Muzyka kompozytorów barokowych tworzących muzykę taneczną na dworach Włoch i Hiszpanii około roku 1650. Wykonawcy to zespół La Ritirata pod dyrekcją Josetxu Obregona.
Nowy album Daniela Woolhouse’a jest bardziej wyrazisty i euforyczny niż poprzednie wydawnictwa muzyka („Songs” z 2014 roku oraz „Life After Defo” z 2012 roku). „What’s That Sound?”, wyprodukowany przez Woolhouse’a w domowym studio w Kent, jest świadectwem niezwykłej dojrzałości muzyka - od gospelowego otwierającego album „Crazy Water” (w chórkach gościnnie Rebecca Lucy Taylor z Slow Club), radosnego refrenu w utworze tytułowym do ballad „Dreamt I Was A Ceramicist Too” oraz „Forest Furhter”. Muzyk starannie równoważy instrumentarium - cyfrowe dźwięki przeplatają się z tymi analogowymi. Dlaczego tytuł „What’s That Sound?”: "Zdecydowałem się na ten tytuł, ze względu na to, że przy tej płycie zwracam szczególną uwagę na jej instrumentację. Ponadto trafnie opisuję moment koncentracji, rozmyślań". - mówi Daniel Woolhouse.Tracklista: 1. Crazy Water2. What's That Sound?3. Dreamt I Was A Ceramicist Too4. Map Of The Moon5. Graffiti6. Skeleton7. Oh These Landscapes8. Tomorrow's Egg9. Hum10. Soup For Brains11. Forest Further
Crossover - muzyka world i jazz w wykonaniu akordeonisty Kimmo Pohjonena i zespołu Kronos Quartet.
Muzyka biesiadna jest bardzo prosta i stąd chyba wynika jej piękno i popularność. Wszystkich miłośników muzyki łatwej, lekkiej i przyjemnej zapraszamy do słuchania.
Z łacińskiej maksymy ,,Homo homini lupus est" (człowiek człowiekowi wilkiem) wykorzystali w nazwie swego zespołu tylko połowę, gdyż nie wrogością, a amicus est (przyjaźnią) postanowiło Homo Homini obdarzać swoją publiczność. Organizowało się jednak długo, bo przez ponad rok. Tyle bowiem czasu potrzebował Aleksander Nowacki – były lider wrocławskich Nastolatków, współpracownik AliBabek i grupy Quorum, aby pojawić się na scenie z nową muzyką i własnym zespołem.Estradowy eksperyment z Andrzejem Krupińskim, muzykiem amatorskiej Kon-Tiki, awangardowego Sklepu Owocowo-Warzywnego Pana Krupińskiego i Hajlajfu, oraz Tadeuszem Woźniakiem nie trwał długo. Jego miejsce zajął wkrótce Waldemar Domagała, dawny wokalista rhythm’n’bluesowej wrocławskiej grupy Elar-5.Panowało wówczas powszechne przekonanie (a konkurencja była już całkiem liczna), że start nowego zespołu w estradową przyszłość nie jest tak łatwy jak dawniej. Że nie wystarcza dotychczasowa przeszłość. Że najlepiej zaczynać wszystko od początku i pomysłowo.Postawili na trzygłosowe męskie śpiewanie, literackie teksty i niespotykane dotąd instru-mentarium. Domagała kupił gitarę, Nowacki – gitarę hawajską, Krupiński – elegancką ba-sówkę. Przez kilka miesięcy ćwiczyli z zapałem na dodatkowych instrumentach, ciekawie ubarwiających ich muzykę pozbawioną zgiełku perkusji – na fortepianie, banjo, harmonijce ustnej i kazoo. Ale przede wszystkim nawiązali współpracę z cenionymi autorami tekstów i komponowali.I cały czas pamiętali przestrogę życzliwego, że udany start nie zależy wcale od przychylnej opinii krytyki. Muzyka nowego zespołu musi porwać przede wszystkim słuchaczy.W przypadku Homo Homini warunek ten został wtedy w pełni spełniony, a na dodatek zyskał dodatkowy atut w postaci uznania telewidowni, albowiem Homo Homini oficjalnie zadebiutowało w maju 1972 roku przed ogólnopolską publicznością Telewizyjnego Ekranu Młodych.Jeszcze tego samego roku nowy repertuar „ograli” przed publicznością kilku miast Wiel-kopolski, najlepsze piosenki usłyszeli słuchacze Polskiego Radia, a prawie cały nowy repertuar Homo Homini poznała w kwietniu 1973 roku publiczność Międzynarodowej Wiosny Es-tradowej. Podobała się tam ich muzyka, łącząca rodzimy i obcy folklor wsparty beatową ryt-miką.Miesiąc później Homo Homini trafiło pod opiekuńcze ramiona Estrady Poznańskiej. