Muzyka country, utożsamiana mylnie z filmową country and western music – odmiana muzyki rozrywkowej, powstała w USA w pierwszym dziesięcioleciu XX wieku z ballad kowbojskich i traperskich, śpiewanych przez wędrownych grajków, wyposażonych w bardzo skromne instrumentarium - banjo, gitara, skrzypce itp.
Muzyka barokowego kompozytora austriackiego tworzącego w XVII wieku Johanna Heinricha Schmelzera w wykonaniu zespołu Freiburger Barock Consort.
„Nie ulega wątpliwości, że pod wieloma względami mój ojciec był jakby pomiędzy: pomiędzy byciem Polakiem a Francuzem, pomiędzy żydowskością a asymilacją, pomiędzy niezmazywalną przeszłością a zwykłym życiem. Lecz ta złożoność jego osobowości nigdy nie była dla niego ani problemem, ani go nie definiowała. Idee, którym był oddany, to niezależne myślenie oraz prawda. Staje się to oczywiste, gdy spojrzy się na jego literacką i publicystyczną działalność, w którą się zaangażował, gdy przestał komponować w 1967 roku – jej owocem jest siedem książek wydanych w latach 1977–1983 przez założoną w Londynie Oficynę Poetów i Malarzy (korespondencja ojca z redaktorami Krystyną i Czesławem Bednarczykami została wydana przez Avalon w 2018 roku). W swoich pracach sprzeciwiał się cenzurze, antysemityzmowi, kłamstwom polityków, językowej niekompetencji, i nikt, nawet Instytut Fryderyka Chopina, Paderewski, Bronarski czy Turczyński, nie był w stanie go przekonać, że Chopin złamał zasady harmonii, stosując akord szóstego zamiast czwartego stopnia w siódmym takcie Ballady g-moll op. 23 (por. Ruch Muzyczny, 23/10/1979, s. 14). W tej kwestii, jak i w innych ważnych sprawach, kierował się dewizą „szargam świętości” – stała się ona także tytułem jego książki wydanej w 1980 roku. Jeżeli chodzi o muzykę, świętością w tym okresie była wpisująca się w postserializm wielopłaszczyznowa muzyka eksperymentalna. Twierdził, że ów trend nie miał przyszłości. W czasach gdy komponował, tworzył muzykę, w którą wierzył, co bynajmniej nie oznaczało, że akurat ona w jego ocenie miała przyszłość. Uważał jednak, że muzyka nie może być nudna. W tej materii nie uznawał kompromisu.” - André Laks „Nie bardzo umiem mówić o sobie, zwłaszcza publicznie. Nie zawsze wiem, co należy powiedzieć, a czego nie. Stanowię poniekąd odosobniony wypadek w rzędzie kompozytorów polskich, spędziłem bowiem prawie trzy lata w Auschwitz, a to, co tam widziałem i przeżyłem, nie mogło nie zaciążyć na mym życiu, nie tylko psychicznym, ale też i twórczym.” - Szymon Laks „Dwie dziedziny, w których Szymon Laks zdecydowanie czuł się jak ryba w wodzie, to muzyka i słowo. O jego zainteresowaniach lingwistycznych przeczytać można w wielu źródłach, a pozostawione przez niego książki, pisane w formie pamiętników z dnia na dzień, są tego dobitnym dowodem. Muzyka natomiast towarzyszyła mu przez całe życie, żył dla muzyki i, jak sam mówił, dzięki muzyce. Poznając głębiej twórczość kompozytora, można odkryć, jak ten ogromny szacunek do słowa wpływał na jego kompozycje i odwrotnie...” Dominika Glapiak Wykonawcy: Dominika Glapiak – fortepian [1-10] Błażej Goliński – wiolonczela [1-3] Robert Kwiatkowski – skrzypce [4-6] Dorota Kowalska – flet, piccolo [8-10] Alicja Szymczyk – obój, rożek angielski [8-10] Andrzej Wojciechowski – klarnet [8-10] Wojciech Koliński – klarnet, klarnet basowy [8-10] Mirosław Pachowicz – fagot [8-10] Ewa Naczk-Jankowska – fagot, kontrafagot [8-10] Zbigniew Kaliciński, Ewa Ciechańska – waltornie [8-10] Kamil Kruczkowski – trąbka [8-10] Mateusz Wiczyński – perkusja [8-10]
Współczesna muzyka chóralna kompozytorów pochodzących z krajów położonych nad Morzem Bałtyckim w wykonaniu Estonian Philharmonic Chamber Choir pod dyrekcją Paula Hilliera.
