypowiedziane ich własnymi ustami. Maggid staje się zatem muzyką wyśnioną, nawiedzoną, zrodzoną z nieoczekiwanych inspiracji i nie zawsze wytłumaczalnych olśnień.
Dość frapujący tytuł płyty - złożenie dwóch nazwisk: Bach i Hasse. Oczywiście rzecz dotyczy Johanna Sebastiana Bacha i Johanna Adolpha Hassego. Obaj w dużym stopniu związani byli z królewskim dworem drezdeńskim Augusta II i III. I to chyba jedyna wspólna cecha. Choć uznawani są za kompozytorów baroku to różnice między nimi są ogromne. Choć ponoć się przyjaźnili. Bach - mistrz kontrapunktu, muzyki religijnej, który nigdy nie napisał opery, a Hasse - wręcz przeciwnie - był twórcą operowym i to jednym z największych wówczas. Połączenie ich „muzyk” wydaje się zatem zabiegiem ciekawym. I tak też jest. Wykorzystanie fragmentów kantat obu kompozytorów i kilku utworów instrumentalnych Bacha znakomicie pokazuje, jak styl włoski był im bliski. Choć Bach nie był we Włoszech, a Hasse wręcz przeciwnie - święcił tam operowe triumfy. Konfrontacja znakomita w interesującym wykonaniu.
Wielkie wydarzenie w świecie współczesnej poważki, jazzu i postrocka!! Oto wybitny saksofonista Colin Stetson, znany ze współpracy m.in z Arcade Fire, Loue Reedem, The National, Laurie Anderson, Sinead O’Connor, składa hołd słynnemu polskiemu kompozytorowi, Henrykowi Mikołajowi Góreckiemu. Trzecia Symfonia Góreckiego, której płytowego wydania podjęła się w 1992 roku Elektra, okazała się spektakularnym sukcesem komercyjnym muzyki klasycznej, osiągając ponad milionowy nakład. Co najważniejsze, przyniosła też ogólnoświatową popularność polskiemu kompozytorowi. Nie powinno zatem dziwić że jej interpretacji podjął się artysta spoza kręgu muzyki poważnej. Tak Stetson wspomina swoje zetknięcie z twórczością polskiego mistrza: „Wszyscy mamy chwile kiedy doświadczamy muzyki która nas zmienia i to był dla mnie jeden z takich momentów”. Do nagrania albumu Stetson zaprosił m.in. skrzypaczkę Arcade Fire Sarah Neufeld, wybitnego perkusistę Grega Foxa, mezzo sopranistkę Megan Stetson.
Zarejestrowana na płycie „Missa ex D” Józefa Zeidlera (ok. 1744–1806) przeznaczona została na cztery głosy wokalne (SATB) oraz instrumenty – dwoje skrzypiec, dwie trąbki oraz organy. Zeidler prezentuje w niej bardzo solidny warsztat kompozytorski, który obfituje w różnorodność zastosowanych środków. W zbiorze muzykaliów gnieźnieńskich spoczywają dwie kompozycje Antoniego Habla (1760-1831) , w tym jedna symfonia. „Symphonia [D]” została napisana na dwoje skrzypiec, altówkę, dwa flety, dwa rogi i basso. W ówczesnej Rzeczypospolitej główną rolę w upowszechnianiu symfonii odgrywały ośrodki kościelne i działające w nich zespoły. Służyły one oprawie nabożeństw w kościele. Był to zatem typ lokalnej symfonii kościelnej, który jednak czerpał z wzorców europejskich. „Symfonia” Habla jest tego przykładem. Festiwal Musica Sacromontana służy kontynuacji zamierzeń zakonu filipinów, którzy pragnęli ewangelizować poprzez szeroko pojętą propagację kultury. To dzięki ich staraniom już w XVII wieku powstała tam znakomita kapela, a do Gostynia zjeżdżali najwybitniejsi kompozytorzy.