15 lat temu (15.10.1990r.) zmarł wielki kompozytor i dyrygent - Leonard Bernstein. Na dvd wydanym z okazji rocznicy jego śmierci znajdują się materiały przedstawiające niejako "zza kulis" nagrywanie "West Side Story" - jednego z dzieł Bernsteina,w którym uczestniczył sam kompozytor.
Niemieckie requiem Brahmsa, jest jednym z pierwszych dzieł tego typu, łamiących tendencję do eksponowania rozpaczy i żałoby, wprowadzając na ich miejsce pociechę i szczerą nadzieję. Na tym nagraniu ceniony dyrygent Hervé Niquet i muzycy z Radio Choir i Brussels Philharmonic koncentrują się na warstwie ekspresyjnej, łącząc ją z retoryczną istotą muzyki, która dzięki temu sprawia wrażenie jednocześnie wielkiej jak i kameralnej.
PREMIERA 07.10.2013! Interiors to drugi pełnowymiarowy album Cameron Mesirow, wydany pod szyldem Glasser. Jest dokumentem trzyletniego czasu transformacji, jaki upłynął od wydania Ring, albumu, który The Sunday Times określił mianem rewelacyjnego. Dużo myślałam na temat fizycznych nadużyć w moim życiu, na temat tego co wypełnia moje związki - mówi Mesirow. Nic nie ogranicza tego co można powiedzieć o ich strukturze. Nie mogę z tym nic zrobić, ale życie i praca powoduje, że odkrywam w nich wiele zakamarków. Nadając swoim pomysłom ludzkie cechy, Mesirow równocześnie stara się dotrzeć do ludzi i ich uczuć, jak i uwolnić się od nich. A towarzyszy temu muzyka, która z jednej strony jest mocno zagęszczona, z drugiej nie daje poczucia zatłoczonej. Na Interiors Glasser stała się bardziej subtelną i pewną siebie artystką, która coraz bardziej odchodzi od pozbawionego emocji, elektronicznego podkładu. Brzmienie zostało oparte zarówno na dźwiękach syntetycznych jak i organicznych.
"Francuski gitarzysta i skrzypek od lat kultywuje tradycję stylu wykreowanego w okresie międzywojennym przez legendarny duet: Django Reinhardta i Stephane'a Grappelliego. Ten styl, będący wspaniałym miksem muzyki cygańskiej i jazzowej, kultywował słynny Hot Club de France. Idea Reinhardta to przede wszystkim melodyjne improwizacje skrzypiec lub gitary na intensywnie swingującym podkładzie akustycznych gitar i kontrabasu, lecz bez wsparcia perkusji. Dzięki temu, tak powstałą tkankę muzyczną charakteryzuje niezwykła elastyczność i naturalność, to taki bardzo "ekologiczny" jazz. Schmidt, mający też cygańskie korzenie, miał zaszczyt współpracować z potomkami Reinhardta, co z pewnością pozwoliło mu pełniej złapać klimat tego typu grania. Album "Clair de lune" jest doskonałym przykładem takiego muzykowania. Nagrano go na żywo w duńskim klubie rok temu." - Cezary Gumiński Muzycy: Dorado Schmitt: violin, guitar Amati Schmitt: guitar Franco Mehrstein: rhythm guitar Esben Mylle Strandvig: rhythm guitar Kristian Jorgensen: violin
Daniel Toledo to pochodzący z Ekwadoru basista i kompozytor dla którego Polska stała się drugim domem. Ogromna w tym zasługa Pianohooligana, czyli Piotra Orzechowskiego, z którym Toledo zaprzyjaźnił się podczas studiów na Berklee College of Music w Walencji. Jak sam wspomina: Kiedy jakieś sześć lat temu po raz pierwszy przyjechałem do Polski na zaproszenie Piotra, był to dla mnie całkowicie nowy świat. Szybko jednak okazało się, że świetnie się tu czuję, a relacje, które udało mi się wtedy nawiązać okazały się być bardzo szczere i trwałe. Przyjaźń z Orzechowskim została przypieczętowana m.in. dwoma albumami nagranymi w trio "Elipse" z 2014 roku i "Atrium" z 2017, każdy z innym perkusistą. Myślę, że najważniejszym elementem mojej znajomości z Piotrem jest fakt, że wykracza ona daleko poza muzykę i to wzajemne zrozumienie jest odczuwalne w naszych wspólnych projektach. Nagrany w kwartecie album Fletch to propozycja Daniela Toledo w roli lidera i kompozytora. Tym razem w składzie obok Pianohooligana pojawił się także Kuba Więcek, czyli wraz z Orzechowskim jeden z najbardziej wszechstronnych, uzdolnionych i rozpoznawalnych muzyków jazzowych młodego pokolenia. Skład uzupełnia znakomity i zasłużony perkusista Michał Miśkiewicz – aktywny od przeszło 25 lat, mający na koncie choćby wieloletnią współpracę z Tomaszem Stańko, Janem Ptaszynem Wróblewskim czy Marcinem Wasilewskim. Nasze brzmienie to wypadkowa wielu pomysłów, inspiracji i kultur. Najbardziej liczy się dla nas komunikacja, przy czym równie istotne jest zachowanie własnego charakteru i odrębności. Dzięki temu każdy z nas jest w stanie poprowadzić zespół do punktu, w którym wspólnie jesteśmy w stanie stworzyć coś świeżego i zaskakującego – podsumowuje Toledo. Natychmiast rozpoznawalny styl Więcka, zachwycająco bezpretensjonalna, pełna erudycji gra Orzechowskiego, naturalny swing i zdolności kompozytorskie lidera oraz wszechstronność Miśkiewicza przenikają się ze sobą w niezwykle naturalny sposób. Wszystkie te elementy składają się na muzykę, która z jednej strony imponuje dojrzałością, perfekcyjnym wykonaniem i realizacją, a z drugiej absolutną nonszalancją, młodzieńczą energią i świeżością. Muzycy: Kuba Więcek: saksofon altowy Piotr Orzechowski "Pianohooligan": fortepian, Wurlitzer Daniel Toledo: kontrabas Michał Miśkiewicz: perkusja Tracklista: 1. Fletch 4:03 2. Blue Star 6:50 3. Meek 5:53 4. Reflections 5:32 5. Key Stone 7:41 6. Spiral Pin 9:24 7. Alerting 4:40