Czy można "wyśpiewać obraz”? Owszem - chociaż brzmi to paradoksalnie, Marek Grechuta udowodnił, że jest to możliwe. Inspiracją do powstania cyklu nowych pieśni było tym razem… malarstwo. Grechuta lubi obrazy, zwłaszcza impresjonistów. Sam jest zresztą utalentowanym malarzem - swoje prace plastyczne wystawia od dawna. Wybrał więc ulubione obrazy swoich mistrzów i… ożywił je - muzyką i słowami, tworząc w pełni autorski album tematyczny i po raz kolejny zaskakując słuchaczy. "Kawiarnia w nocy” (Van Gogh). Grechuta wciela się tu w postać kloszarda, którego bełkotliwy monolog komentuje tytułową kawiarnię, ale też - w bezbłędnie trafionych obserwacjach - samą twórczość holenderskiego mistrza: "widać, że stół stoi trochę twardziej”. W tekście pojawia się również określenie "portrecik tej muzyczki” - autokomentarz odwracający sytuację: czy można "namalować muzykę”? "Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte” (Seurat). Autor muzyki i wiersza szuka sposobu na oddanie panującej na obrazie ciszy, dając zarazem wyraz swojej tęsknocie za odmalowaną tu sielanką. W kolejnych "śpiewających obrazach” pojawiają się głosy kobiece - Grechuta zaprosił do współpracy dwie śpiewające aktorki Teatru Starego w Krakowie: Dorotę Pomykałę i Urszulę Kiebzak. "Akrobatka na piłce” (Picasso) to utwór iście "akrobatyczny” i w muzyce i słowach. Natomiast "Parasole” (Renoir) natchnęły Grechutę do wyciągnięcia z odmalowanej sytuacji daleko idących wniosków - deszczyk ujawnia całą gamę tłumionych uczuć! "Portret Czechowskiej” (Modigliani) podsunął pomysł na rozpisanie w formie dialogu sceny w pracowni artysty - zziębnięta modelka fantazjuje niefrasobliwie na temat… aparatu fotograficznego ("ale to chyba kosztowałoby miliony”). "Tancerka z bukietem” (Degas) zawiera wyjątkowo współczesne przesłanie: artystka rewiowa marzy, by przynajmniej raz zrobić coś nie pod publikę. "Piruet przed nikim” to doskonały komentarz "medialny” w czasach, kiedy liczy się tylko "oglądalność”. "Śniadanie na trawie” (Manet) zainspirowało Grechutę do odbrązowienia polskiej fascynacji wszystkim co francuskie (kuchnia i moda) i artysta czyni z typową dla siebie ironią, ożywiając przy okazji liczne stereotypy, takie jak żabki i ślimaczki… "Pejzaż podwawelski” (Wyspiański) to silny akcent narodowy. Manifest polskości, zawarty w ostrej krytyce upadku pogrążającego się w brudzie Krakowa, wzbogacony świadomą stylizacją partii fortepianu na styl Chopina. Godne zwieńczenie dzieła. Drugą stronę oryginalnego longplaya otwierała muzyka do inscenizacji teatralnej "Otella” Szekspira, wystawionej w Zamościu z okazji 400-lecia miasta - rodzinnego miasta Grechuty. Po dynamicznym Otwarciu kurtyny pojawia się stylizowany hejnał dworski i krótkie utwory związane z charakterystyką postaci (Opowieść Otella o Desdemonie zdobi kobieca wokaliza i mormorando Grechuty). Pośród radosnych motywów muzycznych - poprzedzających w dramacie zbrodnię - wyróżnia się Pieśń biesiadna Otella, o iście biesiadnym tekście. Całość wieńczy piękna kompozycja Ostatnia pieśń Desdemony z wokalizą Urszuli Kiebzak. Dwie ostatnie piosenki na tej płycie powstały do wierszy Józefa Czechowicza, którego poezja zafascynowała Grechutę już wcześniej (Motorek). Księżyc w rynku to kameralna opowieść o mieście (Lublin), które przypominało artyście jego rodzinny Zamość, gdzie on sam widywał "księżyc w rynku” i mieszkał przy ulicy Grodzkiej. Knajpa, piosenka ekspresyjna jak sam wiersz, oddaje dekadencki nastrój nocnego życia Polski międzywojennej, świata fałszywego blichtru, gdzie limuzyny i gabinety nie chronią przed poczuciem zagrożenia, albowiem bal rozgrywa się nad przepaścią. Koncert zza ściany to utwór instrumentalny, ale nie powstał dla teatru, ani dla kina. Romantyczna muzyka wyrażała sprzeciw artysty przeciwko agresywnym dźwiękom dobiegającym zza ścian naszych domów - także dźwiękom muzyki rockowej, której nowe oblicze sam Grechuta kształtował kilka lat wcześniej z grupą "Wiem".