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Nobilitacji stało się zadość na estradzie KFPP Opole ’73. Wyróżniono ich interpretację piosenki Tobie Karolino. Po udanym debiucie w koncercie Premier ruszył zespół Homo Homini w tourneé po kraju, a pierwszy longplay okazał się re-welacją. Muzyczną – piosenki z tej płyty zajmowały wysokie lokaty na Radiowej Liście Przebojów. I plastyczną – okładkę do niej stworzył znany szeroko w świecie mistrz kreski – malarz, plakacista, grafik i architekt, nieżyjący już dziś Jan Sawka.Droga do sympatii publiczności wiodła Homo Homini przez estrady w kraju i poza jego granicami. Zespół koncertował samodzielnie i wespół z węgierską Omegą, amerykańskim wokalistą Warrenem Schatzem, niemieckim Automobilem i czeską wokalistką Heleną Vondráčkovą. Znowu nagrywał płyty i zdobywał festiwalowe trofea, m.in. II nagrodę (pierw-szej wówczas nie przyznano) na KFPP Opole ’75 za piosenkę W tym domu straszy, nagrodzo-ną także na festiwalach w Lipsku, Rostocku i w Karlshamn.Do 1977 roku był triem. Niezmiennie pod wodzą Nowackiego i z Krupińskim na basie oraz Zbigniewem Brzezińskim, Mirosławem Peślą i Krzysztofem Cieplińskim – zmiennikami Domagały, który postanowił wrócić do wyuczonego zawodu architekta. Istotne zmiany do-tknęły Homo Homini w 1978 roku. Muzyczne i personalne. W piosenkach grupa zaczęła hoł-dować ówczesnej modzie, urządzając sobie różne stylistyczne wycieczki. One z kolei wymo-gły zmiany w obsadzie. Męskie trio Nowacki–Krupiński–Ciepliński wspomogły wtedy dwa żeńskie głosy Alicji Godlewskiej i Bogumiły Kowalskiej, byłych wokalistek łódzkiej Pro Contry.Kwintet Homo Homini znowu zaczął nagrywać. Powstał czwarty longplay, pięć małych płyt dla Tonpressu i kilka dla Polskiego Radia, m.in. Za wieczoru złotą bramą, Mam skłonno-ści do przesady i Więcej wciąż przed nami niż za nami. Jak się jednak okazało, ten ostatni tytuł przeczył rzeczywistości. Mimo starannych przygotowań do dziesiątych urodzin do jubileuszu nie doszło. Stan wojenny zmusił Nowackiego do rozwiązania Homo Homini.Rozjechali się muzycy zespołu w zaświaty (Domagała i Ciepliński) i po świecie. Nowacki wyjechał do Austrii. Potem grał w Szwajcarii i w Niemczech, Krupiński zaś do Stanów Zjed-noczonych, gdzie prowadził zespół akompaniujący polskim gwiazdom piosenki.Nowacki wrócił do kraju w 1992 roku, ani na chwilę nie rozstając się przez czas rozłąki z muzyką. Krupiński pozostał w USA. Nie zerwał jednak z muzyką, mimo że oddał się służbie Bogu. Jako pastor Polskiej Społeczności w amerykańskim Kościele Ewangelicznym Harvest Bible Chapel w aglomeracji chicagowskiej prowadzi zespół muzyczny i chór, z którymi na-grywa pieśni i piosenki, przeważnie o tematyce religijnej.Czy to już koniec historii Homo Homini? Ależ skąd! Pisze się ona dalej. Po ćwierćwiecz-nej z okładem przerwie od 2008 roku gra, nagrywa i koncertuje jak dawniej w męskim gronie: Aleksander Nowacki, Piotr Nagiel i Marek Fijałkowski. (Ryszard Wolański)
Muzyka na instrumenty klawiszowe - klawesynowa i organowa niemieckiego mistrza epoki baroku Johanna Pachelbela w wykonaniu Franza Ramla.