Album "Spacer" to połączenie poezji z muzyką, w której brzmienia akustyczne harmonijnie łączą się z elektronicznymi. Autorką tekstów jest Wanda Trąmpczyńska - Warszawianka z urodzenia i z wyboru, uczestniczka Powstania Warszawskiego, żona, matka i poetka. Pisane przez nią w latach 1950 - 1990 wiersze nigdy nie zostały opublikowane. Wanda recytowała je w gronie swoich przyjaciół podczas wieczorów poetyckich, które organizowała w swoim warszawskim mieszkaniu. Potrafiła też, będąc w parku, wyjąć nagle z torebki kartki z wersami i czytać je zupełnie obcym ludziom. Ulegali urokowi tych wierszy, zatrzymywali się, słuchali wzruszeni, przejęci i głęboko poruszeni. Prosili o więcej. „Nigdy się ze średnią miarką nie pogodzę. Pod topór rezygnacji, nie położę głowy, z niemocą własną do końca będę się mocować. Czuwać będę do końca, do końca się buntować. Będę na lodzie zamki budować.” Te słowa, pisane w czasach zniewolenia miały dla odbiorców szczególną moc. Wiersze Wandy odkryła kilka lat temu Yula (Julia Kasprzak) – jej wnuczka, kompozytorka, piosenkarka, multinstrumentalistka. Okazało się, że słowa pisane 50 lat temu nadal są aktualne. Że mimo upływu lat, zmiany ustroju, proste wersy o miłości, niemocy, ambicjach, marzeniach nie straciły nic ze swojej mocy. Że emocje i uczucia, o których opowiadała Wanda są Yuli bardzo bliskie. Artystka interpretuje słowa babci, śpiewając je do swoich elektro-akustycznych kompozycji. Yula (Julia Kasprzak) ur. w 1972 r. w Warszawie. Mieszka i pracuje w Paryżu i Warszawie. Realizuje teledyski między innymi dla Matiasa Aguayo, Rebolledo oraz La Chatte. „Wanda Trąmpczyńska, kobieta która umiała za pomocą prostych wierszy, płynących prosto z serca, przekazać swoją wielką miłość do ludzi”. Mikołaj Bieszczadowski, (poeta i przyjaciel).1. Art to Live2. Kocham cię Życie3. Obłoki4. Poznanie Człowieka5. Ślad6. Spacer7. Umbrella8. Wyspa9. Zamki na Lodzie
„Czterdzieści lat temu, kiedy razem z Philipem Setzerem i przyjacielami z Juilliard School zakładaliśmy kwartet, nie mogliśmy podejrzewać w jak niezwykłą podróż się wybieramy”.
Po udanej, zeszłorocznej płycie rockowej „Eony snów”, Urszula przygotowała kolejną niespodziankę dla swoich fanów. Przekrojowy album będący powrotem do początków jej kariery artystycznej. W dużym skrócie album zawiera największe przeboje Urszuli z lat 80. oraz dwa premierowe single. Nie będzie to jednak zwykłe wydawnictwo typu „the best of”, ponieważ Artystka zdecydowała się nagrać wszystkie utwory na nowo. Dzięki temu przeboje takie jak „Luz blues, w niebie same dziury”, „Podwórkowa kalkomania”, „Bogowie i demony” czy „Dmuchawce, latawce, wiatr” brzmią bardzo świeżo, nie tracąc przy tym swojego charakterystycznego klimatu.
Przy tej płycie na pewno poczujesz się lepiej! Będący kopalnią pomysłów na przebojowe piosenki Patryk Pegza oraz jego koledzy z zespołu, czyli Marcin Lichocki, Bartek Kołodziej i Maciej Nowak, świetnie połączyli disco polo, dance, folk, techno oraz typową muzykę biesiadną. Dzięki temu płyta "Nie daj życiu się" to coś, co spodoba się każdemu.
Znana brytyjska metal-core'owa formacja Bury Tomorrow wydaje swój piąty album „Black Flame”. Kwintet ma na koncie występy na wszystkich możliwych europejskich festiwalach rockowych, miliony odsłon na YouTube, dwie płyty w UK TOP40 i dziesiątki tysięcy biletów sprzedanych na własne koncerty, na których najlepiej widać ich fenomen: łączenie pasji, precyzji z nieokiełznaną muzyczną agresją. Od lat wytrwale szlifują to, w czym są najlepsi: mocny, ale melodyjny metal, nie oglądając się na tymczasowe trendy czy mody. I to właśnie dzięki temu mogą pochwalić się grupą wiernych fanów - dorastających razem z zespołem już od ponad półtorej dekady. „Black Flame” - to jak zapowiadają sami muzycy – „dolewanie benzyny do ogniska i rozpętanie prawdziwego piekła. To nie tylko płyta, ale ruch, który porwie kolejne rzesze nowych wyznawców”.