Muzyka Vapour Trails jest mocno osadzona w brytyjskim brzmieniu gitarowym. Na ich debiutanckiej płycie znajdziemy zarówno energetyczne rock'n'rollowe utwory, jak i bardziej melancholijne. W niektórych piosenkach zespół porusza się też po obszarach alternatywnej elektroniki. Teksty dotykają relacji uczuciowych, mrocznych stron miasta, czy zagubienia wynikającego z technologizacji życia w XXI wieku. A wszystko łączy pulsująca energia: niekiedy bardziej dyskretna, niekiedy uderzająca wprost.
Wyjątkowy album nagrany przez artystów współpracujących z Alkopoligamia.com podczas wczasów twórczych we wsi o wdzięcznej nazwie Molza. 10 lat niezależnej oficyny zaowocowało trzydziestoma wydanymi albumami na wszystkich możliwych nośnikach, od zapomnianych już kaset przez cd, winyle oraz wydania cyfrowe. Cieżko wyobrazić sobie lepszy sposób na uczczenie tego jubileuszu niż specjalne wydawnictwo. Na albumie znajdzie się kilkanaście utworów zrealizowanych od początku do końca w wyjątkowych, mazurskich okolicznościach sprzyjających pracy twórczej. Zarówno muzyka jak i teksty powstawały w niecodzienny sposób, na hamaku, nad stawem czy w pokoju domku letniskowego zaaranżowanego tymczasowo na pomieszczenie studyjne.Molza wzbogacona zostanie o drugą płytę na której znajdą się utwory wydane przez Alkopoligamię w ciagu ostatniej dekady.Tracklista:CD 11. Za przeproszeniem2. Molza3. Choćby stu4. Bit Forte5. Molzup6. Gazem7. Złe nawyki8. Pizza sport9. Kiedy muzyka się upomni10. Dans fakabr11. Świetne jak ty12. Bartosz Pietrzak13. Chciałem14. Ulga15. Nie wchodź tuCD 21. Ten Typ Mes - Lód w sercu2. Pjus - Nie mówię szeptem3. Wdowa - Łokciem4. Blow - Po prostu świeć!!! ft. 2cztery7, Wdowa, Numer raz5. Ten Typ Mes - W deszczu i w upale6. Ten Typ Mes - Wy! ft. Kuba Knap, Zetenwupe, LJ Karwel7. Kuba Knap - Łajzlife8. Ten Typ Mes i Lepsze Żbiki - Dzień zemsty ft. Mada9. Ten Typ Mes - As ft. A. Dąbrowski10. Stasiak - Jutro juz nie ft. Mes, Pjus, Knap, Rau, Flow, Małe Miasta11. Albo Inaczej: Zbigniew Wodecki - Jest jedna rzecz12. Zetenwupe - Nie nienawidzę ft. Monika Borzym13. Leh - Kurtka14. Ten Typ Mes - THC vs C2H5OH ft. Leh15. Małe Miasta - Za darmo ft. Stasiak16. Wrotas Lifeview - Człowiek nie jest taki ft. Ten Typ Mes, Holak, Rau17. Rau - Bic śmiesznego18. Ten Typ Mes - Czy ty to ty? ft. Stasiak
Płyta ze ścieżką dźwiękową ze wspaniałej Disnejowskiej produkcji „Księga Dżungli”. Wilcza rodzina przygarnia chłopca, któremu nadają imię Mowgli. Gdy ten podrasta, zaprzyjaźnia się z czarną panterą Bagheerą i niedźwiedziem Baloo. Chłopiec ma wiele niesamowitych przygód, które jak obraz przepiękną ramą „oprawia” przepiękna, wzruszająca muzyka autorstwa utytułowanego kompozytora Johna Debney autora muzyki do wielu w filmów między innymi „Star Treck”, czy „Pasja”, za muzykę do tego ostatniego filmu Debney otrzymał nominację do Oskara.
Muzyka kameralna Louisa Spohra i George'a Onslowa na instrumenty dęte w wykonaniu zespołu Osmosis.
Jacqueline du Pre, występując z dwoma dyrygentami, najściślej związanymi z jej karierą wnosi charakterystyczną żywiołowość, pasję i kolor do trzech koncertów wiolonczelowych, wywodzących się z XVIII wieku. W swoim pamiętniku „Życie w muzyce”, Daniel Barenboim napisał: „Nigdy nie spotkałem nikogo, dla kogo muzyka byłaby tak naturalną formą ekspresji, jak dla Jacqueline. Miała zdolność wyobrażania sobie dźwięku, z czymś takim nie spotkałem się u żadnego innego muzyka”.