„Living in love Jah” to pierwszy album grupy NABI – zrealizowany na przełomie 2008/2009 roku w studio MK w Warszawie.Muzyka zawarta na krążku, to głównie kompozycje w stylu roots reggae/raggamuffin, ale w twórczości grupy można znaleźć wpływy takich gatunków jak dub, czy jazz. To połączenie sprawia ze muzyka grupy staje się ciekawa i różnorodna co wpływa na jej lepszy odbiór.Istotna role w zespole stanowią teksty, które są fundamentem i odgrywają najważniejszą role w muzyce Nabi. Polsko- angielskie teksty dodatkowo podkreślają uniwersalny przekaz i styl grupy.Teksty inspirowane głównie subiektywnymi odczuciami wokalistów ( „Kocham ten stan”„Internal Love -”The Fire”,”To wszystko” ) i odzwierciedlają perspektywę widziana oczami twórcy („Never lose yourself”, „One thing”). Są to również pogodne i spontaniczne piosenki ( np. „Deska surfingowa”) na najprostsze tematy."Życie inspiruje nas do ciągłego tworzenia w wyniku tego powstaje muzyka Nabi".(…) „Mamy nadzieję, że muzyka trafia do waszych serc i odnajdziecie w niej coś własnego.”(...)Album zawiera 13 kompozycji, na których gościnnie pojawili się m.in. Jarex (Bakshish) i Kristafari (Stage of Unity).
Ten muzyk przedstawia się od dłuższego czasu jako Yusuf Islam, choć tak naprawdę nazywa się Steven Demetre Georgiu, a cały świat, zna go pod pseudonimem Cat Stevens. Trochę to zagmatwane, ale i tak wszyscy wiedzą, o kogo chodzi. W końcu, kto nie pamięta "Wild World”? Ta piosenka była hitem już w 1970 roku i jest nim niezmiennie do dziś! W roku 1977 Cat Stevens po wielu doświadczeniach i z pełną świadomością zmienił wyznanie i przeszedł na Islam. Wtedy też zmienił nazwisko na Yusuf Islam. Od tej pory cała jego twórczość opierała się na nowej, duchowej drodze i opowiadała o nowej religii. Ostatni album muzyka "Night Of Remembrance”, ukazał się w 2004 roku i był zapisem koncertu w Royal Albert Hall. Album "An Other Cup” to kolejna studyjna płyta w repertuarze artysty i zarazem kolejna fascynująca, muzyczna podróż.
Płyta cd zawiera 8 nagrań odgłosów natury z muzyką relaksacyjną w tle - przeznaczona do relaksu - globalny czas 57 minut.
Doskonała kompilacja zawierająca jedne z najciekawszych nagrań słynnej holenderskiej wytwórni Challenge Records w wykonaniu takich gwiazd jak: Bacan, Soesja Citroen, Gary Bartz, Spiegle Willcox, Jose Lopretti, Eric Vloeimans, Leonardo Amuedo, BaseLine, Jasper Van'T Hof, Nat Adderley. Album wydała holenderska firma fonograficzna i wytwórnia Challege założona przez Hein van de Geyna, Anne de Jong i Joost Leijena w 1994 roku. Challenge dystrybuuje także wiele niezależnych holenderskich i niemieckich wytwórni jazzowych. Szekspir napisał: „Jeśli muzyka jest pokarmem miłości, graj dalej!”. Dla Challenge Records i jej wytwórni muzyka jest nie tylko pokarmem miłości, ale i samym życiem. Chcemy dzielić się muzyką i namiętnymi historiami naszych artystów w czasach, gdy tak bardzo ich potrzebujemy!. Wytwórnia przywiązuje bardzo wielką wagę do wysokiej jakości brzmienia swoich nagrań. Tracklista: 1. The Houdini's - No More Yesterdays 2. Clark Terry - Whispering The Blues 3. Jasper Van't Hof - Sweet Swims 4. Bacan - Derrotero 5. Base Line - Hazy Hugs 6. Nat Adderley Quintet - Unit Seven 7. Dick Sudhalter - How Could We Be Wrong? 8. Gary Bartz - Ezekial Saw The Wheel 9. Eric Vloeimans - Standard Time 10. Jose Lopretti - Diario 11. Spiegle Willcox - Summertime 12. Leonardo Amuedo - Alone Together 13. Soesja Citroen - Born To Be Blue 14. Belmondo Quintet - Challenge Blues